Jibbi jei!

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Nú stendur til að ég fái heim til mín hornsófa sem foreldrarnir hafa kúrað í fyrir framan sjónvarpið í 10 ár eða svo. Til þess að það gangi upp verð ég að losna við sófasettisæxlið sem breitt hefur úr sér yfir litlu stofuna mína. Það er meira en að segja það því ferlíkið er of vel með farið til þess að maður tími að henda því í Góða Hirðinn og of óþægilegt til að nokkur maður vilji taka við því. En það er allt í lagi - faðir minn er praktískur maður með meiru: "Þetta sófasett er fullkomið fyrir sumarbústað," sagði hann mér áðan í síma, "nú þarf ég bara að kaupa sumarbústað."

Sigga Lára er vitur kona og ritaði í morgun nokkur viskukorn öðrum til uppfræðslu og ánægju. Sérstaklega er þetta hérna mikið hollráð:

Ef rafmagnsljósið byrjar að loga stanslaust í bílnum manns, borgar sig að fara með hann strax til læknis. Ekki bíða þangað til hann deyr allt í einu, einhvers staðar útí bæ. Það er vesen.

Þó verð ég að viðurkenna að hún hefði mátt komast að þessu aðeins fyrr - t.d. áður en að ég trassaði að fara með bílinn minn í viðgerð þótt ég vissi að pústið væri bilað. Þá hefði bíllinn minn ekki dáið á uppi á Höfða í morgun þegar ég var á leið með Gabríel til dýralæknis og ég ekki lent í 3 tíma ævintýri þar sem komu við sögu tveir Selectstarfsmenn, einn faðir, tveir skoðunarmenn, einn köttur, einn rangnefndur súrefnisskynjari og að minnsta kosti sex öryggi. Ég er nýkomin aftur til vinnu, uppgefin á sál og líkama og hef ekki orku í að tjá mig um alla svaðilförina. Læt mér því nægja, líkt og Sigga Lára, að upplýsa lesendum um þann lærdóm sem draga má af þessu ævintýri:

* ef það heyrast brestir, skellir og skruðningar undir bílnum skal hann strax - og þá meina ég strax - á verkstæði
* bensínstöðvarstarfsmenn hafa ekki hundsvit á bílum en eru allir af vilja gerðir
* það er ekki vitlaust að eiga aukaöryggi í bílnum
* það er heldur ekki vitlaust að þekkja fólk sem kann eitthvað á bíla (eins og t.d. móðurbróðir minn)
* kvenkyns dýralæknar virðast áhugasamari um velferð og líðan katta en karlkyns dýralæknar
* ef þú leggur úti í kanti á Breiðholtsbraut nálægt Suðurlandsvegi borgar sig að vera eins langt frá akreininni og hægt er - þar keyra stórir trukkar sem munar örugglega ekkert um að keyra niður lasnar Toyotur + eigendur
* ættingjar eru gjarnir á að gera grín af þér ef þú hefur aldrei heyrt minnst á "föler" og veist ekki hvernig á að bera það fram eða hvernig orðið beygist.
* það er ekkert til sem heitir "föler" undir bílum. Það er hins vegar til eitthvað sem heitir "súrefnisskynjari" og starfsmenn pústverkstæða gera grín af þér ef þú reynir að klína upplognu nafni á það apparat.

Og nú ætla ég að reyna að vinna smá.

Survivor endar og eg er skilin eftir kl. 10 a manudagskvoldi med halfa hvitvinsflosku og enga nettengingu. Er vinir minir ad reyna ad gera mig ad alka?

