Við Sigga Lára vorum um daginn að ræða um ... ja hvað vorum við að ræða um? Heilinn á mér er álíka áreiðanlegur og ryðguð sigti þessa dagana. Mig rámar í að um hafi verið að ræða eitt stykki samtal. Eitthvað held ég að það hafi tengst kaupum okkar á DVD pökkum. Eina sem ég veit með vissu að eftir liggur löngun til að linka á Amazon óskalistann minn (sjá linka hér á hægri hönd) í þeirri veiku von um að góðhjörtuð sál muni aumka sig yfir mér og kaupa handa mér dót algjörlega að óþörfu. Gæti gerst! Litli bróðir minn er farinn að drekka kaffi þannig að ekkert er ómögulegt.

Af hverju get ég ekki haldið úti almennilegri fýlu svona einu sinni? Þessi varði rétt svo í sólarhring og gufaði síðan upp eins og dögg fyrir sólu. Og það þótt að slagveður hafi verið í Heiðmörk í gærkvöldi. Endurskoðum listann:

- bak sem vill ekki lagast (ekki svo slæmt eins og er)
- óklífanlegt reikningafjall (reikningar smeikningar)
- æfingar á hverju kvöldi næsti 10 daga þar sem ég fæ að sitja og frjósa úr kulda í þrjá tíma í senn (þá klæðir maður sig bara vel unga stúlka - svo vel að maður á föt afgangs til að lána illa klæddum vesalingum)
- engan möguleika á að taka frí þessa viku eða næstu (en svo fer ég líka í tveggja vikna frí - ekki amalegt)
- ennþá enga heimatölvu (en er með glænýja vinnutölvu)
- enga peninga (hver getur ekki lifað á loftinu?)
- enga sól (eins gott - þetta er stórhættulegur andskoti)
- enga glætu (tralalala)
- engan sundbol (ég á tvo gamla sundboli sem ég nota bara í neyð - og ætti að geta náð í þann þriðja til Nönnu í hádeginu)
- ósamstarfsfúsa ketti (þetta eru ágætis grey)
- vælulegan tón í röddinni og þunglamalegt yfirbragð (smæl!)

Ekki að allt sé sólskin og spékoppar þessa dagana. Ég stend sjálfa mig að því að stressa mig út af smáatriðum í samandi við leikritið nú þegar það eru bara 10 dagar í frumsýningu. Smáatriðum sem ég hef enga stjórn á og eru engan veginn mín ábyrgð - hlutum eins og skiptingum, tæmingum, staðsetningu áhorfenda, leikmunum og búningum. Ekkert sem er í mínum verkahring að hafa áhyggjur af. Í raun þarf ég bara að muna mína söngtexta og þessar tvær og hálfa setningu sem mér voru úthlutaðar og mæta á réttum tíma. Kannski er ég bara vön að vita meira hvar hlutirnir eru staddir á þessum tímapunkti. Ég er a.m.k. búin að venja mig á það að hafa áhyggjur af gervunum og þar sem engir búningar hafa sést ennþá - engin mál hafa t.d. verið tekin af leikurum og ég er manneskja sem þarf helst að taka mál af ef vel á að fara¹ - er mig pínulítið farið að klæja í puttana að skipta mér af. Sem er auðvitað helber flónska. Ég er loksins búin að koma mér í þetta fína ábyrgðarlausa hlutverk og er svo að sækjast eftir óþarfa hausverk!

¹Kannski er hugmyndin af setja mig í tjald eins og í Sirkus. Ég sem var að vonast eftir því að þar sem ég leik nú frillu fengi ég að hafa mitti svona einu sinni.

Ég vildi bara koma því til skila að lífið er ömurlegt. Því til sönnunar hef ég:

- bak sem vill ekki lagast
- óklífanlegt reikningafjall (fyrir hverja 20 sem ég klára fæ ég svona 50 nýja í andlitið)
- æfingar á hverju kvöldi næsti 10 daga þar sem ég fæ að sitja og frjósa úr kulda í þrjá tíma í senn
- engan möguleika á að taka frí þessa viku eða næstu
- ennþá enga heimatölvu
- enga peninga
- enga sól
- enga glætu
- engan sundbol
- ósamstarfsfúsa ketti
- vælulegan tón í röddinni og þunglamalegt yfirbragð

Einnig er mig farið að gruna að ég sé að verða veik - annað hvort það er bara dauðþreytt á sál og líkama. Í öllu falli hefði ég gott af almennilegu fríi og góðri hvíld en alas það er ekki á dagskrá. Venjubundið félags og fjölskyldulíf verður líka að fá að bíða betri tíma. Vill einhver rota mig næst þegar mér dettur í hug að taka þátt í leiksýningu?

Takk fyrir áheyrn

Ég held að ég sé búin að átta mig á þessum bakveikisvandamálum - þ.e.a.s. er komin með líklega orsök. Er með skrifstofustól dauðans. Ég var í fríi í gær á meðan ég passaði Gísla Hrafn og Hebu (foreldrar þeirra fóru á spítalann að eiga barn - sem fæddist í gærkvöldi - Sigrún Ýr, 18 merkur!) og bakið mitt snarbatnaði. Svo í morgun var ég búin að sitja í vonda stólnum í svona korter þegar ég fann að bakið var allt að stífna upp á nýtt. Fór því og náði í gamlan skrifstofustól inni í geymslu og það er allt annað líf. Þarf að vísu að taka armana af honum og ég hefði örugglega bara gott af því að fara í sund en þetta horfir allt á bjartari og betri veg.

Næst á dagskrá er að kíkja aftur út á nes og heilsa upp á nýju frænkuna (þau koma heim af spítalanum í dag) og svo held ég svei mér þá að ég komist á æfingu í kvöld.

Jæja ágæta bakveika fólk - nú vantar mig ráðleggingar. Þannig er að ég byrjaði að fá í bakið fyrir rúmum tveimur vikum og það virðist ekkert ætla að lagast. Fram að þessu hef ég þó getað haldið verkjunum í skefjum með ABC hitaplástrum. En eitthvað gerðist um helgina. Sennilega hefur álagið við langt ferðalag fram og til baka svo og lega á hörðum dýnum haft sitt að segja. Ný er ég nefnilega ómöguleg - bakið allt stíft og aumt - mjóbakið allra verst - og plástrarnir gera lítið sem ekkert gert. Er að bryðja ibúfen og naproxen en er samt illt. Spurningin er hvort ég eigi að fara til læknis og láta hana segja mér að taka íbúfen og fara í sund eða hvort ég eigi að koma mér til sjúkraþjálfara. Er ég að gleyma einhverri töfralausn? Hvað mundu þið gera?

Status:

Tölva: í lamasessi

Bak: ónýtt

Þreyta: 96% (ef 100% er dásvefn)

Ánægja með helgina: 124%

Fjöldi fyrrum skólasystkina sem kynni voru endurnýjuð við: 2 (Ásaskóli, Verzló)

Dagar þangað til bróðurdóttir mín fæðist: 4

Vilji til að mæta á æfingu í kvöld: 13%

Vinna sem bíður mín: of mikil til þess að ég geti dúllað mér við blogg alveg strax

Þarf líka að koma myndunum inn áður en ég get sagt almennilega frá helginni.

Ég get svarið það að ég svindlaði ekki!

Þú hefur hlotið 51 stig

Persónuleiki þess sem fær á milli 51-60 stig:
Fólki finnst þú spennandi, mjög hviklynd og hvatvís persóna sem búir yfir sönnum hæfileikum til stjórnunar. Þú ert fljót að taka ákvarðanir, þó þær reynist ekki alltaf réttar. Fólki finnst þú djörf persóna sem sért tilbúin til að taka áhættu og njótir ævintýranna sem þú tekur þátt í. Fólk nýtur návista við þig vegna orkunnar sem er allt í kringum þig.

"Persónuleikaprófið"

Orð á borð við "hvatvís", "stjórnun", "djörf" og "orka" notuð í tengslum við mig? Augljóslega ekkert að marka þetta.

Það er spurning...

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort ég eigi að útskýra fyrir umheiminum ást okkar Auðar á Barböru Streisand ballöðunni "Woman in love." Þarfnast slíkt einhverrar útskýringar? Ég hélt ekki en eftir Júróvisjón partýið góða þar sem einhverjum ofbauð víst dívulegur flutningur okkar á téðu lagi (ég veit ekki hver en einhver mun hafa tautað "Guð minn almáttugur" á meðan á ósköpunum stóð) hefur þetta virkilega legið á sál minni.

Eins og svo margt annað gott í mínu lífi byrjaði þetta sem brandari. Í hópkarókívímupartýi heima hjá Auði fyrir nokkrum árum áður var hún neydd til að taka þetta lag í einsöng og var ekki mjög skemmt. Síðar í annars konar (áfengis)vímu vorum við tvær að spasla saman enn einum kjánakaflanum í Ástríki og kom einhver staðar upp sú hugmynd að láta persónur okkar taka þetta lag í karókí (write what you know segja þeir). Eftir að hafa haft upp á textanum á netinu og komist að því hversu arfavondur hann er í raun og veru spratt upp sú hugmynd að íslenska hann með stæl og laga að sögunni. Að sjálfsögðu var passað að halda sama gæðastíl í textagerð og fröken Streisand hafði sett sér. Texta dæmi:

I am a woman in love and I'll do anything to get you into my world and hold you within. It's a right that I defend over and over again. What do I do?

Ég er vinkona þín og ég geri allt til þess að halda í þig  ég sleppi þeir ei Þú er allt sem ég á aftur og aftur ætíð Hvað geri ég nú?

Þarna þótti okkur vel að verki staðið og var afraksturinn settur í söguna. Síðan tóku við ófáar áskoranir á báða bóga að taka þetta lag einhvern tímann í karókí. Tækifærið bauðst hins vegar ekki fyrr en á títtnefnda Júróvisjón nótt. Sjálfar vorum við afskaplega ánægðar með að fá loksins tækifæri til að fremja tónlist sem hefur verið á dagskrá hjá okkur í mörg ár en greinlegt er að sumum hefur ofboðið. Við þessa suma segi ég bara :þ

Já ég gleymdi - tók nokkrar myndir af krakkaormunum hennar Emblu um daginn.

Fór annars með þeim í sund í hádeginu í gær. Þær eru skondnar. Ofboðslega ólíkar systur. Venjulega er Ragnheiður Dís öll á iði, klifrand og garandi - almennilega skvetta - á meðan eldri systir hennar er rólegri og yfirvegaðri. Ekki kannski alvarleg en talsvert minna fyrir öfgarnar. Hefur t.a.m. ekki slasað sig jafn oft og litla systir. Svo er þeim dýpt í vatn og eitthvað undarlegt gerist - þær skiptast á persónuleikum. Sigga Vigga verður manísk - hoppar og skoppar í lauginn og er slétt sama þótt hún kunni ekki að synda. Ragnheiður Dís hins vegar rígheldur í hálsinn á mömmu sinni og þorir ekki einu sinni að láta lappirnar leita að botninum. Henni fannst nú samt gaman - þarf bara að fá að venjast lauginni smám saman. Maður þurfti sífellt að fullvissa hana um að það væri allt í lagi þótt hún buslaði með fótunum eða settist í heita pottinum - maður mundi ekki sleppa. Fyrir rest var hún farin að sitja ein og óstudd - þótt annað hvort ég eða Embla hafi auðvitað alltaf verið aðeins í nokkurra sentimetra fjarlægð. Á meðan gerði Sigga Vigga sitt besta til að drekkja sér og var vatnsrennibrautinn óspart nýtt. Ég prófaði að fara einu sinni með hana en það var ekki svo sniðugt þannig að hún fór bara alein eftir það. Og hefði ekki getað verið sáttari.

