Það er spurning...

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort ég eigi að útskýra fyrir umheiminum ást okkar Auðar á Barböru Streisand ballöðunni "Woman in love." Þarfnast slíkt einhverrar útskýringar? Ég hélt ekki en eftir Júróvisjón partýið góða þar sem einhverjum ofbauð víst dívulegur flutningur okkar á téðu lagi (ég veit ekki hver en einhver mun hafa tautað "Guð minn almáttugur" á meðan á ósköpunum stóð) hefur þetta virkilega legið á sál minni.

Eins og svo margt annað gott í mínu lífi byrjaði þetta sem brandari. Í hópkarókívímupartýi heima hjá Auði fyrir nokkrum árum áður var hún neydd til að taka þetta lag í einsöng og var ekki mjög skemmt. Síðar í annars konar (áfengis)vímu vorum við tvær að spasla saman enn einum kjánakaflanum í Ástríki og kom einhver staðar upp sú hugmynd að láta persónur okkar taka þetta lag í karókí (write what you know segja þeir). Eftir að hafa haft upp á textanum á netinu og komist að því hversu arfavondur hann er í raun og veru spratt upp sú hugmynd að íslenska hann með stæl og laga að sögunni. Að sjálfsögðu var passað að halda sama gæðastíl í textagerð og fröken Streisand hafði sett sér. Texta dæmi:

I am a woman in love and I'll do anything to get you into my world and hold you within. It's a right that I defend over and over again. What do I do?

Ég er vinkona þín og ég geri allt til þess að halda í þig  ég sleppi þeir ei Þú er allt sem ég á aftur og aftur ætíð Hvað geri ég nú?

Þarna þótti okkur vel að verki staðið og var afraksturinn settur í söguna. Síðan tóku við ófáar áskoranir á báða bóga að taka þetta lag einhvern tímann í karókí. Tækifærið bauðst hins vegar ekki fyrr en á títtnefnda Júróvisjón nótt. Sjálfar vorum við afskaplega ánægðar með að fá loksins tækifæri til að fremja tónlist sem hefur verið á dagskrá hjá okkur í mörg ár en greinlegt er að sumum hefur ofboðið. Við þessa suma segi ég bara :þ

Já ég gleymdi - tók nokkrar myndir af krakkaormunum hennar Emblu um daginn.

Fór annars með þeim í sund í hádeginu í gær. Þær eru skondnar. Ofboðslega ólíkar systur. Venjulega er Ragnheiður Dís öll á iði, klifrand og garandi - almennilega skvetta - á meðan eldri systir hennar er rólegri og yfirvegaðri. Ekki kannski alvarleg en talsvert minna fyrir öfgarnar. Hefur t.a.m. ekki slasað sig jafn oft og litla systir. Svo er þeim dýpt í vatn og eitthvað undarlegt gerist - þær skiptast á persónuleikum. Sigga Vigga verður manísk - hoppar og skoppar í lauginn og er slétt sama þótt hún kunni ekki að synda. Ragnheiður Dís hins vegar rígheldur í hálsinn á mömmu sinni og þorir ekki einu sinni að láta lappirnar leita að botninum. Henni fannst nú samt gaman - þarf bara að fá að venjast lauginni smám saman. Maður þurfti sífellt að fullvissa hana um að það væri allt í lagi þótt hún buslaði með fótunum eða settist í heita pottinum - maður mundi ekki sleppa. Fyrir rest var hún farin að sitja ein og óstudd - þótt annað hvort ég eða Embla hafi auðvitað alltaf verið aðeins í nokkurra sentimetra fjarlægð. Á meðan gerði Sigga Vigga sitt besta til að drekkja sér og var vatnsrennibrautinn óspart nýtt. Ég prófaði að fara einu sinni með hana en það var ekki svo sniðugt þannig að hún fór bara alein eftir það. Og hefði ekki getað verið sáttari.

Fallegi bíllinn minn er farinn. Ég seldi fyrsta bílinn sem ég eignaðist í gær og vona bara að Embla feri um hann mjúkum höndum. Það var grunsamlega auðvelt að ná í hann á bílasöluna. Ég bara rölti inn, sagðist vera að ná í bílinn minn og fékk lyklana. Engin pappírsvinna, engin sönnunarkrafa á því að ég ætti í raun bílinn. Eygi þarna gullið gróðatækifæri...