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Helgin var með þeim menningarlegri sem undirrituð hefur upplifað í háa herrans tíð. Laumaðist inn á opna æfingu á Grjótharðir á Smíðaverkstæðinu á föstudaginn ásamt Auði - og það eftir að rennslið var byrjað. Einnar setningar gagnrýni: Hæfileg löng og raunsæ sýning sem gaf ekkert af sér. Eftir eins-bjórs umræður á 22 - þar sem við sammælgdumst um að vera ósammála - keyrðum við um bæinn í leit að pool-stöðum en fundum ekki. Hins vegar tókst mér að eyðileggja pústið undir bílnum mínum. Gaman að því. Laugardagurinn átti að fara í miklar tilfæringar og sófaskipti en pabbi var bakveikur og hringdi í mig fyrir allar aldir til að segja mér að hann treysti sér ekki í átökin. Það var kannski eins gott því fljótlega eftir það fann ég Gabríel fram á gangi - augljóslega útbitin og ófær um að stíga í aðra framlöppina. Því hófst það verkefni að troða báðum köttum í kassa (Lísa átti eftir að fá árssprautuna) og koma upp á dýraspítala fyrir lokun. Þegar ég loks komst heim rétt gafst tími til að slafra í sig mat og svo þeyttumst við Auður í Háskólabíó að horfa á hina ágætu leiknu heimildarmynd Häxan við undirleik Sinfóníhljómsveitar Íslands. Við fylgdumst einnig með málþinginu sem kom í kjölfarið en laumuðumst út þegar umræður hófust - enda slíkar alltaf eins; misgáfað fólk sem vill ólmt láta ljós sitt skína. Næst tók við sushi-leitin mikla en urðum við að játa okkur sigraðar kl. 7 á laugardagskvöldi gagnvart opnunartíma stórmarkaða. Kvöldið var svo hið rólegasta þar sem við pöntuðum okkur pizzu í sárabætur yfir að fá ekki sushi og horfðum á Survivor myndbandið sem Raggi var búinn að klippa til. Fórum svo niður í bæ - meira af vana en áhuga - a.m.k. hvað mig varðaði. Ég var í því allra minnsta partýstuði sem ég hef upplifað frá því á áramótunum og fékk fyrir náð og miskunn Auðar og Áslaugar að fara heim kl. 2. Var rifin upp úr rúmi löngu áður en ég vaknaði af söngkennara sem vildi hitta mig þremur korterum síðar. Þar sem ég er ekki ennþá búin að læra tæknina að segja nei við söngkennara mætti ég galvösk ef ekki í góðu formi og gaulaði með henni í klukkutíma. Hræddi sennilega líftóruna úr systur Sigguplebba sem var að reyna að æfa sig á saxafón hinum megin við ganginn. Ég var svo eftir mig eftir þessi tilþrif að ég sá mig knúna til að eyða megninu af deginum í alvarlega menningarsnautt sjónvarpsgláp. Klykkti svo út helginni með því að skella mér á baráttu góðs og ills ala. Keanu í formi Constantine. Alveg ágætis mynd en það má víst ekki gleymast að ég hafði líka gaman af The Chronicles of Riddick. Öll þessi ofurmenning tók á, hef sennilega tognað á heila og mun halda mig kyrfilega við raunveruleikaþætti út vikuna. Sem betur fer hefst Survivor: Palau í kvöld.

Ég fékk þessa saklausu spurningu í póstinum frá Púlsinum í dag. Hvort vil ég bók eða blóm? Ekki veit ég hvað þeim stendur til með þessu - er ekki Valentínusardagurinn liðinn? En hvað um það - þessi fullkomlega óhlutdræga könnun (sem minntist ekki einu orði á að hún væri á vegum Eddu fyrr en maður var búinn að svara) setti fram sína tvo möguleika á sérlega útlitsfagran og smekklega hátt:



Já ég - sjálfur bókmenntafræðingurinn - svaraði "blóm". Þrátt fyrir hina mjög svo lævísu sálfræði sem reynt var að beita á mig af alefli ("Hvort viltu þetta ótrúlega fagra og glansandi bókmenntaverk sem á eftir að valda byltingu í lífi þínu eða þenna óæta arfa með lús?") Ég fékk þennan gamla Kók vs. Pepsí fiðring sem ég fann gjarnan fyrir á Heimssýningunum í gamla daga þar sem ég stefndi alltaf fyrst á Pepsi-áskorunar básinn og valdi glaðhlakkandi Kók bara af því að ég gat fundið bragðmun - ólíkt venjulegu miðaldra kaffidrykkjufólki sem valdi það sem sætara var (Pepsi). Staðreyndin er nú samt sú að ég vil virkilega frekar blóm heldur en bók. Bækur get ég keypt handa mér sjálf - ég er sérvitur á bækur og treysti ekki öðrum til að velja handa mér - topptíu listinn fyrir jól á til að safna ryki uppi í minni hillu. Blóm eru hins vegar alltaf ánægjuleg gjöf og þar sem ég tími ekki að kaupa þau sjálf fæ ég þau varla öðruvísi.

Leyfist manni ekki að skrifa stöku væliblogg? Í dag er ég þreytt og mér illt í bakinu. Ætli kort í Baðhúsinu sé ekki involverað í næsta skrefi.