Fallegi bíllinn minn er farinn. Ég seldi fyrsta bílinn sem ég eignaðist í gær og vona bara að Embla feri um hann mjúkum höndum. Það var grunsamlega auðvelt að ná í hann á bílasöluna. Ég bara rölti inn, sagðist vera að ná í bílinn minn og fékk lyklana. Engin pappírsvinna, engin sönnunarkrafa á því að ég ætti í raun bílinn. Eygi þarna gullið gróðatækifæri...

Síðan þegar við Embla vorum búnar að skrifa undir okkar pappíra, koma lyklum í réttar hendur og setja barnabílstólana á sína staði skildu leiðir okkar og ég brunaði út á nes með umslag með 160 þúsund krónum í fimm þúsund köllum.

Sú ánægjulega tilbreyting átti sér stað að engin tölva kom nálægt þessu viðskiptum. Millifærsla smillifærsla.

Allt að gerast. Ég er sennilega búin að selja bílinn minn; Embla ætlar að kaupa hann á hagstæðu verðu. Ég er loksins byrjuð á eldhúsframkvæmdunum í kjallaranum - vantar bara vegg sem kemur vonandi á morgun. Er á leið á Trékyllisvík um helgina ásamt Siggu Láru, Nönnu, Steina og Hraunmönnum. Munum gista á Djúpuvík fyrri nóttina, Trékyllisvík þá síðar eftir Hraunballið og almennt njóta íslenskrar náttúru. Það verður alltaf bara gaman. Bakið virðist eitthvað vera að skána og er ég fallin frá þeirri sjúkdómsgreiningu að ég sé komin með brjósklos - þetta var sennilega bara heiftarleg vöðvabólga. Því ætla ég í sund í hádeginu. Skal í Árbæjarlaug ásamt Emblu og stelpunum.

Heimatölvan er ennþá jafn dauð.

Ég er ekki að höndla það sérstaklega vel að vera komin aftur til vinnu eftir þó ekki lengra frí en þetta. Finnst ég ekki vera á réttum stað og kann ekki að vakna á morgnana. Eins og svo oft áður hef ég takmarkaðan áhuga á að blogga á frídögum (sem er ástæðan fyrir því að það eru - ahemm - 12 dagar síðan ég skrifaði hérna síðast) og nú get ég ekki bloggað heima hjá mér þótt ég fegin vildi; tölvan mín er dáin. A.m.k. í dái. Það er því skyndilegur (og pínu ógnvænlegur) friður og ró á mínu heimili. Ég er ekkert að grínast með þetta - síðastliðin 3 ár hefur stanslaus viftuómurinn hljómað um alla 53 m² og nú er eins og slökkt hafi verið á sálinni í húsinu. Mánudagskvöldið flúði ég hús og endaði í litlum dal fyrir ofan Nesjavallarvirkjun í tjaldi ásamt Nönnu, Jóni Geir og Steina. Í gær svaf ég af mér allt kvöldið, vaknaði kl. 10 og gat að sjálfsögðu ekki sofnað aftur fyrr en undir morgun. Ég kenni tölvuleysi alfarið um og veit það fyrir víst að ég verð ekki heil manneskja fyrr en búið verður að kippa málum í lag.

Einnig:

Eitt stykki bassatromma, gyllt, ca. 120 cm á hæð, óskar eftir eiganda sínum. Er ekki að uppfylla sín réttu örlög sitjandi í ganginu mínum þar sem hún fúnkerar aðeins sem stökkpallur fyrir ketti.

Ég er komin í frí og legst þá blogghöfgi yfir mig og mínar síður. Hef líka aðallega verið að rifja upp kynni mín af listinni að hanga og því ekki mikið markvert frá að segja. Það voru nokkrar leikæfingar uppi í Heiðmörk í vikunni en nú eru svo margir á leiðinni í leiklistaskólann á Húsabakka að leikritið er komið í frí næstu 10 daga.
Skotta kom til mín í gær og hjálpaði mér að rífa upp arfa í garðinu en veðrið er ekki eins gott í dag og nenni ég ómögulega aftur út í garð. Í staðinn mun ég skella mér í banka og borga reikninga, heilsa upp á fólkið í vinnunni og borða kökurnar þeirra (og leggja grundvöllinn að því að snapa mér iðnaðarmenn í næstu viku svo og eldhúsinnréttingar fyrir ekki neitt), leita að Póló-i í Bónus, fara með bílinn í skoðun og finna hið fullkomna, eldrauða blóm til að planta í hálsinn á kúrekanum.

Kæri herra heimur. Mig langar til að kenna þér eitt lítið orð. Eitt lítið götunafn í miðborg Reykjavíkur sem ég hef tekið eftir að vefst talsvert fyrir þér.

Þetta götuheiti er Sölvhólsgata.

Segðu það með mér. Sölv-hóls-gata.

Ekki Selfossgata, Selvhílsgata, Salvarsgata, Sölfólsgata, Söllhósgata, Selhólsgata, Selfhólsgata, Selvhólsgata eða Sólvalsgata.

Bara gata sem heitir í höfuðið á Sölvhól - ætli það sé ekki hóllinn hans Sölva; Sölvhólsgata.

Ekki svo flókið.

Heldurðu að þú getir munað það? Fyrir mig?

Ég hef sagt við sjálfa mig trekk í trekk að þegar ég byrjði í fríi mundi ég sko fara að gera hluti. Eins og t.d.:

- reyta arfa
- greiða úr fjármálum
- fara með gosflöskur í endurvinnslu
- skrifa
- þrífa allt sem þrifið verður
- díla við leigjendur
- fara í útilegu
- mála
- búa til kartöflugarð
- prjóna
- sauma
- horfa á "Oz" frá byrjun til enda

Núna langar mig hins vegar mest til að stinga af frá öllu saman og skella mér til útlanda. Veit ég hef sagt það oft áður og hætti alla jafnan við eftir svona 3 daga. Það er hins vegar engin ástæða til að fara ekki ef ég get nýtt þessi punkta sem stórfyrirtækin segja að ég eigi. Þannig að annað hvort fer ég eftir nokkra daga eða í ágúst. Júlí er eitt stórt spurningnarmerki því þá verða æfingar á Stútungasögu á fullu og svo veit ég ekki hvað það verður sýnt lengi - vonandi/sennilega mjög þétt.

Kannski stafar þetta eirðarleysi af einskærri öfund. Svo margir í kringum mig eru á leiðinni í Svarfaðardalinn á leiklistarnámskeið og ég kemst ekki þótt ég hefði efni á því :( Í fyrra náði þetta eirðarleysi svo langt að ég krasjaði lokakvöldið í skólanum undir því yfirskyni að ég væri að sækja Siggu Láru á leið minni til Egilsstaða. Efast um að ég komist upp með slíkt athæfi í ár.

Ég fór í bíó í gærkvöldi efir leikæfingu. Ligga ligga lá! Sá myndina "The Day after Tomorrow". Hún var alveg eins og ég átti von á. Hefði mátt vera aðeins meira stórslysa-klám en annars skilaði hún sínu. Ég get ekki komið með betri gagnrýni en þessa.

Óli og frumvarpið. Almannarómur segir að hann gerði góðan hlut. Ég er nokkuð sammála almannarómi og sé enga ástæðu til að endurtaka það sem margtuggið er. Hins vegar sló það mig í gær hversu sjaldan eitthvað gerist á Íslandi. Þar sem ég horfði í óvenju taugaveiklaðan forseta voran reyna að koma sér að efninu uppgötvaði ég að ég hafði búist við því að hann mundi skrifa undir. Var fastlega búin að gera ráð fyrir því. Því þannig fara hlutirnir alltaf. Almúginn tuðar og ráðamennirnir segja "jú víst" og svo tuðar almúginn aðeins meira - ekkert gerist og almúginn finnur sér eitthvað annað að tuða yfir. Það er Íslendinga hátturinn. Og nú þurfum við skyndilega að bera ábyrgð á tuðinu í okkur og það er bara soldið skerí.

Hvað er þetta - fólk rýkur ekki upp til að handa og fóta þegar tækifæri til að fara í bíó með MÉR býðst? Ég er svo aldeilis...

Var að reyna að muna eftir öllum tilkippilegu vinum mínum sem ég gæti hugsanlega togað með mér. Komast að því að alltof margir þeirra eru í föstu sambandi - og fast samband þýðir parið vill gera hluti - eins og að fara í bíó - saman.

Bleh. Á þessum tímapunkti ætla ég að leyfa mér að þusa yfir óhóflegri parahyggju (án þess að hafa nokkrar vísbendingar um að vinir mínir hafi hagað sér á þann hátt og er þessu ranti á engan hátt beint til þeirra) - mér finnst ég eiga það inni. Það er þetta með að geta ekki framkvæmt ákveðnar félagslegar athafnir nema makinn geri slíkt hið sama. Ekki fara í bíó því makinn vildi líka sjá myndina, ekki taka mynd á leigu því þið ætluðu að sjá hana saman, ekki fara á djammið nema með makann límdann við öxl, ekki gera milljón litla og ómerkilega en þó skemmtilega hluti því makinn er getur ekki verið með. Þetta er fólkið sem gefur einhleypum vinum sínum eina afmælis/jólagjöf en ætlast til þess að fá sitt hvora frá þeim. Oftar en ekki finnst mér þetta fólk hafa sömu öfgafullu skoðanirnar en það gæti verið tilviljun. Þetta er líka fólkið sem vorkennir öllum þeim er eru ekki jafn hrikalega ósjálfstæð og ósjálfbjarga og þau - þ.e. einhleypa fólkinu.

Vill til að ég vorkenni þeim líka. Þessu fólki vil ég tileinka eftirfarandi partýóð og bið það vel að lifa.

Hvaða sagnorð sem er getur komið í auðu línuna en þau vinsælustu eru: drekka, syngja, leika, elska, deyja, ríða og reykja - ekki endilega í þessari röð.

Dragðu ekki það að ________
þar til þú eldist
því þá kannski upp af hrekkurðu heldur fljótt
og hefur hreint aldrei ________ neitt
Taktu heldur því sem þér að höndum ber
það þýðir ekki um að fást
þú mátt aldrei láta mæðu sækja sinnið á
né súta yfir von sem brást

Endurtekið þangað til forsöngvari deyr áfengisdauða

P.S. Ég er viss um að ég er eitthvað að klúðra textanum - það gerist alltaf þegar ég reyni að muna hann edrú. Hins vegar er hvert orð kristalstært í minninu á sjötta glasi.

Er einhver - einhver - sem les þess blogg til í að koma með mér í bíó að sjá "The day after tomorrow"?

Einhver?

Ljúfur ylur á björtum degi - ég er komin í sumarkjólinn minn og er í sólskinsskapi og ÞAÐ ER ENGINN Í BÆNUM!!

Hnuss!

Er að spá í að gangast upp í stereótýpunni sem ég stefni hraðbyr í, klæðast mínu dræsulegasta pússi og hanga desperat á einhverjum pöbbnum ofarlega á Laugarveginum með vonarblik í auga.

Eða ekki.

Er undir miklum áhrifum frá Sporvagninum Girnd sem ég sá með kvart-auga í vikunni: Jessica Lange snargeðveik á ystu nöf en þó ríghaldandi í hverfandi elegansinn.