Síðan þegar við Embla vorum búnar að skrifa undir okkar pappíra, koma lyklum í réttar hendur og setja barnabílstólana á sína staði skildu leiðir okkar og ég brunaði út á nes með umslag með 160 þúsund krónum í fimm þúsund köllum.

Sú ánægjulega tilbreyting átti sér stað að engin tölva kom nálægt þessu viðskiptum. Millifærsla smillifærsla.

Allt að gerast. Ég er sennilega búin að selja bílinn minn; Embla ætlar að kaupa hann á hagstæðu verðu. Ég er loksins byrjuð á eldhúsframkvæmdunum í kjallaranum - vantar bara vegg sem kemur vonandi á morgun. Er á leið á Trékyllisvík um helgina ásamt Siggu Láru, Nönnu, Steina og Hraunmönnum. Munum gista á Djúpuvík fyrri nóttina, Trékyllisvík þá síðar eftir Hraunballið og almennt njóta íslenskrar náttúru. Það verður alltaf bara gaman. Bakið virðist eitthvað vera að skána og er ég fallin frá þeirri sjúkdómsgreiningu að ég sé komin með brjósklos - þetta var sennilega bara heiftarleg vöðvabólga. Því ætla ég í sund í hádeginu. Skal í Árbæjarlaug ásamt Emblu og stelpunum.

Heimatölvan er ennþá jafn dauð.

Ég er ekki að höndla það sérstaklega vel að vera komin aftur til vinnu eftir þó ekki lengra frí en þetta. Finnst ég ekki vera á réttum stað og kann ekki að vakna á morgnana. Eins og svo oft áður hef ég takmarkaðan áhuga á að blogga á frídögum (sem er ástæðan fyrir því að það eru - ahemm - 12 dagar síðan ég skrifaði hérna síðast) og nú get ég ekki bloggað heima hjá mér þótt ég fegin vildi; tölvan mín er dáin. A.m.k. í dái. Það er því skyndilegur (og pínu ógnvænlegur) friður og ró á mínu heimili. Ég er ekkert að grínast með þetta - síðastliðin 3 ár hefur stanslaus viftuómurinn hljómað um alla 53 m² og nú er eins og slökkt hafi verið á sálinni í húsinu. Mánudagskvöldið flúði ég hús og endaði í litlum dal fyrir ofan Nesjavallarvirkjun í tjaldi ásamt Nönnu, Jóni Geir og Steina. Í gær svaf ég af mér allt kvöldið, vaknaði kl. 10 og gat að sjálfsögðu ekki sofnað aftur fyrr en undir morgun. Ég kenni tölvuleysi alfarið um og veit það fyrir víst að ég verð ekki heil manneskja fyrr en búið verður að kippa málum í lag.

Einnig:

Eitt stykki bassatromma, gyllt, ca. 120 cm á hæð, óskar eftir eiganda sínum. Er ekki að uppfylla sín réttu örlög sitjandi í ganginu mínum þar sem hún fúnkerar aðeins sem stökkpallur fyrir ketti.

Ég er komin í frí og legst þá blogghöfgi yfir mig og mínar síður. Hef líka aðallega verið að rifja upp kynni mín af listinni að hanga og því ekki mikið markvert frá að segja. Það voru nokkrar leikæfingar uppi í Heiðmörk í vikunni en nú eru svo margir á leiðinni í leiklistaskólann á Húsabakka að leikritið er komið í frí næstu 10 daga.
Skotta kom til mín í gær og hjálpaði mér að rífa upp arfa í garðinu en veðrið er ekki eins gott í dag og nenni ég ómögulega aftur út í garð. Í staðinn mun ég skella mér í banka og borga reikninga, heilsa upp á fólkið í vinnunni og borða kökurnar þeirra (og leggja grundvöllinn að því að snapa mér iðnaðarmenn í næstu viku svo og eldhúsinnréttingar fyrir ekki neitt), leita að Póló-i í Bónus, fara með bílinn í skoðun og finna hið fullkomna, eldrauða blóm til að planta í hálsinn á kúrekanum.

Kæri herra heimur. Mig langar til að kenna þér eitt lítið orð. Eitt lítið götunafn í miðborg Reykjavíkur sem ég hef tekið eftir að vefst talsvert fyrir þér.

Þetta götuheiti er Sölvhólsgata.

Segðu það með mér. Sölv-hóls-gata.