Gærdagurinn var lýjandi þar sem útför eins samstarfsmanns mín fór fram. Hann dó langt fyrir aldur fram og það var erfitt að horfa upp á fjölskyldu hans reyna að komast í gegnum athöfnina. Ég var allan tímann að einblína á skreytingarnar í kirkjunni, velta fyrir mér pípuorgelinu, telja spýturnar í grindinni fyrir neðan það (216) - allt annað en hvað þetta var sorgleg stund. Þegar kistan var borin út og niðurbrotin dóttir hans gekk á eftir brotnaði stíflan. Ég var búin að skoða allt í kirkjunni og þaðan sem ég sat gat ég ekki séð munstrið á steinuðu gluggunum.

Pant ekki þurfa að vera viðstödd fleiri útfarir í bráð.

I dag er sushi dagur. Var ég að enda við að ákveða. Ég hef aldrei búið til sushi ein áður en það hefur staðið til í langan tíma. Nú langar mig í sushi og sé engan tilgang í því að vera að fresta þessu bara af því að enginn er nálægur sem getur hjálpað mér. Ég á þessi fínu sushi leiðbeiningabók sem Skotta gaf mér í jólagjöf og er ekkert að vanbúnaði. Þannig að ef einhvern langar í sushi í kvöld er bara málið að droppa í heimsókn. Það skal vera tilbúið. Og að sjálfsögð gómsætt.

Ég prjóna, þú prjónar, allir prjóna!

Heimur batnandi fer.

Ég er s.s. skuldum vafinn aumingi sem lætur sér það lynda að sökkva svo djúpt í fenið að lánadrottnar fórna höndum og kippa tengingum úr sambandi.

Eða ... vesenið við að flytja greiðslu af kreditkorti og í greiðsluþjónustu í bland við vesenið við að flytja greiðslur frá Símanum yfir í OgVodafone skilur eftir sig einhverja skitna 2000 kr. skuld sem veldur mér endalausu hugarangri þessa dagana. Nú er ég búin að tala við þrjár manneskjur hjá OgVodafone, eina hjá Intrum og eina hjá Íslandsbanka og veit ekkert hvort netið mitt verði á sínum stað þegar ég kem heim.

En það er í sjálfu sér aukaatriði. Það sem þessi vinhviða í tebolla hefur kennt mér er að maður er farinn að treysta allt of mikið á bankana. Þeir eiga bara að redda öllu og maður vill helst ekkert vita hvað verður um peningana. Nú er svo komið að það eina sem ég þarf sjálf að borga er matur og bensín. Og einstaka DVD mynd. Eins og þróunin hefur verið er þess víst ekki langt að bíða að maður hættir algjörlega að þurfa að spá í krónurnar. Hagkaup, Esso og Amazon.com munu senda reikningana beint í bankann þar sem glaðbeittur þjónustufulltrúi tæmir síðustu aurana af reikningum. Þar sem ekkert verður eftir þegar allar nausynjar hafa verið taldar saman verður lífið loksins einfalt og sjálfbært - fullkomlega skuldlaust og áhyggjufrítt. Engin kreditkort, engar óþarfa utanlandsferðir, engar skemmtanir þar sem heimildin gerir ekki ráð fyrir þeim. Við líðum í gegnum lífið á þægilegri öldu nauðsynjanna og um leið og við forðumst að sigla í strand ber okkur aldrei að spennandi stöðum og aðstæðum sem gefa krydd í tilveruna.

Nuverandi skodun min a OgVodafone sem lokadi fyrir adsl i gaerkvoldi, laug thvi ad mer i morgun ad eg vaeri skuldlaus med ollu en segir mig nuna i skulda thegar skrifstofur Intrum eru lokadar og engin leid fyrir mig ad leidretta fyrr en a morgun! Grr
Örbloggfærslu sendi ég

Powered by Hexia

Nú langar mig bara til að gráta.

Já ég veit ég sagði það ekki vera heilnæmt fyrir sálina að eyða of miklum tíma þarna. Stundum hef ég ekki vit fyrir sjálfri mér.

Ég hef ekki orku í að rökræða við svona fólk - einhver hefur heilaþvegið hana of rækilega og ég tel það álíka líklegt til árangurs og að berja höfðinu utan í vegg í von um að breyta hárlitnum.

Svona lagað styður mig enn frekar í þeirri trú að setja eigi jafnréttisfræðslu inni í skyldukennslu í grunnskólum. Krakkar hafa þá kannski tækifæri til að mynda sér skoðanir byggðar á staðreyndum í stað fordóma og fyrirlitningar.