Ég hef sveimað um í doða undanfarna daga. Hef lagt mig á hverjum degi, farið alltof seint að sofa og almennt ekki komið neinu í verk. Svo var ég að átta mig á því í dag að nú er þriggja daga helgi! Hvernig í ósköpunum fór það fram hjá mér? Venjulega hefði ég talið dagana ; þrír heilir dagar í röð fyrir alvöru slæpingjahátt! Annars er ég viss um að ég ætlaði að gera eitthvað um þessa helgi en get ekki fyrir mitt litla líf munað hvað. Reyta arfa? Þrífa bíl? Detta í það?
Jú ég þarf víst að fara upp í Árbæ einhvern tímann um helgina og kíkja á íbúð fyrir Emblu. Hún ætlar að skilja kallinn eftir í Svíþjóð og flytja aftur til landsins seinni partinn í júní og þar sem hennar eigin íbúð hefur verið leigð út næsta árið er ekki um annað að ræða en leigja aðra íbúð. Þetta er reyndar allt frágengið - aðeins eftir að skrifa undir alla rétta pappíra sem gerist um leið og ég fæ umboð frá Emblu en leigutakinn var eitthvað nervus við að leigja út íbúð án þess að nokkur hefði skoðað hana þannig að það fellur í minn hlut að gefa lokasamþykki. Skyndilega orðin prókúruhafi og dómari! Þetta gerist þegar maður segir "láttu mig vita ef ég get gert eitthvað." Ég er nú samt ekki að kvarta - ekki mikið mál að kíkja á eina íbúð og krota á nokkra pappíra.
Æfing í kvöld (ef hún fellur ekki niður - virðist vera að ganga þessa dagana - gæti svosem vel verið að búið sé að fresta henni - pósturinn minn hefur ekki virkað í allan dag) þannig að ég missi af American Idol (ó. nei.) - skiptir nú ekki miklu máli. Það er skemmtilegast að horfa á þetta með rétta fólkinu og þar sem að það fólk verður annað hvort úti á landi eða á Spáni missi ég ekki af miklu. Veit líka hver vann.
Annars er ég með hugann við bíó þessa daga. Kill Bill Vol. 2 kom einhverju af stað í blóðinu og nú langar mig bara aftur og aftur í bíó. Efst á listanum er The Day after Tomorrow - ekkert jafnast á við almennilega stórslysamynd - eða í þessu tilfelli stór-náttúruhamfaramynd. Langt síðan nokkur hefur rótað upp almennilegri paranóju hjá heimsbyggðinni - í raun ekki síðan kjarnorkuváin var og hét (ég meina hélt einhver í alvöru að geimverur/Godzilla mundu gera innrás eða lofsteinar falla á jörðina?) Nokkrar aðrar sem komast á listann: Saved, Harry Potter and the prisoner of Azkaban og The Stepford Wives sem hlýtur að vera forvitnileg ef ekkert annað. Hef glettilega lítinn áhuga á Troy - þrátt fyrir að hafa lesið bókina. Þetta gerist oft þegar myndir eru yfir-hæpaðar á leikurunum og tæknibrellunum einum saman. Ég á að fara að sjá þessa mynd af því að Brad Pitt er klæðalítill í henni, Orlando Bloom! og skipin eru ógeðslega, ógeðslega mörg! Nei takk.

Er að hlusta á Kolrossu og reyna eftir fremsta megni að vinna ekki. Með talsverðu átaki er það að takast. Það hvarflar að mér að tónlistin úr Sirkus var aldrei tekin upp. Lögin voru kannski ekki nógu mörg?

Veit annars einhver hvað varð um Hugleikssíðuna? Hún hefur legið niðri í marga daga!

Nú er byrjað að æfa Stútungasögu. Hef verið að spranga um Eyjaslóð undanfarin kvöld að leika flest önnur hlutverk en þau sem ég var skipuð í. Allt saman hin ágætasta skemmtun. Til stóð að við færum upp í Heiðmörk í gær að athuga aðstæður en það féll niður. Engin æfing í kvöld en bæði aðalfundur hjá Hugleik og boð á sýningu í Hafnafirði. Ég veit ekkert hvað ég á að gera. Kannski bara það sem upphaflega stóð til sem var að hitta Auði?

Btw Auður - ég byrjaði skyndilega á verkefninu mínu kl. 2 í nótt - alltaf erfiðast að byrja...

Lata stelpa. Nenni ekki að blogga. Fussumsvei. Og það gefur að skilja að fyrst ég nenni ekki að blogga nenni ég heldur ekki að gera fullt af öðrum hlutum sem ég ætti að vera að gera. Eins og að vaska upp, raka blettinn (ég sló grasið í fyrradag) eða gera það sem ég lofaði Auði að ég mundi gera...

Ég hef samt ágætis afsökun! Það er eitthvað kolvitlaust fólk farið að neyða mig á æfingar á hverju kvöldi. Var í allt gærkvöld að drepa og drepasta, garga og stynja svo barst um alla Örfirisey. Á að mæta í kvöld og gera slíkt hið sama. Það er eiginlega bara gaman. Sé hins vegar ekki fram á að ég geri nokkuð annað fyrr en um helgina.

Ég fann Póló! Loksins!

Þá á ég ekki við hið gómsæta myntusælgæti sem stendur hjörtum okkar svo nær heldur fyrrum útlæga gosdrykkinn sem nú fæst í tveggja lítra umbúðum í Bónus. Ég keypti tvær flöskur.

Póló Póló Póló Póló Póló!!

Svona fyrirvaralausir frídagar í miðri viku setja allt úr skorðun. Ekki að uppstigningadagur hafi verið með öllu fyrirvaralaus - ég var bara ekki búin að búa mig undir hann. Ég brást við á eðlilegan hátt - fór á fyllerí. Auður var að djamma í vinnunni með hinum ölkunum á Fréttablaðinu á miðvikudagskvöldið og þegar bjórinn var búin rölti hún yfir til mín og hellti mig fulla. Þegar hún kom var ég bláedrú og þegar við fórum niður í bæ ca. einum og hálfum tíma síðar var ég orðin mjúk og meyr og vel marineruð. Við tókum stefnuna á 22 og þegar þangað var komið uppgötvaði ég mér til mikillar gleði að ég hafði gleymt öllum peningum og peningaígildum heima og þurfti því að treysta á góðmennsku ókunnugra það sem eftir var nætur. Eins og alltaf eykst okkur almenn greind og kænska með áfengisdrykkju og því var litla ferðataflið mitt rifið upp og vitsmunum att saman. Fyrri skákin einkenndist af óhóflegum drápshita og sjálfsmorðslöngunum og leið ekki á löngu áður en báðir kóngar voru orðnir ansi vinafáir og samið um jafntefli.
Það voru því full varkárar skákkonur sem fóru í seinni skákina og tók hún dágóðan tíma. Mörg mistök voru gerð á báða bóga og tilviljun ein réði því að önnur stóð uppi sem sigurvegar (ég ég ég ég ég ég ég!!) Það er hins vegar ánægjulegt að segja frá því að karlkyns kúnnarnir á 22 eru ekki haldnir þeirri þráhyggju að konur að tefla þurfi nauðsynlega á þeirra aðstoð að halda. Ekki að við höfum ekki fengið aðstöð - einhver staðar rétt eftir að seinni skákin hófst mætti Hörður og veitti okkur ómetanlegan styrk sem almenn klappstýra fyrir báða mótherja.
Um fjögurleytið eftir að seinni skákin endaði (ég ég ég ég ég ég ég!!) óðum við blóðpolla upp á aðra hæðina og tókum til við tjúttið. Sjaldan hafa þrjár manneskjur verið jafn jákvæðar á dansgólfinu. Pixies, Clash, Rolling Stones og Michael Jackson á vondum degi var lýsandi fyrir stemninguna. Hvenær var diskói eiginlega úthýst af 22? Við gerðum þó okkar besta og þegar ljósin voru kveikt var klukkan að verða sex og gamlar kellingar búnar að vera alltof lengi á djamminu. Þrátt fyrir ýmis freistandi tilboð þar sem í boði voru áframhaldandi partý og brennivín héldum við heim á leið. Vorum næstum því búnar að týna klappstýrunni okkar Herði sem hafði stungið af á klósettið á ögurstundu en endurheimtum hann og héldur gangandi heim á leið. Við gamla DV húsið fannst svo bíll og þurfti ég því ekki að labba alla leið heim (uh.. jibbí).
Gærdagurinn var síðan fullkomlega óinteresant og það eina markverða var að ég skellti mér í bíó - hugsanlega í fyrsta skipti á árinu. Við Skotta fórum að sjá Kill Bill Vol. 2 og þótti hin besta skemmtun. Og þannig var nú það.

Júrósvall aldarinnar loksins yfirstaðið. Mikið er gott að geta endurheimt kynni sín að rökrænni hugsun og eðlilegum geðsveiflum - a.m.k. þangað til að ári. Íslendingar lentu í 19. sæti og er það vel. Við höfum gott af því að lenda neðarlega svona við og við. Lækkar í okkur rostann sem á það til að þenjast óhóflega út í byrjun maí ár hvert. Austur-Evrópa/Miðjarðarhafið átti þessa keppni og einhver ógurlega hress lög flutt af klæðalitlum flytjendum lentu í efstu sætunum. Erum við annars ekki að klikka á þessu? Hvenær hafa íslenskir flytjendur eiginlega sýnt smá hold? Hefur súlastaðavelsæmið smitast yfir í aðra listgeira eða erum við svona spéhrædd frá náttúrunnar hendi? Ég get ekki séð að við höfum um neitt annað að velja; við verðum að fækka fötum í komandi keppnum - reyna að nappa gredduatkvæðunum - því ekki fáum við landamæraatkvæðin svo mikið er víst :D

Júróvisjónpartýið var eins og júróvisjónpartý eiga að vera. Alltof margir gestir í pínulítilli stofu að drekka í takt við stigin og gera grín að Gísla Marteini. Eftir keppnina var hrundið af stað heimatilbúnni karókíkeppni og tóku (svo til) allir gestir þátt af mikilli innlifun. Sigur úr býtum hafði Sigga Lára fyrir ómennska túlkun á Whitneysmellinum "I will always love you" sem verður seint leikin eftir og var það mál mann að hún væri vel að sigrinum komin. Verðlaunin voru ekki af verri endanum - spánýr geisladiskur með íslenska sigurjúróvisjónlaginu ásamt karókí útgáfu. Varð vinningshafa svo mikið um að hún sá sig tilneydda til að leggja sig af einskærri geðshræringu. Til allrar lukku tók einn partýgestanna það að sér að flytja lagið á hátt sem slagaði upp í frammistöðu Siggu.

Einhver skildi brúnt prjónavesti eftir heima hjá mér. Kannast einhver við það?

Júróvisjón já - ég bara nenni ekki að velta mér upp úr þessari undankeppni. Það er ekkert sem fær breytt úrslitunum. Enda er hugurinn annars staðar; ég var nefnilega að uppgötva að ég á sennilega heil ósköp af punktum á hinum og þessum kortum sem ég hef aldrei nýtt mér. Sé fram á að geta ferðast eitthvað utanlands í sumar fyrir ekki svo mikinn pening! Og ég sem var alltaf að reyna að losna við kreditkortið. Stundum hefur maður (ó)vit fyrir sjálfum sér.

En ég má ekki verað að þessu pári - þarf að útbúa karókílagalista fyrir laugardaginn. Lalala...