Ekki Selfossgata, Selvhílsgata, Salvarsgata, Sölfólsgata, Söllhósgata, Selhólsgata, Selfhólsgata, Selvhólsgata eða Sólvalsgata.

Bara gata sem heitir í höfuðið á Sölvhól - ætli það sé ekki hóllinn hans Sölva; Sölvhólsgata.

Ekki svo flókið.

Heldurðu að þú getir munað það? Fyrir mig?

Ég hef sagt við sjálfa mig trekk í trekk að þegar ég byrjði í fríi mundi ég sko fara að gera hluti. Eins og t.d.:

- reyta arfa
- greiða úr fjármálum
- fara með gosflöskur í endurvinnslu
- skrifa
- þrífa allt sem þrifið verður
- díla við leigjendur
- fara í útilegu
- mála
- búa til kartöflugarð
- prjóna
- sauma
- horfa á "Oz" frá byrjun til enda

Núna langar mig hins vegar mest til að stinga af frá öllu saman og skella mér til útlanda. Veit ég hef sagt það oft áður og hætti alla jafnan við eftir svona 3 daga. Það er hins vegar engin ástæða til að fara ekki ef ég get nýtt þessi punkta sem stórfyrirtækin segja að ég eigi. Þannig að annað hvort fer ég eftir nokkra daga eða í ágúst. Júlí er eitt stórt spurningnarmerki því þá verða æfingar á Stútungasögu á fullu og svo veit ég ekki hvað það verður sýnt lengi - vonandi/sennilega mjög þétt.

Kannski stafar þetta eirðarleysi af einskærri öfund. Svo margir í kringum mig eru á leiðinni í Svarfaðardalinn á leiklistarnámskeið og ég kemst ekki þótt ég hefði efni á því :( Í fyrra náði þetta eirðarleysi svo langt að ég krasjaði lokakvöldið í skólanum undir því yfirskyni að ég væri að sækja Siggu Láru á leið minni til Egilsstaða. Efast um að ég komist upp með slíkt athæfi í ár.

Ég fór í bíó í gærkvöldi efir leikæfingu. Ligga ligga lá! Sá myndina "The Day after Tomorrow". Hún var alveg eins og ég átti von á. Hefði mátt vera aðeins meira stórslysa-klám en annars skilaði hún sínu. Ég get ekki komið með betri gagnrýni en þessa.

Óli og frumvarpið. Almannarómur segir að hann gerði góðan hlut. Ég er nokkuð sammála almannarómi og sé enga ástæðu til að endurtaka það sem margtuggið er. Hins vegar sló það mig í gær hversu sjaldan eitthvað gerist á Íslandi. Þar sem ég horfði í óvenju taugaveiklaðan forseta voran reyna að koma sér að efninu uppgötvaði ég að ég hafði búist við því að hann mundi skrifa undir. Var fastlega búin að gera ráð fyrir því. Því þannig fara hlutirnir alltaf. Almúginn tuðar og ráðamennirnir segja "jú víst" og svo tuðar almúginn aðeins meira - ekkert gerist og almúginn finnur sér eitthvað annað að tuða yfir. Það er Íslendinga hátturinn. Og nú þurfum við skyndilega að bera ábyrgð á tuðinu í okkur og það er bara soldið skerí.

Hvað er þetta - fólk rýkur ekki upp til að handa og fóta þegar tækifæri til að fara í bíó með MÉR býðst? Ég er svo aldeilis...

Var að reyna að muna eftir öllum tilkippilegu vinum mínum sem ég gæti hugsanlega togað með mér. Komast að því að alltof margir þeirra eru í föstu sambandi - og fast samband þýðir parið vill gera hluti - eins og að fara í bíó - saman.

Bleh. Á þessum tímapunkti ætla ég að leyfa mér að þusa yfir óhóflegri parahyggju (án þess að hafa nokkrar vísbendingar um að vinir mínir hafi hagað sér á þann hátt og er þessu ranti á engan hátt beint til þeirra) - mér finnst ég eiga það inni. Það er þetta með að geta ekki framkvæmt ákveðnar félagslegar athafnir nema makinn geri slíkt hið sama. Ekki fara í bíó því makinn vildi líka sjá myndina, ekki taka mynd á leigu því þið ætluðu að sjá hana saman, ekki fara á djammið nema með makann límdann við öxl, ekki gera milljón litla og ómerkilega en þó skemmtilega hluti því makinn er getur ekki verið með. Þetta er fólkið sem gefur einhleypum vinum sínum eina afmælis/jólagjöf en ætlast til þess að fá sitt hvora frá þeim. Oftar en ekki finnst mér þetta fólk hafa sömu öfgafullu skoðanirnar en það gæti verið tilviljun. Þetta er líka fólkið sem vorkennir öllum þeim er eru ekki jafn hrikalega ósjálfstæð og ósjálfbjarga og þau - þ.e. einhleypa fólkinu.