Enn á ný er ég án leigjanda. Hann Joel tók upp á því að láta reka sig úr landi og frá með morgundeginum verður kjallarherbergið mitt autt á ný. Hann bankaði upp á hjá mér í gærkvöldi og tilkynnti mér tíðindi. Sagði einnig að hinn leigjandinn væri búinn að redda einhverri stelpu til að taka við herberginu. Ég veit ekki hvað mér á að finnast um það. Helst vildi ég fá að velja mína leigjendur sjálf, takk fyrir. Drengurinn er soldið farinn að haga sér eins kóngur í ríki sínu þarna í kjallaranum og ef einhver vinkona hans dettur þarna inn mun mér halda áfram að finnast eins og ég sé að stelast inn í íbúð einhvers í hvert skipti sem ég ætla í þvottahúsið.

Þannig að nú er tækifærið fyrir einhvern heimilislausan og reglusaman einstakling sem hefur bara ráð á að leigja sér herbergiskytru. Um er að ræða 12 m² herbergi með aðgangi að baðherbergi, eldhúsi og þvottahúsi á besta stað í Reykjavík. Leigusali er einstaklega geðprúður og þolinmóður svo lengi sem leigan er borguð á réttum tími og handrukkarar halda sig í hæfilegri fjarlægð.

Viðbót: ef einhver hefur áhuga er málið bara að hringja í mig í síma 6926012

Það er ekki holt fyrir sálina að eyða of miklum tíma á Huga. Sérstaklega ekki á þeim áhugamálum sem kölluð eru tilveran og deiglan. Þar er að finna samsafn af öllu því þröngsýnasta og heimskasta sem íslenska þjóðin hefur alið af sér og upp síðastliðin 20 ár. Stærstur er hópurinn af illa upplýstum stráklingum með hórmónatruflanir og minnamáttakennd sem vita aðeins eitt með vissu í þessu lífi: þeir eru hvítir gagnkynhneigðir karlmenn og sem slíkir er enginn á eftir þeim. Þeir eru seif. Þeir hafa samfélagsfordómana með sér og geta því sett sig ofar kynþáttum, kynhneigðum og kynjum og réttlætt þarmeð tilvist sína. En eitthvað finnst þeim greinlega að sér vegið því raddir þeirra verða sífellt háværarri. Hitler kemur gjarnar inn í umræðuna sem gaur með réttar skoðanir - oftar en ekki í vafið inn í rökleysuflækju þar sem feministum er líkt við nasista. Síðan er málið að tvinna blótsyrðin og apa röflið upp eftir hverjum öðrum og helst nógu hátt. Þykjast þeir þá stórir karlar.
Það sem hræðir mig allra mest er að þessir drengir eiga eftir að vera virkir þegnar í þjóðfélaginu. Þeir eiga eftir að kjósa, vinna á vinnustöðum þar sem útlendingar eru lagðir í einelti, eignast konur til að berja og börn til að klúðra uppeldinu á. Ef ekki eitthvað þaðan af verra.
Einhver staðar er pottur mölbrotinn. Hvort sem ábyrgðin er foreldranna, skólanna, þjóðfélagsins eða internetsins skiptir ekki máli. Við berum öll ábyrgð á hinni harðbrjósta æsku. Það er enginn að halda í tauminn og rassskella þegar við á og það getur aðeins endað með ósköpum. Ég hef engar skyndilausnir á takteinunum en það hlýtur að vera spor í rétt átt að fólk geri sér grein fyrir að eitthvað er rotið og illa lyktandi í þjóðarvitundinni.

Það sem kemur upp úr krafsinu þegar tekið er til í skápum. Eftirfarandi er allt sem ég skrifaði niður eftir að hafa hitt hana Amy Engilberts heima hjá Björgu 9. mars árið 1993. Við höfðum tekið okkur saman þrjú; ég, Björg og Viggó þáverandi kærastinn hennar og fengið hana til spá fyrir okkur. Það er skemmst frá því að segja að reynsla okkar var misjöfn og ekki voru allir jafn ánægðir. Ég hef verið að leita að þessi í mörg ár og oft blaðað í bókinni þar sem þetta fannst núna en ekkert gengið. Sennilega átti ég ekki að finna þetta fyrr en núna - þ.e. ef ég tryði á svoleiðis.