Jahá - í dag er fyrsti í Júróvisjón (eða Eurovision - eftir smekk hvers og eins) og ég hef skrafað glettilega lítið um það fyrirbæri hér. Eins og ég er áhugasöm. Í ár er sama súpan af mis gáfulegum/leiðinlegum/fyndum/lélegum/grátlegum/flippuðum lögum og alltaf. Meðalmennskan ræður í flestum tilfellum og hættan á að smitast af makedóníusyndróminu ógurlega eykst með hverjum degi. Ég hef hlustað samviskusamlega á öll lögin í keppnin og get með sanni sagt að ég hef ekki hugmynd um hvaða lag muni vinna. Dómgreindin er löngu flogin og sé ég fram á að ég muni taka ástfóstri við þau lög sem fá mig til að annað hvort brosa út í annað eða dilla tánum.

Hafandi það í huga er hér listi yfir helstu gimsteina Júrósvisjón keppninnar í ár - að mínu dómgreindarskerta mati:

1. Jari Sillanpää - Takes 2 to tango (Finnland). Já Finnland. Finnar eru víst mjög tangóelsk þjóð og hefur sú ástríða loksins skilað sér í keppnina. Loksins segi ég - hver man ekki eftir finnsku keppendum síðustu ára sem voru álíka skemmtilegir og upplífgandi og kvótaumræður á þingi? Svo er hann Jari miðaldra maður með vængi á bakinu sem syngur um djöfla og engla - gerist ekki betra.

2. Neiokõsõ - Tii (Eistland). Eitt af fáum lögum sem virkilega skera sig úr í keppninni. Svo finnst mér það einfaldlega skemmtilegt. Þarf ég að hafa ástæðu?

3. On again...off again - Julie & Ludwig (Malta). Peppaðasta lag keppninnar (ef frá er talið framlag Sviss sem er of vont til að ég vilji hugsa um það). Ótrúlega glaðir keppendur með ótrúlega glaðlegt lag. Mögulega samið á sýrutrippi.

4. The image of you - Anjeza Shahini (Albania). Aumingja Albanir. Sem þjóð eiga þeir bágt - þeir hafa aldrei áður tekið þátt í Júróvisjón og þeir hafa fengið, af myndbandinu að dæma, 500 kr. til að spandera í framlag sitt. Mann langar mest til að klappa þeim.

5. Wild dances - Ruslana (Úkraína). Óttalega hress og kraftmikið lag sem gæti alveg unnið. Söngkonan er fögur snót með frekar óheppilegt nafn fyrir Íslandsmarkað.

6. Stronger every minute - Lisa Andreas (Kýpur). Voða sætt lag í talsverðum söngleikja/70s pop stíl. Afskaplega erfitt að láta sér líka illa við það.

Að auki: Danmörk, Bosnía, Grikkland - hommainnrásin. Að senda kyn- og klæðskiptinga er gimmik - meira að segja nokkuð "seif" gimmik því í þeim tilvikum er um leikhús að ræða - menn að leika hlutverk. Að senda unga karlmenn sem leika sér með kynferði sitt er að gangast upp í hinum rétta anda Júróvisjón sem er, þegar öllu er á botninn hvolft, gay gay gay. Nokkuð sem að Páll Óskar startaði og má alveg vera meira af.

Á ég svo eitthvað að vera að minnast á íslenska lagið? Nei er það nokkuð? Ég hef ekki hugmynd hvort ég ber rétt skynbragð á það - það er alltof stutt í keppnina og fyrr- og títtnefnt dómgreindarleysi hjálpar ekki upp á. Fæst orð bera minnsta ábyrgð.

Það er komin skýring á kúrekanum. Leigjandinn minn ber ábyrgð á öllu saman. Hann fann þennan mæta mann einhvers staðar og fannst hann sóma sér svo afskaplega vel þarna á miðjum blettinum. Hann sagðist jafnvel vera með hugmynd um að gera úr honum gosbrunn og láta rautt vatn gjósa upp úr hálsinu. Ég sagði honum að það væri ekki útilokað að koma honum einhvers staðar fyrir í garðinum en ekki á miðju grasinu (yrði erfitt og leiðingjarnt að slá í kringum hann). Einnig er ég ekki viss um að nágrannarnir yrðu hrifnir af gosbrunns hugmyndinni.

Sumir dreifa garðálfum um garðinn hjá sér. Ég er svo heppin að vera með hauslausan plast kúreka í garðinu. Ekki veit ég hvaðan hann kom - eða hver ber ábyrgð á honum - hann bara birtist um kvöldmatarleytið.



Ég get kannski komið fyrir fallegum burkna í hálsinum á honum.

Jæja ef maður bíður nógu lengi eru ákvarðanirnar teknar fyrir mann. Það lítur ekki út fyrir að ég sé að fara langt í bráð. Ég hefði hugsanlega getað bókað eitthvað í síðustu viku en núna er sama hvað ég geri; ég finn ekki ferð til Montpellier eða Barcelona á viðráðanlegu verði - ekki á því tímabili sem ég sækist eftir sem er ca. 16.-24. maí annars vegar og 5.-21. júní hins vegar. Tímabilið þarna á milli get ég ekki verið í fríi því þá er samstarfskona mín í fríi og eftir 21. júní verður byrjað á fullu að æfa Stútungasögu (þar sem ég verð í mjög litlu en örugglega burðarhlutverki) og erfitt að skipuleggja nokkuð út júlí og fram í ágúst.

Helgarferðir eru þó ekki út úr myndinni. Hvað segirðu Auður?

Ég gleymi því allra mikilvægasta!

Nú er Eurovision rétt handan við hornið og allir væntanlega að koma sér í réttan gír - ekki satt? Þannig er að mágkona vor er búin að koma upp þessari líka glimmrandi fínu Eurovisionsíðu þar sem hlusta má á öll lögin sem keppa í ár. Þar er einnig að finna helling af gömlum Eurovision slögurum - bæði vinningslögum og þessum sérstöku sem komust ekki alla leið - íslenskum sem erlendum.

Tékkið á síðunni

Gó Finnland!

Jæja það virðist ekki vera mikill áhugi fyrir sumarbústaðarferðum. Það verður bara að hafa það. Kannski ég skelli mér í veiðihúsið einhvern tímann í júní - á eftir að taka endanlega ákvörðun um það. Ætli ég sleppi ekki potta-bústöðunum - þeir kostar 7500 kr. yfir helgi og þar sem mér finnst hálf tómlegt að sitja ein í potti er eins gott að sleppa því. Veiðihúsi er pottlaust en ég þyrfti hins vegar ekkert að borga fyrir það.

Allar hugmyndir um utanlandsferðir eru enn á borðinu og óleystar. Ætti ég að skella mér með Nönnu og Jóni Geir til Spánar í svona viku eða spara peninginn fyrir helgarferð til London með Auði? Montpellier kannski? Sleppa þessu öllu og einbeita mér að því að borga skuldir? Grr... ákvarðanataka er ekki mín sterkasta hlið.

Helgin var róleg að vanda. Passaði guttann hann bróðurson minn á laugardaginn. Við gláptum saman á Rocky Horror og skelltum okkur svo í göngutúr niður og upp Laugaveginn. Um kvöldið létum við Skotta undan öllum okkar átfýsnum (hamborgari á American Style og ís í eftirmat) og skemmtum okkur svo stórvel yfir samnorræna júróvisjón þættinum. Dómararnar voru í undarlegu skapi í þessum þætti og allir þeirra dómar virtust valdir eftir vindátt. Eins og ég var sammála þeim í síðustu viku gat ég ekki með nokkru móti skilið hvað var að gerast í hausnum á þeim núna. T.d. öll óskiljanlega neikvæðnin gagnvart Eistlandi og að sama skapi undarlega góðir dómar á makedónska laginu.

Sunnudagurinn fór í samlestur. Ég hafði verið með einhver plön um að þrífa bílinn minn að innan en eyddi svo megninu af nýtanlegum deginum vestur í Eyjaslóð þar sem sem leikfélagið Sýnir var að lesa saman "Stútúngasögu." Ég er alveg að spá í að vera með. Ekki vantar hlutverkin í það leikrit - allt morandi í frillum og feigum húskörlum.

Ein lítil spurning.

Mér stendur til boða sumarbústaðir - með pottum.

Er einhver áhugi fyrir slíku í maí? Yfir einhverja helgina?

Mér finnst allt vera í biðstöðu núna. Það er einhvern veginn ekkert að gerast en á sjóndeildarhringnum bíða ýmis skemmtileg tækifæri og verkefni. Sumarið með sínu sumarfríi er ekki langt undan - vantar bara rétt herslumuninn. Leikfélögin ætla að gera margt skemmtilegt í vor og sumar - einþáttungaprógröm hirst og her og Stútungasaga í Heiðmörk - það er bara ekkert alveg byrjað.

Rúmar tvær vikur í Júróvisjón (Gó Finnland!)

Mig langar til útlanda. T.d. helgarferð til London eða Köben. Eða bara eitthvert. Vill einhver koma með mér?

Ekki að það vanti verkefnin ef vel er að gáð. Nú er ég að fara að selja bílinn minn og mun væntanlega eyða helginni í að pússa hann vel og vandlega að innan. Ætli ég verði ekki kominn á þennan nýja eftir helgi. Einnig eru eldhúsframkvæmdir ennþá til staðar - nú stendur til að láta borðplötuna vera en í staðinn rífa hurðirnar af skápunum; hreinsa, slípa og mála grænar. Svo er það garðurinn...

Það er þetta með að byrja.

Annars er ég viss um að vel heppnuð utanlandsferð mundi gefa mér bráðnauðsynlegan kraft til að takast á við allar áskoranir.

Skemmtilegasta lag vorra tíma er loksins komið í dreifinu. Kíkið heimasíðu Hrauns og hlustið á Rebelinn eða náið í lagið hér.

Við Nanna komum okkar hluta til skila í einni töku. Þokkalega pró :þ

Nýmæli á ruslahaugnum. Ég hef ákveðið að bjóða upp á kvikmyndahorn. Að þessu sinni geta áhugasamir lesendur náð í og notið hinnar eðal kvikmyndar He-Man & She-Ra - The Secret of the Sword. Heilar 90 mínútur af klassísku teiknimyndafjöri. Beini illur sem aldrei fyrr. Ég mæli með að fólk notist við FTP forrit ef það ætlar að dánlóda myndinni sem tekur um 225 mb. Góða skemmtun.

Hún Auður vinkona mín og blaðamaður með meiru var svo yfir sig hrifin af Sirkus - og í kjölfarið áhugamannaleikhúshreyfingunni - að hún skrifaði um ágæti hennar í nýjasta eintak af Birtu og lét fylgja með mynd úr fyrrnefndu leikriti (þannig er a.m.k. mín sögutúlkun.)

Sirkus bara enn að fá pressu þrátt fyrir að næstum vika sé liðin frá lokasýningu! Geri aðrar sýningar betur.

Kæra mér tölvufróðara fólk. Þannig er mál með vexti að vinnutölvan mín er óttalegt hræ. Ég óska mér einskis heitar en að fá nýja tölvu en það er varla líklegt að gerast nema ef þessi springi í loft upp. Og ég uppiskroppa með dínamít. Ég er nýbúin að ganga í gegnum skemmtilegt ferli þar sem hún neitaði að opna forrit, fraus og slökkti á sér upp úr þurru. Ég hef Messenger viðbót sem ég setti upp í gær grunaða um taugaáfallið og hefur það verið fjarlægt en það er samt ekki allt með felldu. Það þarf alltof lítið til að koma henni úr jafnvægi - eitt vesælt forrit sem installast eitthvað vitlaust og mín segir upp á staðnum. Anyhoo - spurningin er þessi: getur verið að sífelldar uppfæringar á Windows XP séu að gera hana geðveika? Í síðustu 3-4 skipti sem Windows tapaði sér hefur XP verið keyrt aftur yfir það gamla. Er ekki nóg komið? Hversu oft er hægt að halda áfram að keyra svona yfir áður en allt fer í flækju? Mér líst ekkert á innihald Documents and Settings möppunnar minnar - það er orðið eitthvað svo troðið þarna:



Ef einhver kann skýringu á þessu eða er með hugmyndir að lausnum þá væri allt slíkt vel þegið.