Vill til að ég vorkenni þeim líka. Þessu fólki vil ég tileinka eftirfarandi partýóð og bið það vel að lifa.

Hvaða sagnorð sem er getur komið í auðu línuna en þau vinsælustu eru: drekka, syngja, leika, elska, deyja, ríða og reykja - ekki endilega í þessari röð.

Dragðu ekki það að ________
þar til þú eldist
því þá kannski upp af hrekkurðu heldur fljótt
og hefur hreint aldrei ________ neitt
Taktu heldur því sem þér að höndum ber
það þýðir ekki um að fást
þú mátt aldrei láta mæðu sækja sinnið á
né súta yfir von sem brást

Endurtekið þangað til forsöngvari deyr áfengisdauða

P.S. Ég er viss um að ég er eitthvað að klúðra textanum - það gerist alltaf þegar ég reyni að muna hann edrú. Hins vegar er hvert orð kristalstært í minninu á sjötta glasi.

Er einhver - einhver - sem les þess blogg til í að koma með mér í bíó að sjá "The day after tomorrow"?

Einhver?

Ljúfur ylur á björtum degi - ég er komin í sumarkjólinn minn og er í sólskinsskapi og ÞAÐ ER ENGINN Í BÆNUM!!

Hnuss!

Er að spá í að gangast upp í stereótýpunni sem ég stefni hraðbyr í, klæðast mínu dræsulegasta pússi og hanga desperat á einhverjum pöbbnum ofarlega á Laugarveginum með vonarblik í auga.

Eða ekki.

Er undir miklum áhrifum frá Sporvagninum Girnd sem ég sá með kvart-auga í vikunni: Jessica Lange snargeðveik á ystu nöf en þó ríghaldandi í hverfandi elegansinn.

Ég hef sveimað um í doða undanfarna daga. Hef lagt mig á hverjum degi, farið alltof seint að sofa og almennt ekki komið neinu í verk. Svo var ég að átta mig á því í dag að nú er þriggja daga helgi! Hvernig í ósköpunum fór það fram hjá mér? Venjulega hefði ég talið dagana ; þrír heilir dagar í röð fyrir alvöru slæpingjahátt! Annars er ég viss um að ég ætlaði að gera eitthvað um þessa helgi en get ekki fyrir mitt litla líf munað hvað. Reyta arfa? Þrífa bíl? Detta í það?
Jú ég þarf víst að fara upp í Árbæ einhvern tímann um helgina og kíkja á íbúð fyrir Emblu. Hún ætlar að skilja kallinn eftir í Svíþjóð og flytja aftur til landsins seinni partinn í júní og þar sem hennar eigin íbúð hefur verið leigð út næsta árið er ekki um annað að ræða en leigja aðra íbúð. Þetta er reyndar allt frágengið - aðeins eftir að skrifa undir alla rétta pappíra sem gerist um leið og ég fæ umboð frá Emblu en leigutakinn var eitthvað nervus við að leigja út íbúð án þess að nokkur hefði skoðað hana þannig að það fellur í minn hlut að gefa lokasamþykki. Skyndilega orðin prókúruhafi og dómari! Þetta gerist þegar maður segir "láttu mig vita ef ég get gert eitthvað." Ég er nú samt ekki að kvarta - ekki mikið mál að kíkja á eina íbúð og krota á nokkra pappíra.
Æfing í kvöld (ef hún fellur ekki niður - virðist vera að ganga þessa dagana - gæti svosem vel verið að búið sé að fresta henni - pósturinn minn hefur ekki virkað í allan dag) þannig að ég missi af American Idol (ó. nei.) - skiptir nú ekki miklu máli. Það er skemmtilegast að horfa á þetta með rétta fólkinu og þar sem að það fólk verður annað hvort úti á landi eða á Spáni missi ég ekki af miklu. Veit líka hver vann.
Annars er ég með hugann við bíó þessa daga. Kill Bill Vol. 2 kom einhverju af stað í blóðinu og nú langar mig bara aftur og aftur í bíó. Efst á listanum er The Day after Tomorrow - ekkert jafnast á við almennilega stórslysamynd - eða í þessu tilfelli stór-náttúruhamfaramynd. Langt síðan nokkur hefur rótað upp almennilegri paranóju hjá heimsbyggðinni - í raun ekki síðan kjarnorkuváin var og hét (ég meina hélt einhver í alvöru að geimverur/Godzilla mundu gera innrás eða lofsteinar falla á jörðina?) Nokkrar aðrar sem komast á listann: Saved, Harry Potter and the prisoner of Azkaban og The Stepford Wives sem hlýtur að vera forvitnileg ef ekkert annað. Hef glettilega lítinn áhuga á Troy - þrátt fyrir að hafa lesið bókina. Þetta gerist oft þegar myndir eru yfir-hæpaðar á leikurunum og tæknibrellunum einum saman. Ég á að fara að sjá þessa mynd af því að Brad Pitt er klæðalítill í henni, Orlando Bloom! og skipin eru ógeðslega, ógeðslega mörg! Nei takk.