Hérna er það sem ég skrifaði niður - orðrétt:

Amy Engilberts 9/3 '93

Ég er ákveðin, tilfinninganæm, tortryggin, metnaðarfull. Mun verða "leiðbeinandi." Mikið með börnum. Mun eignast nokkur börn, aðallega stráka. Seinni hluti '94 viðburðarríkur. Gerist gífurlega margt '95-'96, sérstaklega '96. Flyt að heima, mun búa í útlöndum (vissi ekki hvar). Börn mun ég eignast með nokkuð löngu millibili, þau verða vernduð, þ.e. ekkert mun koma fyrir þau. Ég held áfram að mennta mig - sagði ekki við hvað ég ynni. Mun ganga vel í starfi, sérstaklega um fertugt, alltaf betur og betur, staðna ekki. Giftist manni sem er jafn ákveðinn og ég. Hef góða "intelectual" línu í hægri lófanum. Mun verða vel efnuð. Gáfuð hvað varðar fjármál (?) Ef ég verð ekkja mun ég giftast aftur. Vinn vel þegar ég ætla mér það. Ég á endilega að syngja - læra að syngja. Ég á eftir að verða öfunduð. Á eftir að vinna við eitthvað stórt fyrirtæki; ríkið, Eimskip - eitthvað þess háttar. Maðurinn minn er ríkur, vinnan í sambandi við sjóinn eða nálægt sjónum. Á að taka E vítamín, magníum og kalsíum og fá nægan svefn.

Þetta er skuggalegt; ég fékk nægan svefn í nótt. Þá er bara að taka vítamínið sitt og skella sér niður á höfn. Kemur einhver með? ;)

Viðbót: Aðrar gersemar sem ég gróf upp úr skápnum voru annars vegar gamla snú-snú bandið mitt og Rubik's Cube anno 1982 (sennilega orðinn antík.) Nú verður gaman!

Mér líður eins og ég hafi ferðast aftur í tímann um 18 ár - og það án þess að yngjast hætishót (djö!) Fyrsti tónfræðitíminn minn afrekaði það að vera verri en ég átti von á. Og súrrealískari. Ég var búin að vera þarna í fimm mínútur þegar kennarinn hafði a) lesið alla upp, b) skammast yfir lélegri mætingu, c) skammað mig fyrir að vera ekki með rétt kennslugögn. Ég átti sennilega að finna á mér hvað ég átti að hafa með því þegar ég talaði við hann vikuna áður var mér bara sagt að "kíkja og svo sjáum við til." Ég er s.s. aftur komin í gagnfræðinám - a.m.k. er gagnfræðilykt af kennslunni - hjá afskaplega önugum kennara. Og ég þarf að ná restina af bekknum fyrir næsta tíma. Og klára heimavinnuna mína sem síðan verður farið yfir í tíma. Ætli maður fái gullstjörnu ef vel gengur?

Eftir þetta óþægilega tímaflakk var ég alveg búin á sál og líkama og lá í móki yfir sjónvarpinu til kl. 10 og fór þá að sofa. Ég hafði ætlað að pikka inn viðtalið sem ég tók fyrr um daginn en hafði gjörsamlega enga orku að sækja í fyrir það verkefni. Það var svo ekki fyrr en ég var komin upp í rúm að ég mundi eftir svolitlu sem hafði greinilega dottið út úr hausnum í tónfræðigeðshræringunni. Þegar ég var að leita að réttu skólastofunni fór ég fyrst inn í vitlaust hús og þar upp á fjórðu hæð. Ég gerði mér strax grein fyrir því að ég var á röngum stað en ákvað að rölta aðeins upp smá stiga sem fór upp á fimmtu hæð til að athuga hvort eitthvað væri þar. Svo reyndist ekki vera og þar sem ég trítla aftur niður tröppurnar missi ég undan mér fæturnar og renn niður stigann á mjóbakinu. Þetta var svona stigi með mjúkum dúk, rúnnuðum brúnum og augljóslega nýbónaður. Ferðin niður er ekki hin þægilegasta en ég óbrotin og skrönglast því á fætur, guðslifandifegin að enginn sá til. En það er ekki fyrr en þarna í rúminu sem ég geri mér grein fyrir hvað ég er aum um allan líkamann. Auðvitað tekur svona fall talsvert á og fyrr eða síðar mótmælir líkaminn hástöfum og heimtar hvíld. Sem hann fékk.