Your name of Asta creates a desire for association with people and new experiences, many of which have been rather bitter. This name has given you a gregarious personality and a quick-thinking, creative, and versatile nature, but one that is very emotional. You desire change and travel and would enjoy opportunities that allowed you to be creative and to act independently, rather than to conform to system and routine. However, this name does not allow you to complete your undertakings, as farther fields always look greener.

Þetta er ekki upplífgandi. Ég er bitur og tilfinninganæm kona sem langar að gera eitthvað annað og öðruvísi en get bara gleymt því sökum nafnsins?!!

Kjánadót. Ekkert að marka þetta.

Ég er að sofna. Mánudagur segir til sín. Því blogga ég aldrei þessu vant til að halda rænu. Ekkert of flókið samt. Hér eru nokkrar myndir sem teknar voru í eins árs afmæli bróðursonar míns um daginn. Á meðan ég reyndi að taka myndir af barninu með myndasímanum var bróðir minn mér að óafvitandi að reyna að taka myndir af okkur saman á almennilega myndavél. Þrátt fyrir þessa samhentnu viðleitni var ekki nokkur vinnandi vegur að ná sæmilegir mynd af okkur saman. Þessar verða víst að duga:

Símamynd 1
Símamynd 2
Símamynd 3

Ég og Gísli Hrafn 1
Ég og Gísli Hrafn 2
Ég og Gísli Hrafn 3
Ég og Gísli Hrafn 4

Ég var orðin svo góðu vön. Er að átta mig á því að nú þegar sýningum á Sirkus er lokið á ég mér ekki félagslíf lengur. Kannski full snemmt að örvænta þar sem ekki er liðinn nema rúmur sólarhringur frá síðasta partýi en ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Svo ég orðið þetta á annan hátt - hver vill vera memm? Á ferðakotru og Póló.

Það vantar annars ekki (mis skemmtileg) verkefnin. Ég er um þessar mundir að skipta um bíl. Gamla drossían verður sett í viðgerð og svo seld og fæ ég í staðinn hina hárauðu Toyotu bróður minns. Hann ætlar að skella sér á Volvo sem tekur tvo barnabílstóla og þrjá fullorðna. Þannig að; ég þarf að tala við tryggingafélagið sem á að borga viðgerðina, koma bílnum í viðgerð, muna eftir að troða dekkjunum inn í geymslu, þrífa sjálfrennireiðina og annað gífurlega áhugavert og gefandi.

Þá er ævintýrið úti. Að þessu sinni. Lokasýning á Sirkus var í gærkvöldi og sýningin síðan kvödd með stæl úti í Eyjaslóð. Þar var mikið fjör og mikið gaman og eitthvað var ég framlág í morgun. Enn og aftur voru endurvakin kynni mín af einu besta lagi sem samið hefur verið nokkurn tímann - Næturljóð úr Fjörðum eftir Böðvar Guðmundsson. Nú finnst mér mál að einhverjir músíkalskir einstaklingar taki sig til og taki upp og gefi lagið út í einhverri mynd. Það er alveg ótækt að ekki sé hægt að hlusta á það við hvert tækifæri heldur þarf maður að vera svo heppinn að hitta á rétta leikfélagapartýið með réttum manni og réttum gítar. Er það von mín að einhverjir muni taka áskoruninni og gefa þessu undurfallega lagi nýtt líf um aldur og ævi.

Næturljóð úr Fjörðum

Yfir í Fjörðum allt er hljótt
Eyddur hver bær hver þekja fallin
Kroppar þar gras í grænni tótt
gimbill um ljósa sumarnótt
Háreistum fjöllum yfirskyggð
ein er þar huldufólksbyggð

Bátur í vör með brostna rá
bíður þar sinna endaloka
lagði hann forðum landi frá
leiðina til þín um vötnin blá
Aldrei mun honum ástin mín
áleiðis róið til þín

Fetar þar létt um fífusund
folaldið sem í vor var alið
aldrei ber það um óttustund
ástina mína á vinafund

Grær yfir leiði grær um stein
gröfin er týnd og kirkjan brotin
Grasrótin mjúka græn og hrein
grær yfir huldufólksins bein
grær yfir allt sem áður var
ástin mín hvílir nú þar

Talandi um upptökur. Ég fór á föstudaginn í sakleysi mínu á kaffihús að hitta Nönnu og var svo í kjölfarið dregin inn í stúdíó með henni þar sem Hraun var að taka upp uppreisnarlag allra uppreisnarlaga - Rebelinn. Voru við settar í bakraddir í laginu og kom það víst bara furðuvel út. Þetta var í það minnsta hin besta skemmun. Ég hef ekki heyrt endanlega afurðina en lagið ku koma út eftir svona viku.

Sá að Spunkhildur var að senda Bjössa vini okkar og jafnréttisskoðunum hans tóninn. Fór að hugsa um alla þá skemmtilegu jafnréttisumræðu sem ég hef rekið mig á að undanförnu - sérstaklega hvað feminista varðar og jafnræði á vinnumarkaðunum. Hérnar eru nokkur vel valin ummæli ungra karlmanna - og einnar snótar - tekið af Huga:

"Feministar eru hið verndaða hriðjuverksamtak það gæti ekki orðið verra "

"Ég veit að strákum nú til dags finnst þessi umræða fáránleg og það finnst mér líka ( ég er kvk ), ef konur koma fram í auglýsingum fáklæddar er það þeirra val og þeim finnst örugglega ekki að það sé verið að móðga allt kvenkynið. Fyrir mér er þetta fáránlegt og ég spyr hafa þessar konur ekkert annað að gera en að úthúða karlkyninu og kenna þeim um það sem gert hefur verið við konur síðustu aldir ??"

"En hvað þá þarna liðið sem fór í bókabúðir og var að röfla út af því að það voru seld klámblöð.. Shit hvað það þarf að berja svona fólk. Þeim kemur þetta ekkert við þau þurfa ekki að kaupa þetta..
Það væri bara lang best að flyjta þetta úr landi.
NIÐUR MEÐ FEMÍNISTA !!!!"

"Íslenskar konur eru orðnar alltof uppteknar af því keppa við menn og verða fúlar ef þeim finnst þær ekki ná jafn langt og verða bitrar.
Þetta er kannski hluti af því hvað Íslenskar konur eru brussulegar og ókvenlegar, skemma bara fyrir sér með þessu. Til samaburðar hafa verið að flytjast til landsins margar gullfallegar og ljúfar erlendar konur sem vilja frekar ná sér í góðann mann og njóta hans frekar en að keppa við hann.
Ég var að kynnast einni svoleiðis(hún er evrópsk)og hún er æðisleg, dugleg, sæt,í góðu formi(vill ekki nammi og ruslfæði!) sparsöm og vill allt fyrir mig gera og ég fyrir hana. Þetta er bara allt önnur og betri upplifun en þessar Íslensku. "

"jæja strákar snúum vörn í sókn.
hættum að kalla kvenskröunga femminísta og köllum þær píku fasista! "

"Mér hefur langað til þess að spurja suma öfgafeminista sem ekki vilja sá smá nekt í sjónvarpi, hvort þær/þeir hafi séð sig sjálf nakin.
"Já! EN ÞAÐ VAR ÓVART!!!" er svarið sem maður er að búast við. "

"Pointið er að Þessi umræða hjá þessum druslum er að það þarf að fara að láta einhvern lækni krufla í hausnum á þessum feministum því mér fynnst þær aldrey rökstiðja málið sitt nógu vel.... Þetta er bara einn af þessum öfgahópum eins og vinstri grænir sem eiga aldrey að ná neinni stjórn í samfélaginu... en eru í lagi í litlu mæli til að sakpa umræðu:)"

Þetta er bara lítið brot. Ég fórna höndum. Hvernig er hægt að svara svona vitleysu? Þetta er orðið svo algengt að ég er farin að reyna að leiða umræðuna hjá mér eftir fremsta megni til að halda geðheilsu. Nokkuð víst er að hann Bjössi er í góðum félagsskap.

Það er löngu vitað mál að foreldrar eru ekki að ala börnin sín upp. Hvurn fjandann eru skólar að gera til að troða inn í þau smá visku og viti? Af þessu að dæma - ekki nokkurn skapaðan hlut.

Grrrrr.

"Bókmenntafræðingar alls staðar?"

Það eru alltaf einhverjir menn að villast inn á skrifstofuna mína. Núna í seinni tíð er það tíska að vera að leita að lögreglustöðinni og virðist sem einhverjar áttavilltar löggur á Hverfisgötu séu ekki með addressurnar sínar á hreinu. Minnst einu sinni á dag þarf ég að stýra villuráfandi innflytjendum, fyrrum/verðandi tugthúslimum og ökuskírteinishöfum í rétta átt: "Ekki 7A heldur 7B!" Það var einn slíkur að yfirgefa mig rétt í þessu. Kannaðist við mig úr bókmenntafræðinni og virtist greinlega sjá fyrrum samnemendur alls staðar í dag. Ruddist inn með ofangreindum orðum og undraðist verkefnaskipan alheimsins. Ég kom honum ekki almennilega fyrir mig en kunnuglegur var hann þó. Það er líka svo langt um liðið síðan ég var í námi að fólk er farið að breytast í útliti. Hvað ætli hinn meðal bókmenntafræðingur sé að gera í dag? Þegar ég var í námi var ekki friður fyrir hinni eilífu, klassísku spurningu: "Og hvað ætlarðu svo að verða?" Enginn viðmælenda gat ímyndar sér að nokkur mundi vilja ráða þessi grey. Margir svöruðu einfaldlega: "Ég ætla að verða hamingjusamur/söm" (fyrir utan Sigguláru sem sagðist ætla að verða forseti) og þaggaði það niður í þó nokkrum . Flestir fylgdu þó gjarnan fyrri spurningunni með þessari: "Ætlarðu svo að vinna á bókasafni?" Aldrei - og þá meina ég aldrei - stinga upp á því við bókmenntafræðing að hann og hans menntun sé best geymd á bókasafni. Það er næstum því eins slæmt og að gera ráð fyrir því að nemendur í hagnýtri fjölmiðlun stefni á þuluframa og að sjúkraþjálfara endi sem sjúkraliðar. Bókasafnfræði er gild starfsgrein sem krefst þriggja ára menntunnar og B.A. prófs og hefur ekkert með kjánalega hluti á borð við afbyggingu, nýsöguhyggju, sæborgir og semíótík að gera. En hvar er þá hin gilda starfgrein bókmenntafræðinganna? Þeir virðast a.m.k. hafa dreift sér í hin margvíslegustu störf ef þennan fyrrum samnemanda og vini mína er eitthvað að marka. Stóra spurningin er svo auðvitað - eru þeir allir hamingjusamir?

Iðnaðarmaður kemur inn á skrifstofu og réttir ritara sem er önnum kafinn við að rifja upp bókmenntafræðinámsferil sinn bréfsnepil:

"Sæl vinan viltu ljósrita þetta fyrir mig."

Ritarinn/bókmenntafræðingurinn íhugar að þræða bréfsnepilinn inn um aðra nös og út um vinstra eyrað á manninum.
Hefur hemil á sér en getur ekki stillt sig um að urra lágt að baki mannsins og ljósrita bréfsnepilinn skakkt.