Er að hlusta á Kolrossu og reyna eftir fremsta megni að vinna ekki. Með talsverðu átaki er það að takast. Það hvarflar að mér að tónlistin úr Sirkus var aldrei tekin upp. Lögin voru kannski ekki nógu mörg?

Veit annars einhver hvað varð um Hugleikssíðuna? Hún hefur legið niðri í marga daga!

Nú er byrjað að æfa Stútungasögu. Hef verið að spranga um Eyjaslóð undanfarin kvöld að leika flest önnur hlutverk en þau sem ég var skipuð í. Allt saman hin ágætasta skemmtun. Til stóð að við færum upp í Heiðmörk í gær að athuga aðstæður en það féll niður. Engin æfing í kvöld en bæði aðalfundur hjá Hugleik og boð á sýningu í Hafnafirði. Ég veit ekkert hvað ég á að gera. Kannski bara það sem upphaflega stóð til sem var að hitta Auði?

Btw Auður - ég byrjaði skyndilega á verkefninu mínu kl. 2 í nótt - alltaf erfiðast að byrja...

Lata stelpa. Nenni ekki að blogga. Fussumsvei. Og það gefur að skilja að fyrst ég nenni ekki að blogga nenni ég heldur ekki að gera fullt af öðrum hlutum sem ég ætti að vera að gera. Eins og að vaska upp, raka blettinn (ég sló grasið í fyrradag) eða gera það sem ég lofaði Auði að ég mundi gera...

Ég hef samt ágætis afsökun! Það er eitthvað kolvitlaust fólk farið að neyða mig á æfingar á hverju kvöldi. Var í allt gærkvöld að drepa og drepasta, garga og stynja svo barst um alla Örfirisey. Á að mæta í kvöld og gera slíkt hið sama. Það er eiginlega bara gaman. Sé hins vegar ekki fram á að ég geri nokkuð annað fyrr en um helgina.

Ég fann Póló! Loksins!

Þá á ég ekki við hið gómsæta myntusælgæti sem stendur hjörtum okkar svo nær heldur fyrrum útlæga gosdrykkinn sem nú fæst í tveggja lítra umbúðum í Bónus. Ég keypti tvær flöskur.

Póló Póló Póló Póló Póló!!