Nú á að senda mig í einhverja grunsamlega tónfræði og veit ég ekki hvernig mér á að finnast. Ég á að mæta í dag til skeptísks kennara sem heldur að ég muni skítfalla í öllu. Betta (söngkennari) er hins vegar bjartsýn sem sólin og fullviss þess að ég bara reddi þessi og karlinn viti ekkert í sinn haus. Nýtir hún í því samhengi þau vafasömu rök að ég sem fullorðin manneskja verði mun fljótari að ná þessu heldur en krakkar. Þetta er nefnilega einhver hraðferðar kúrs sem hefur staðið yfir frá því í haust og er nær eingöngu setinn af 15 ára krökkum. Gaman gaman. Eina huggunin er sú að ég er ekki sú eina sem er að dýfa sér með lokuð augun í djúpu laugina þessa dagana. Nakin.

Ég held ég skelli mér í sund eftir vinnu í dag - jólastirðleikinn farinn að segja til sín með harmkvælum. Fráfarandi helgi var alltof ljúf og afslappandi (þrátt fyrir hörkudjamm á laugardagskvöldið) og vinstri löpp mín farin að taka upp á því að sofna í hvert skipti sem ég sest niður í meira en 10 mínútur í senn. Það getur varla verið fyrirboði neins góðs. Ekki get ég farið í ræktina því það ku víst vera búið að loka henni - og ég sem átti 3 mánuði eftir á kortinu! En ég á ennþá sundkort og þótt ég geri ekkert annað en að busla í potti getur það varla verið til meina.

Leigjandinn minn lagði loksins fram tveggja mánaða leigu og er kominn af svarta listanum. Þrátt fyrir skuldirnar var hann þó ekki jafn ofarlega og hinn leigjandi sem fer alltaf meira og meira í taugarnar á mér sökum gengdarlauss hroka. Kannski er bara um eðlilegt háttalag 24 ára karlmanna að ræða - þar sem eini munurinn er íslenskt vs. bandarískt uppeldi? Minn leigjandi hefur a.m.k. aldrei verið neitt annað en ljúfur sem lamb og linur sem smör ef soldið seinn með leiguna. Það skal tekið fram hérmeð að mér er slétt sama hvort menn eru að ljúga eins og þeir eru langir og sleikja mig upp af yfirgengilegum falskhætti - svo lengi sem ég þarf ekki að hlusta á röflið í merkikertum sem halda að þau séu á einhvern hátt yfir mig hafin.

Svo ég skellti mér á áramótafagnað í gær. Fullt af fólki sem ég þekkti ekki neitt stóð fyrir alls herja partýi í flugskýli í Nauthólsvíkinni og hafði hóað í vini og vini vina sem áttu að mæta með grímu og glóandi og glasandi. Fullkomlega rökrétt túlkun á því þema var svo að vefja hárinu mínu saman við litla jólaseríu og mæta spræk. Sem ég gerði. Fékk búningaverðlaunin fyrir vikið - mína eigin freyðivínsflösku - sem ég mátti ekki við. Það verður reyndar að viðurkennast að samkeppnin var ekki ýkja hörð.

Er loksins að skríða saman á sál og líkama í þessum töluðu orðum. Hef gefist upp á því að koma bursta í gegnum hárið sem er ansi illa fyrir kallað eftir seríumeðferðina. Bíð eftir símtali frá bróður mínum sem ætlaði að draga mig með í 5 bíó (13 mínútur til stefnu - sé það ekki gerast). Íbúðin er skuggalega illa fyrir kölluð og ég finn hvergi afmælisumbúðarpappírinn sem ég veit að ég á lager af.

*andvarp*

Þetta er einfaldlega ekki sanngjarnt. Alltaf þarf allt skemmtilegt að gerast á nákvæmilega sama tíma. Nú þarf ég að ákveða mig - í þessari viku, helst í dag - hvernig mig langar að verja fyrri hluta júnímánaðar. Á ég að:

1. Fara á fræðilegt námskeið í mismunandi leikstílum hjá Rúnari Guðbrandssyni - ótrúlega spennandi
2. Fara á grunnnámskeið í leikritun hjá Bjarna Jónssyni - ótrúlega gagnlegt
3. Slá þessu upp í kæruleysi og skella mér með kór foreldranna í ævintýraför til New York að syngja Carmina Burana í Carnegie Hall? Það ku ekki vera óalgengt að kórum sé boðið að halda tónleika í húsinu en ætti að verða ótrúlega skemmtilegt engu að síður.

Ég er manneskja sem er haldin svakalegum valkvíða á góðum degi. Þessu sé ég ekki fram á að geta ráðið úr upp á eigin spýtur.

Einhvers staðar á ég Magic 8 ball...