Gæti verið kominn tími til að snúa sér að öðrum verkefnum í lífinu.

Borarnir eru í fullu fjöri í dag og hafa hamlandi áhrif á heilastarfsemina. Það kallar á talsvert erfiði bara að koma út úr sér setningu sem endar í punkti - hvað þá að hún hafi eitthvað innihald. Ég vil kenna eilífum lyftuframkvæmdum um alla mína blogg erfiðleika.

Skyndilega er farið að sjá fyrir endann á þessu leikriti. Aðeins 3 sýningar eftir! Á morgun, á miðvikudaginn eftir viku og laugardaginn 17. apríl og er það ljúfsár tilfinning. Sár vegna þess að hópurinn er góður og það verður leitt að skilja við hann og ljúf vegna þess að maður er farinn að fá aðeins meiri leið á sumum atriðum heldur en öðrum. Ef ég á að vera fullkomlega hreinskilin þá fékk ég leið á fjandans partý senunni á fyrstu æfingu og ekki hefur ánægjustuðullinn vaxið síðan. Sennilega vegna þess að ég veit aldrei hvað ég er að gera og biðla til Belsebúbs í hvert skipti að áhorfendur taki ekki eftir því. Ég vona bara að þeir fókusi á fólkið sem talar.

Er að herða upp hugann til að hefja eldhúsframkvæmdir. Er með eldhúsinnréttingu dauðans - illa hannað hvítt skápaskrímsli frá Ikea sem er ekki mögulegt að þrífa! Gerir það að verkum að það er alveg sama hvað ég geri - eldhúsið virkar alltaf jafn óþrifalegt og sjabbí. En nú skulu ljótu, hvítu borðplöturnar fá að fjúka og ný grá plata komin í staðinn. Ja ný og ekki ný - það er hægt að finna alls konar nytsamlega hluti í geymslum Fasteigna ríkissjóðs. Skíturinn ætti a.m.k. ekki að sjást. Er að hugsa um að skella mér á "nýjan" vask líka. Og kannski ég hirðinn háfinn sem enginn var að nota - ýmislegt kemur til greina. Pabbi eru búinn að samþykkja að setja þetta upp yfir páskana þannig að það verður víst ekki flóafriður í húsinu í fríinu. En verður að gerast einhvern tímann.

Mig langar til að elda góðan mat í kvöld. Er með þessar fínu kjúklingabringur í ísskápnum sem ég nenni ekki að frysta (enda ekkert pláss í frystinum fyrir ýsuflökum og rabbabara sem ég tími ekki að henda en mun aldrei nota) og verð eiginlega að elda í dag vegna þess að það verður enginn tími yfir helgina. Hins vegar er ekkert gaman að elda bara fyrir sjálfan sig ("sambýliskonan" er soldið bissí núna og lítið við á matmálstímum) og hætt við að afgangar flæði út um allt. Þannig að ef einhver treystir sér til að narta í matselds mína er bara að mæta um kvöldmatarleytið og láta reyna á það. Ég ábyrgist ekki gæðin en get lofað óviðbrenndum mat.

Og svo það sé á hreinu þá er þetta er ekki aprílgabb (þótt ótrúlegt megi virðast.)

Ég var að uppgötva nýja tímaþjóf - aldrei góðs viti. Á þessari síðu getur maður dundað sér við það búa til stuttmyndir á mjög einfaldan hátt. Ég hef þegar gert þrjú ódauðlega listaverk:

Formsatriði - unnið upp úr skáldverki
Vinátta - Soldið svæsin - bönnuð innan 12 ára
The humanity - sálræn áföll - bönnuð innan 14,75 ára

Kvikmyndaskóli smikmyndaskóli

Í gær átti að vera sýning á Sirkus en hún féll niður og skyndilega hafði ég allan daginn til að dinglast heima hjá mér. Aldrei þessu vant nýtti ég tímann. Ég byrjaði á því að raða öllum bókunum í bókaskápnum inni í herbergi í stafrófsröð - ekki lítið og létt verk þar sem eingöngu er um pocketbækur að ræða og tvíhlaðið í hillurnar. Síðan gerði ég nokkuð sem ég hef ætlað mér að gera í 1-2 ár - sneri herberginu við. Færði rúmið, tók til, fann alls konar skrýtna og skemmtilega hluti sem ég mundi ekki eftir að ég ætti, tæmdi gömlu kistuna og lét inn til Siggu, henti 4 troðfullum pokum af rusli - aðallega Fréttablaðinu. Á yfirborðinu virkaði verkið létt en tók glettilega mikið á og því nauðsynlegt að taka góðar pásur inni á milli. Ég byrjaði að horfa á The Simple Life: Reunion Show en heilinn mátti ekki við fjöldasjálfsmorði heilafrumanna og því skipti ég yfir á Ríkissjónvarpið og horfði "And Björk of course" - eiginlega alveg óvart - ég er vön að missa af íslensku sjónvarpsefni. Æ ég veit ekki. Hugmyndin nokkuð góð en leikritið virkaði sennilega mun betur á leiksviði (þar sem ég hef ekki séð það.) Þessi "raunveruleika" tilraun var ekki að ganga upp. Fólk var gera og segja hluti fyrir myndavélar sem það mundi aldrei gera annars. Stíliseraðar persónur í leikritum geta komist upp með að gera og segja ýmislegt sem varpar ljósi á persónurnar en þegar formatið er orðið annað - sérstaklega raunveruleikasjónvarp - verða kröfurnar aðrar. Þetta átti sérstaklega við veruleikafirrtu hjónin; Huldu og Indriða. Þau voru alltof ýkt - of miklar skrípamyndir til að geta talist "raunveruleg" sem átti þátt í að eyðileggja blekkinguna. Alltof blind á eigin galla. En það kom meira til - ég var sífellt að hugsa um hvers vegna enginn væri að kippa sér upp við það að það væri myndavél á klósettinu (mundi maður ekki velja þann kostinn að hverfa á bakvið nærliggjandi hól við slíkar aðstæður?) Sjónarhornin voru oftar en ekki óraunveruleg - þegar klippt var frá einu sjónarhorni til annars hurfu myndatökumenn sem annar hefðu átt að vera til staðar. Og svo var það hópsex/nauðgunarsenan - eru Íslendingar tilbúnir að gera hvað sem er fyrir framan myndavélar (þótt þeir séu ekki djamminu)? Endirinn virkaði líka snubbóttur og frekar ódýr. Það var eitt og annað gott við þessa mynd (leikarar voru t.d. almennt að standa sig mjög vel) en mér er eiginlega ómögulegt á þessari stundu að einblína á neitt annað en hið neikvæða.

Tileinkað þátttakendum Paradise Hotel og Joe Millionaire:

Mikið ofboðsleg léttist á manni brúnin þegar sólin er farin að skína. Þetta er skuggalegt. Nú er ég öll fyr og flamme og ætla í sund í hádeginu. Er búin að koma mér upp sundtösku sem ég mun bara geyma í vinnunni og þarf því ekki að fara heim og ná í dótið ef ég gleymi því sem er það sem hefur yfirleitt latt mig frá hádegis sundferðum. Ég reyndi að toga fangor með mér en hún nennti ekki með sem er sjálfsagt eins gott því þá er ekkert sem tefur mig frá því að taka einn kílómeter eða svo (it could happen!)

Önnur afleiðing útfjólubláu geislanna er skyndileg þörf fyrir að komast í sumarbústað. Helst með potti. Nú get ég sótt um sumarbústaði út um allt land hjá stéttarfélaginu en þarf að borga pening og óvíst hvort ég nenni að hanga ein í bústað viku í senn. Því verður sennilega fókusað á minni ferðir og er ég með þrjár í huga eins og er:

1. Veiðihús við Laxá í Hrútafirði
- get fengið hann frítt í maí og júní. Enginn pottur en hægt að busla í ánni ef svo ber undir.

2. Þórsmörk
- alltof langt síðan ég hef farið í Þórsmörk - væri alveg til í að taka eina rólega helgi í Langadal

4. Þjórsárdalur
- æskuslóðir. Einnig of langt síðan ég hef komið þangað. Þrái að eyða sólríkum degi við sundlaugarbakka dásamlegustu sundlaugar í heimi. Lítið mál að tjalda og tiltölulega stutt í siðmenninguna.

Þá er bara spurning hvort ég get togað einhvern með mér. Ef svo er væri best að byrja að plana sem fyrst. Ég þori a.m.k. ekki öðru. Fólk er svo agalega bissí þessa dagana, hver einasta klukkustund skipulög með margra mánaða fyrirvara. Enívei - þetta eru hugmyndirnar - hver er geim?

Sigga Lára er fjarska dugleg stúlka og er komin inn í hálfa þriðju seríuna af Angel. Nú þarf ég að fara að setjast almennilega niður og horfa með henni á þetta því nú fer að koma að þeim þáttum sem ég hef séð hvað sjaldnast - eiginlega bara einu sinni. Undanfarið þegar ég hef komið heim úr vinnunni er hún búin að horfa á nokkra þætti og svo sest ég niður og glápi með henni á smá í viðbót - a.m.k. fram að Dr. Phil. Nú vil ég hins vegar fara að sjá þetta í samhengi og verður svo hér eftir. Hún getur svo dundað sér við ritgerðasmíð í staðinn þegar ég er upptekin. Ég á móti er búin að verða mér út um bunka af Philip K. Dick bókum (þökk sé Dick-aðdáanda nr. 1) og sé fram stífan lestur þegar vampírur og fégráðugir Bandaríkjamenn í ævintýraleit eru ekki að fanga athyglina.

Eins og stanslaust Angelgláp sé ekki nóg menning fyrir einn lítinn heila þá er ég að fara í leikhús í kvöld. Ætla að sjá Smúrstinn hjá Leikfélagi Kópavogs og ku vera skylduáhorf. Fer meira að segja alein þótt ég hafi ágætar heimildir fyrir því að ég muni þekkja nokkra á meðal áhorfenda. Ég fer alltof sjaldan í leikhús - held sveimér að síðasta sýningin sem ég sá hafi líka verið hjá Leikfélagi Kópavogs - Grimmsævintýri síðasta haust. Atvinnuleikhúsunum hefur ekki tekist að lokka mig til sín í svo háa herrans tíð að mér er fyrirmunað að muna hvað ég sá síðast. Getur verið að ég sé ennþá að reyna að jafna mig á Halta-Billa [Oj!] eða hvað hann nú hét?

Var víst slæmt karma eftir allt saman því það er ekkert að mér í dag. Blah!

Bjart er yfir dölum, sól skín á heiði, snjórinn bráðnar á Esjunni og ég er að fá kvef og kverkaskít. Týpískt.

Krufði heimsmálin til mergjar ásamt Auði (og smá víni) í gærkvöldi. Niðurstaðan er sú að a) fólk er heimskt b) heimurinn er að fara fjandans til c) það borgar sig miklu frekar að búa í heimi sem mótaður er af hugsunum, tilfinningum og skoðunum Auðar heldur en mínum.

Eins og gefur að skilja taka svona rökræðu dágóðan tíma og lauk samdrykkjunni ekki fyrr en um eittleytið. Tókst mér síðan ekki að dröslast í rúmið fyrr en um hálfþrjú og kom það mér virkilega á óvart hvað ég var hress í morgun. Þakka ég hressilegum skammti af hvítvíni fyrir.

Það hlýtur því að teljast kaldhæðni örlaganna að eftir svona óábyrga þriðjudagskvöldstund með engum eftirköstum skuli ég vera að fá einhverja pest.

Já, nei! Ég harðneita að trúa á karma!