Svona fyrirvaralausir frídagar í miðri viku setja allt úr skorðun. Ekki að uppstigningadagur hafi verið með öllu fyrirvaralaus - ég var bara ekki búin að búa mig undir hann. Ég brást við á eðlilegan hátt - fór á fyllerí. Auður var að djamma í vinnunni með hinum ölkunum á Fréttablaðinu á miðvikudagskvöldið og þegar bjórinn var búin rölti hún yfir til mín og hellti mig fulla. Þegar hún kom var ég bláedrú og þegar við fórum niður í bæ ca. einum og hálfum tíma síðar var ég orðin mjúk og meyr og vel marineruð. Við tókum stefnuna á 22 og þegar þangað var komið uppgötvaði ég mér til mikillar gleði að ég hafði gleymt öllum peningum og peningaígildum heima og þurfti því að treysta á góðmennsku ókunnugra það sem eftir var nætur. Eins og alltaf eykst okkur almenn greind og kænska með áfengisdrykkju og því var litla ferðataflið mitt rifið upp og vitsmunum att saman. Fyrri skákin einkenndist af óhóflegum drápshita og sjálfsmorðslöngunum og leið ekki á löngu áður en báðir kóngar voru orðnir ansi vinafáir og samið um jafntefli.
Það voru því full varkárar skákkonur sem fóru í seinni skákina og tók hún dágóðan tíma. Mörg mistök voru gerð á báða bóga og tilviljun ein réði því að önnur stóð uppi sem sigurvegar (ég ég ég ég ég ég ég!!) Það er hins vegar ánægjulegt að segja frá því að karlkyns kúnnarnir á 22 eru ekki haldnir þeirri þráhyggju að konur að tefla þurfi nauðsynlega á þeirra aðstoð að halda. Ekki að við höfum ekki fengið aðstöð - einhver staðar rétt eftir að seinni skákin hófst mætti Hörður og veitti okkur ómetanlegan styrk sem almenn klappstýra fyrir báða mótherja.
Um fjögurleytið eftir að seinni skákin endaði (ég ég ég ég ég ég ég!!) óðum við blóðpolla upp á aðra hæðina og tókum til við tjúttið. Sjaldan hafa þrjár manneskjur verið jafn jákvæðar á dansgólfinu. Pixies, Clash, Rolling Stones og Michael Jackson á vondum degi var lýsandi fyrir stemninguna. Hvenær var diskói eiginlega úthýst af 22? Við gerðum þó okkar besta og þegar ljósin voru kveikt var klukkan að verða sex og gamlar kellingar búnar að vera alltof lengi á djamminu. Þrátt fyrir ýmis freistandi tilboð þar sem í boði voru áframhaldandi partý og brennivín héldum við heim á leið. Vorum næstum því búnar að týna klappstýrunni okkar Herði sem hafði stungið af á klósettið á ögurstundu en endurheimtum hann og héldur gangandi heim á leið. Við gamla DV húsið fannst svo bíll og þurfti ég því ekki að labba alla leið heim (uh.. jibbí).
Gærdagurinn var síðan fullkomlega óinteresant og það eina markverða var að ég skellti mér í bíó - hugsanlega í fyrsta skipti á árinu. Við Skotta fórum að sjá Kill Bill Vol. 2 og þótti hin besta skemmtun. Og þannig var nú það.

Júrósvall aldarinnar loksins yfirstaðið. Mikið er gott að geta endurheimt kynni sín að rökrænni hugsun og eðlilegum geðsveiflum - a.m.k. þangað til að ári. Íslendingar lentu í 19. sæti og er það vel. Við höfum gott af því að lenda neðarlega svona við og við. Lækkar í okkur rostann sem á það til að þenjast óhóflega út í byrjun maí ár hvert. Austur-Evrópa/Miðjarðarhafið átti þessa keppni og einhver ógurlega hress lög flutt af klæðalitlum flytjendum lentu í efstu sætunum. Erum við annars ekki að klikka á þessu? Hvenær hafa íslenskir flytjendur eiginlega sýnt smá hold? Hefur súlastaðavelsæmið smitast yfir í aðra listgeira eða erum við svona spéhrædd frá náttúrunnar hendi? Ég get ekki séð að við höfum um neitt annað að velja; við verðum að fækka fötum í komandi keppnum - reyna að nappa gredduatkvæðunum - því ekki fáum við landamæraatkvæðin svo mikið er víst :D

Júróvisjónpartýið var eins og júróvisjónpartý eiga að vera. Alltof margir gestir í pínulítilli stofu að drekka í takt við stigin og gera grín að Gísla Marteini. Eftir keppnina var hrundið af stað heimatilbúnni karókíkeppni og tóku (svo til) allir gestir þátt af mikilli innlifun. Sigur úr býtum hafði Sigga Lára fyrir ómennska túlkun á Whitneysmellinum "I will always love you" sem verður seint leikin eftir og var það mál mann að hún væri vel að sigrinum komin. Verðlaunin voru ekki af verri endanum - spánýr geisladiskur með íslenska sigurjúróvisjónlaginu ásamt karókí útgáfu. Varð vinningshafa svo mikið um að hún sá sig tilneydda til að leggja sig af einskærri geðshræringu. Til allrar lukku tók einn partýgestanna það að sér að flytja lagið á hátt sem slagaði upp í frammistöðu Siggu.