Fólk er að halda því fram að í dag sé föstudagur. Ég lít út um gluggann og sé aðeins holdvotan eilífðar þriðjudag. Þessi vika hefur liðið furðufljótt í tilbreytinarleysi og svefndrunga. Allt um kring sé ég þunglynda uppvakninga dröslast með erfiðismunum á milli vinnu, sjónvarpssófa og rúms. Sumir vilja kenna öfgalágum loftþrýstingi um og ég hef hvorki tæki, visku né nennu til að afsanna þá kenningu. Tókst þó að koma mér út úr húsi í gærkvöld. Skotta bauð mér heim til sín í dýrindis kvöldmat og dró mig svo á Dillon í smá backgammon törn og kann ég henni margar þakkir fyrir. Stóra spurningin er, hins vegar, hvort einhver - og er ég þarmeð talin - finni hjá sér einhverja hvöt í kvöld til að rífa sig frá American Idol og gera eitthvað.

Eða á maður bara að safna orku fyrir sýninguna annað kvöld?

Skannarnir mínir á skrifstofunni eru loksins komnir í lag og ég byrjuð að skanna af miklum móð. Er byrjuð að setja inn gömlu myndinar frá ömmu - aðallega barnamyndir af mér enn sem komið er en úrvalið verður fjölbreytilegra þegar á líður. Kannski ég reyni að koma upp einhvers konar albúmi fyrir allar vanræktu myndirnar sem eru látnar grotna ofan í skúffu í dag. Það gæti jafnvel hvatt mig til að byrja að taka myndir aftur *hóst*

Nú er ég fúl. Ég hélt virkilega að þegar ruslahaugurinn fyrir framan húsið mitt var fjarlægður síðasta fimmtudag að þá væri ég loksins laus við hausverkinn. En nei nei - það væri alltof gott. Í Fréttablaðinu í dag getur að líta - mér til ómældrar ánægju - frétt um ruslahauginn - um óánægju nágrannanna og skeytingaleysi íbúa gagnvart skipunum yfirvalda. Nú hef ég ekki verið hin kátasta yfir ruslinu sjálf síðustu mánuði en það hefði verið ágætt ef að sá sem skrifaði pistilinn hefði reynt að hafa samband og komast til botns í málinu. Ekki bara birta mynd af ruslahaugnum - og stofuglugganum mínum - og láta eins og við dömpum öllum okkar afgöngum beint út um gluggann og gefum síðan heilbrigðiseftirlitinu svo og öllum íbúum Háteigsvegs langt nef!

Þá munu ruslahaugar Reykjavíkur flytja sig um set á næstu dögum. Það sem ég mun sakna þeirra lítið. Þetta er komið í hátt á fimmta mánuð! Eins og áður var skýrt frá þá var heilbrigðiseftirlitið komið í málið og hræddi m.a. líftóruna úr Siggu í einu heimsókninni sinni. Hefði það betur ráðist á hinn rétta sökudólg en samkvæmt konunni sem ég ræddi við í gær þykir fulltrúum heilbrigðiseftirlitsins víst nóg að dúkka upp um miðjan dag þegar enginn er örugglega heima og tala við fyrstu manneskjuna sem þeir rekast á. Senda síðan bréf á húsfélag og hefja skriffinnskuna. Eftir að hafa fullvissað mig um að sú góða stofnun mundi ekkert aðhafast að svo stöddu nema setja málið í nefnd og fá þær upplýsingar að frestur til að fjarlægja draslið hafi runnið út daginn áður bað ég um afrit af bréfinu og trítlaði með það upp til nágrannakonunnar seinna um daginn. Kom á daginn að hún kannasti við bréfið og sagði það nýkomið. Ég lagði áherslu á það - eins og svo oft áður - að það þyrfti að losa draslið úr garðinum og hún var alveg jafn sammála mér og alltaf. Móðir hennar hins vegar var ekki á þessari þægilegu línu. Hún var þarna í heimsókn og alveg brjáluð út í mig. Hún hafði sjálf talað við eitthvað fólk hjá heilsuvernd og það vildi ekkert kannast við málið og sagði að það skipti sér ekki af þessum hlutum. Ég minnti hana á að um heilbirgðiseftirlitið væri að ræða, ekki heilsuvernd. Þá sagðist hún hafa meint heilbrigðiseftirlitið og endurtók rulluna. Gat ég ekki betur séð en hún væri virkilega reið út í mig - ekki veit ég alveg fyrir hvað. Eina sem ég gerði var að koma upplýsingum áleiðis en hún hefur kannski haldið að allt þetta vesen væri runnið utan mínum rótum. Þegar leit út fyrir að stefndi í slagsmál þaggaði nágrannakona mín niður í móður sinni og sagði að hún skyldi redda þessu á næstu dögum.

Það sem mig langar til að vit er af hverju fólk er alltaf að garga á okkur Siggu? Við erum góðar, siðprúðar stúlkur, borgum okkar afnotagjöld (báðar), þiggjum ekki nammi frá ókunnugum og dreifum aðeins drasli í kringum okkur inni í íbúðinni þar sem enginn sér til. Sé ekki betur en að við eigum miklu frekar skilið klapp á kollinn heldur en þessi eilífu leiðindi.

Það er draugur að vinna hjá Fasteignum ríkissjóðs. Sem er afskaplega hentugt þar sem að það fer lítið fyrir honum og hann þiggur ekki laun. Á hinn bóginn er hann ekki iðnasti starfskraftur sem um getur, hellir aldrei upp á kaffi og enn sem komið er hefur hans aðeins orðið vart tvisvar og í bæði skiptin hefur hann kosið að aðstoða Orkuveituna við að fá reikningana sína borgaða. Baksagan er sú að undanfarinn mánuð hefur kona frá Orkuveitunni hringt í okkur nokkuð reglulega og kvartað undan ógreiddum reikninum - sem er nú bara eins og gengur og gerist. Hún hefur hins vegar ekki getað gefið upp sömu ógreiddu upphæðina tvisvar og einu sinni tók hún sig til og ákvað að við værum í plús og lét okkur hafa pening. Þeirri örlátu gjöf fylgdi hins vegar fjótt önnur krafa. Það merkilega er að hún er alltaf að kvarta undan einhverjum júlíreikningum sem við erum víst voða vondar manneskjur fyrir að hafa ekki borgað. Málið er bara að við viljum ekki kannast við það að hafa fengið þá. Það er þarna sem draugurinn kemur til skjalanna. Tvisvar hefur það gerst undanfarnar vikur að ég hef fundið - á borði mínu - í reikningahrúgunni minni - sléttan og nýútprentaðan en með öllu óstimplaðann júlíreikning (ég stimpla alla reikninga sem koma inn með móttökudagsetningu). Einmitt þann reikning sem hún var síðan nýbúin að ræða við okkur um. Þetta á ekki að geta gerst og sé ég bara þrjá möguleika í stöðunni;

a) ég er orðin alvarlega geðveik með minnisglöp og ofsóknarbrjálæði (sjá b)
b) þessi Orkuveitukona kemur reglulega inn á skrifstofuna og laumar reikningum í bunkann minn máli sínu til stuðning
c) draugur

Dæmi nú hver fyrir sig (Sé! Sé!)

Þá er afskaplega strembið tímabil í mínu lífi yfirstaðið og ljúfar sýningar taka við. Frumsýning gekk alveg þokkalega fyrir sig. Ég heyrði fólk hlæja fyrir hlé og heyrðu jafnframt sögur af ýmsum smá klikkum og fyrir utan það veit ég satt að segja ekkert hvernig gekk því ég var allan tímann upptekin við smink og vesen. Hef samt enga ástæðu til að ætla annað en að í heild hafi þetta gengið glimmrandi vel. Eftir hlé veit ég hins vegar að gekk ágætlega þrátt fyrir nokkrar undarlegar tímasetningar en það var nú ekki við öðru að búast. Leikmynd tókst að snúa alltaf rétt og eina skiptingin sem ég tók þátt í heppnaðist þannig ég var ánægð. Frumsýningarpartýið kom síðan verulega á óvert með því að vera hin besta skemmtun (ekki ein ræða svo ég heyrði) og hunskaðist ég ekki heim í bólið fyrr en upp úr 5. Síðustu tveir daga hafa síðan verið teknir í alvarlega afslöppun (og Óskarsgláp svo viðburðarsnautt að það tekur því ekki að tíunda það hér). Þetta er eiginlega bara stórfurðulegt og ég kann ekki lengur að hafa ekki neitt að gera! Hugleikur hefur rænt mig hæfileikanum! Og ég sem var svo efnileg. Heilir 5 dagar í næstu sýningu!

Frumsýning í kvöld! Nú kemur loksins í ljós hvort allt streð undanfarinna vikna hafi verið erfiðisins virði. Það eins gott að þið hlæið! Samt frekar með okkur en að okkur. Er núna stödd úti á nesi hjá foreldrunum en er á leið heim áður en haldið er upp í leikhús að sminka liðið (sem ég er einhverra hluta vegna lent í á síðustu stundu.) Er markvisst í því að hlífa hægri fæti sem má ekki við miklu meira en veit samt fyrir víst að þegar ég kem á sviðið gleymast allir verkir (verkir smerkir!) og adrenalínið tekur völdin. Bara ekki óska mér fótbrots - ein tá var alveg nóg.

Varð að ræna þessari mynd af bloggi mágkonunnar:



Sjaldan fellur eplið ...

Alveg er það merkilegt hvað góður nætursvefn getur gert fyrir vellíðan, geðheilsu og afkastagetu heilans. Er ný og og endurbætt manneskja þrátt fyrir leikæfingu dauðans í gær (5 tímar!) Það sem bjargaði miklu var að mestur tíminn fór í skipulagninu á skiptingu en leikritið sjálft (þrátt fyrir smá klikk sem birtast alltaf á elleftu stundu) er farið að renna ansi ljúflega niður. Maður stendur sig skyndilega að því að hlæja aftur að bröndurum sem hættu að vera fyndnir um miðjan janúar. Smink og hárkollur gera allt í einu gæfumuninn upp á lúkkið og fjandans búningarnir eru svo til tilbúnir. Komi þessi frumsýning bara!

Saltkjötið fór vel í maga og baunirnar voru alveg látnar vera. Skyldum sprengidagsins hefur verið gert skil. Bolludagurinn var líka heiðraður á viðeigandi hátt og tókst mér að torga alls þremur bollum í gær. Ég er afskaplega stolt af sjálfri mér fyrir að fylgju rótgrónum íslenskum hefðum þetta vel. Nú er bara spurning með öskudaginn. Einn starfsmaður á afmæli í dag og bauð vinnufélögunum upp á bakkelsi og meððí í morgun. Var þessu tekið fagnandi og lundin létt þar sem við röðuðum fríum veitingunum í okkur (allt sem er óskeypis bragaðst best.) Í slíkri rúnstykkisvímu varð mér það á að stinga upp á því að við - þessi litla stofnum - skyldum heiðra öskudaginn með því að trítla upp á hæðina fyrir ofan okkur og syngja fyrir starfsmenn þeirrar stofnunar og biðja um nammi. Þóttist ég nú afskaplega fyndin. En ekki nógu fyndin því vel - alltof vel - var tekið í hugmyndinga og fólk byrjaði að leggja drög að því að láta hana gerast. Kannski er það þess vegna sem ég er að vonast eftir flensu. Er tilbúin að fórna öllum leikæfingum sem eftir eru til að forða þá niðurlægingu.