Einhver skildi brúnt prjónavesti eftir heima hjá mér. Kannast einhver við það?

Júróvisjón já - ég bara nenni ekki að velta mér upp úr þessari undankeppni. Það er ekkert sem fær breytt úrslitunum. Enda er hugurinn annars staðar; ég var nefnilega að uppgötva að ég á sennilega heil ósköp af punktum á hinum og þessum kortum sem ég hef aldrei nýtt mér. Sé fram á að geta ferðast eitthvað utanlands í sumar fyrir ekki svo mikinn pening! Og ég sem var alltaf að reyna að losna við kreditkortið. Stundum hefur maður (ó)vit fyrir sjálfum sér.

En ég má ekki verað að þessu pári - þarf að útbúa karókílagalista fyrir laugardaginn. Lalala...

Jahá - í dag er fyrsti í Júróvisjón (eða Eurovision - eftir smekk hvers og eins) og ég hef skrafað glettilega lítið um það fyrirbæri hér. Eins og ég er áhugasöm. Í ár er sama súpan af mis gáfulegum/leiðinlegum/fyndum/lélegum/grátlegum/flippuðum lögum og alltaf. Meðalmennskan ræður í flestum tilfellum og hættan á að smitast af makedóníusyndróminu ógurlega eykst með hverjum degi. Ég hef hlustað samviskusamlega á öll lögin í keppnin og get með sanni sagt að ég hef ekki hugmynd um hvaða lag muni vinna. Dómgreindin er löngu flogin og sé ég fram á að ég muni taka ástfóstri við þau lög sem fá mig til að annað hvort brosa út í annað eða dilla tánum.

Hafandi það í huga er hér listi yfir helstu gimsteina Júrósvisjón keppninnar í ár - að mínu dómgreindarskerta mati:

1. Jari Sillanpää - Takes 2 to tango (Finnland). Já Finnland. Finnar eru víst mjög tangóelsk þjóð og hefur sú ástríða loksins skilað sér í keppnina. Loksins segi ég - hver man ekki eftir finnsku keppendum síðustu ára sem voru álíka skemmtilegir og upplífgandi og kvótaumræður á þingi? Svo er hann Jari miðaldra maður með vængi á bakinu sem syngur um djöfla og engla - gerist ekki betra.

2. Neiokõsõ - Tii (Eistland). Eitt af fáum lögum sem virkilega skera sig úr í keppninni. Svo finnst mér það einfaldlega skemmtilegt. Þarf ég að hafa ástæðu?

3. On again...off again - Julie & Ludwig (Malta). Peppaðasta lag keppninnar (ef frá er talið framlag Sviss sem er of vont til að ég vilji hugsa um það). Ótrúlega glaðir keppendur með ótrúlega glaðlegt lag. Mögulega samið á sýrutrippi.

4. The image of you - Anjeza Shahini (Albania). Aumingja Albanir. Sem þjóð eiga þeir bágt - þeir hafa aldrei áður tekið þátt í Júróvisjón og þeir hafa fengið, af myndbandinu að dæma, 500 kr. til að spandera í framlag sitt. Mann langar mest til að klappa þeim.

5. Wild dances - Ruslana (Úkraína). Óttalega hress og kraftmikið lag sem gæti alveg unnið. Söngkonan er fögur snót með frekar óheppilegt nafn fyrir Íslandsmarkað.

6. Stronger every minute - Lisa Andreas (Kýpur). Voða sætt lag í talsverðum söngleikja/70s pop stíl. Afskaplega erfitt að láta sér líka illa við það.

Að auki: Danmörk, Bosnía, Grikkland - hommainnrásin. Að senda kyn- og klæðskiptinga er gimmik - meira að segja nokkuð "seif" gimmik því í þeim tilvikum er um leikhús að ræða - menn að leika hlutverk. Að senda unga karlmenn sem leika sér með kynferði sitt er að gangast upp í hinum rétta anda Júróvisjón sem er, þegar öllu er á botninn hvolft, gay gay gay. Nokkuð sem að Páll Óskar startaði og má alveg vera meira af.

Á ég svo eitthvað að vera að minnast á íslenska lagið? Nei er það nokkuð? Ég hef ekki hugmynd hvort ég ber rétt skynbragð á það - það er alltof stutt í keppnina og fyrr- og títtnefnt dómgreindarleysi hjálpar ekki upp á. Fæst orð bera minnsta ábyrgð.