Talandi um - líður nú að frumsýningu. Eins og alltaf er venjan fá aðstandendur sýningarinnar 2 frímiða sem þeir geta notað til að bjóða fólki á frumsýningu (eða einhverja aðra sýningu.) Nú man ég bara ekki hvort ég var búin að lofa einhverju miða á þessa frumsýningu og þarf því að fá að vita eftirfarandi:

1. Er einhver sem telur sig eiga frátekinn miða hjá mér?

2. Hver vill mæta á frumsýningu?

Fyrir þá sem ekki vita er Sirkus átakanlega raunsæisverk um baráttu íslensku þjóðarinnar við að fóta sig í efnahagslífinu í kjölfar sjálfstæðis. Við munum m.a. syngja harmaljóð um rassgatíbalatúkall. Tárin munu flæða.

Bah - leikhúslífið tekur á. Ég er ekki alveg nógu vön svona keyrslu og veit ekki almennilega hvort ég hef rétt á að kvarta eður ei. Vældi soldið á æfingunni í gær út af smámunum og hef vonandi fengið alla þá útrás fyrir þá þörf sem ég hef rétt á. Er núna að spá í hvort ég sé að verða veik - líður óeðlilega tuskulega svona annan hvern dag - en það er sennilega bara þreyta í bland við ótta/óskhyggju. Var með einhver bjartsýnisplön um að fara í sund í hádeginu en það er sennilega ekki mjög gáfulegt í þessu skítakulda sem er úti núna.

Hef grun um að saltkjöt og baunir séu allra meina bót og ætla að skreppa upp núna og sannreyna þá tilgátu.

Talandi um geðveilur. Hið ágætast dæmi um það gekk inn á skrifstofuna rétt fyrir hádegi. Það kom hingað rytjuleg eldri kona og var að leita að Lyfjastofnun: "Fasteignir ríkissjóðs?!" gargaði hún á mig í ásökunartón "þetta á að vera Lyfjastofnun!" Ég íhugaði alvarlega á að biðjast afsökunar á því að vera til. Við fræddum hana á því að Lyfjastofnun hefði flutt fyrir ca. 2 árum upp á Höfða. Hún var nú ekki alveg að kaupa það vegna þessa að Lyfjastofnun hafði verið í þessu húsi og allir flutningar augljóslega persónuleg árás á hana en lét þó loks sannfærast. Fram að þessu hafði hún nú bara verið sérvitur. Þegar þarna var hins vegar komið við sögu greip hún tækifærið - komin með þessa líka fínu áheyrendur - og bunaði yfir okkur einhverju því besta tilviljanakennda ranti sem sögur fara af. Vissuð þið að þetta land er að fara fandans til? Ójá. Og börn eru að deyja. Og hjúkrunarfólk vinnur ekki vinnuna sína og fullt af öðrum hlutum sem eru eða eru ekki að í þessum heimi. Það var hins vegar ekki einn óreyttur og óslitinn þráður í þessari bunu og ekki gat ég heyrt að neitt af því hefði á nokkurn hátt með starfsemi þessara tveggja stofnana að gera eða þá staðreynd að þær skiptu stundum um aðsetur. Fyrir eitthvað kraftavert uppgötvaði hún furðufljótt hvernig ýta átti á takkann til að opna hurðina (eitthvað sem fullfrískt fólk á yfirleitt í talsverður erfiðleikum með í fyrsta skipti) og var ennþá að bölsótast út í heiminn þegar hún gekk út. Ef hún finnur einhvern tímann hina raunverulegu Lyfjastofnun dauðlangar mig til að vera fluga þar á vegg :)

You're Loosely Based!

by Storey Clayton

While most people haven't heard of you, you're a really good and
interesting person. Rather clever and witty, you crack a lot of jokes about the world
around you. You do have a serious side, however, where your interest covers the homeless
and the inequalities of society. You're good at bringing people together, but they keep
asking you what your name means.


Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.

Mikið líður mér bókmenntafræðilega núna.

Heimili mitt er orðið heilbrigðisvandamál. Það kom að því.

Við fengum s.s. heimsókn frá fulltrúa heilbrigðiseftirlitsins í gær. Ég var ekki heima en þessi góða kona talaði við Siggu Láru sem var bara rétt nýbúin að jafna sig á handrukkurunum. Nágrannarnir höfðu kvartað undan draslinu í bílastæðinu sem tilheyrir efri hæðinni og skyldi engan undra. Það er eiginlega ekki hægt að að lýsa því - þeir sem hafa ekki kíkt í heimsókn til mín undanfarinn mánuð verða að renna við og líta á ósköpin áður en það verður um seinan. Ég var oft búin að pirrast undan draslinu en það gerist allt svo hægt hjá þessu fólki sem er með endalausar birgðir af afsökunum. En nú eru yfirvöld komin í málið og kannski verður garðurinn einhvern tímann jafn vistlegur og hann var einu sinn:



Ég spurði einn samstarfsmann um það hvernig þetta heilbrigðisferli gengi fyrir sig og hann sagði að hún (konan á efri hæðinni) yrði einfaldlega bögguð fast og illa þangað til hún hlýddi. Það gæti hins vegar tekið óralangan tíma. Sem örþrifaráð mundi borgin svo láta fjarlægja draslið á kostnað eiganda en það gerðist ekki fyrr en allar aðrar leiðir hefðu verið kannaðar. Ég hef bara mestar áhyggjur af því að einhver reyni að eigna mér eitthvað af hrúgunni.

Vel heppnað nornapartý yfirstaðið.

Mikið drukkið, mikið skrafað, mikið gaman.

Aftur! Aftur!

Sum netfyrirbæri er mér alveg fyrirmunað að skilja. Nú eru allir og hundurinn hans að blogga og er það hið fínasta mál. Sumir blogga vel aðrir illa, skemmtilega, leiðinlega - vottever. En hvað er það sem fær fólk til að blogga fyrir frægt fólk? Að hafa fyrir því að setja upp slíkt fyrirbæri og finna upp á misskemmtilegum færslum sem eiga að vera í anda persónunnar sem hefur að sjálfsögðu enga hugmynd að einhver hefur gerst svo hugulsamur. Ég skil næstum því þegar þetta er gert fyrir skáldsagnapersónur - það er ákveðin fan fiction sköpun í því - en hvers vegna í rauðglóandi andsskotanum er til blogg fyrir hina litlu, ófrægari, systur Britney - Jamie Lynn Spears?! Ef þú ætlar að stunda þessa iðju finndu þér verðugt viðfangsefni - ekki eyða ævi og púðri í krakkaorm sem hefur unnið sér það eitt til frægðar að deila DNA með poppstjörnu! Siggalára var í gær að ræða um ósanngjarna fordóma hjá sjálfri sér og vil ég nota þetta tækifæri til að koma út úr skápnum með það að ég er með brjálaða fordóma gagnvart fólki sem býr til sögur um frægt fólk sér og (væntanlega) öðrum til skemmtunnar. Því hún Jamie Lynn er ekkert einsdæmi. Það morar allt í svona bloggum (sérstaklega á Live Journal) og í reynd er afskaplega lítið af fjölmiðlagjörnu fólki sem hefur getu eða nennu til að blogga sjálft. Einu undantekningarnar frá þessari reglu - eftir því sem ég best veit - eru Siv Friðleifsdóttir umhverfisráðherra og Wil Wheaton fyrrum Star Trek undrabarn sem blogga bæði af miklum móð. Hver hefur í alvöru gaman af þessu og hvers vegna? Mér er fyrirmunað að skilja þetta. Þarna er um framsetningu á lífi alvöru fólks að ræða - framsetningu sem er fullkomlega ósönn og lituð af hvaða viðhorfum sem höfundur kann að hafa. Til að gera eftirlíkingu sem "besta" er passað að hvergi (nema kannski einhvers staðar vel falið með míkróstöfum) komi fram að ekki sé um hina eftirsóttu veru að ræða og svo er auðvitað fullt af fólki sem fellur fyrir þessu.

Það sem ég skil svo ekki heldur er hvers vegna þetta fer allt svona óskaplega mikið í taugarnar á mér.

Sjaldan er ein báran stök. Nú þegar lítur út fyrir að táin mín sé ekki eins alvarlega sködduð og í fyrstu leit út - hugsanlega bara brákuð eða tognuð - er allt útlit fyrir að ég sé að fá einhverja flensuna. Líður a.m.k. mjög funky sem þýðir annað hvort að ég eigi miður skemmtilega daga framundan eða að ég sé svona eftir mig eftir Dúndurfrétta tónleikana í gær. Því síðara til stuðnings er sú staðreynd að það suðar ennþá fyrir eyrunum á mér. Eru ekki svona mikil og mörg desibel af Pink Floyd og Led Zeppelin hreinlega heiluspillandi fyrir gamlar kerlingar? Hef í öllu falli ákveðið að hafa hægt um mig næsta sólarhringinn og miðað við hvað morgundagurinn verður annasamur er mér sennilega hollast að halda mig heima við í kvöld og hreyfa hvorki legg né lið. Sem þýðir engin sumarbústaðarferð og engir Hraun tónleikar í Hveragerði. Þannig er a.m.k. staðan þessa stundina.

"Tá á steini" eftir Ástu Gísladóttur

(Manneskja staulast inn á sviðið. Henni er augljóslega illt í hægri fætinum og á erfitt með að stíga niður.)

Manneskja: Ó vei ó nei ó mig auma! Ekki aftur, ekki enn á ný! Örlög hafa mig leikið grimmt! Karmað er ónýtt sem ofþurrkuð ullarpeysa. Nú mun ég aldrei giftast! (Ávarpar áhorfendur) Hver hérna inni hefur á ferðalagi sínu í gegnum þennan táradal misst jafnvægi á þrautargöngunni og slegið hinum viðkvæmu neðanhnjáafingrum utan í harða fyrirstöðu svo af hlaust ótvírætt táarbeinbrot?

(Skimar yfir salinn)

Manneskja: Hmm, hélt það yrðu fleiri. En hver hefur storkað hinum illa guði Pediomos með því að vanvirða helgidóm hans tvisar með öðru tábroti?

(Ekkert heyrist nema gnauðið í vindinum og smellir er daggardropar drjúpa á berg)

Manneskja: Enginn? Kommonn það hlýtur að vera einhver. Þú herra - sem lítur flóttalega undan - býrð án ef yfir vandræðalegum tábrotssögum. Það þýðir ekki að fela skömm þína undir pilsfaldi konu þinnar. En þrisvar? Það var svo djöfulli vont í þriðja skiptið.

(Alger þögn. Hýena skellihlær í fjarska)

Manneska (ofur lágt): Þannig að það hefur víst enginn annar brotið fjórar mismunandi tær við fjögur mismunandi tækifæri um ævina?

(Pínleg þögn)

Manneskja (við engan sérstakann): Var það eitthvað sem ég sagði? Eitthvað sem ég gerði?

(Manneskjan snýr með erfiðismunum við og tekur til við að skakklappast út af sviðinu. Þegar hún er næstum því kominn út af heyrast guðirnir skella upp úr allir sem einn.)

Pediomos: Hí á þig!

The End

Takk fyrir - er farin með stykkið á næstu einþáttungahátíð þar sem ég mun leikstýra ásamt því að leika aðahlutverkið.

(hugsanlega hægt að flytja allt leikritið án áhrifshljóða með "Waltzinblack" með The Stranglers sem eina undirspilið)

Vera með





what decade does your personality live in?


quiz brought to you by lady interference, ltd


Vikurnar fjúka framhjá á ógnarhraða. Ég veit það fyrir víst að þessi var rétt að byrja og strax kominn miðvikudagur svo grillir í helgina framundan. Enda engin smá helgi: Hugleikur mun loksins (líklega) flytja sinn Sirkus í Tjarnabíó og við getum farið að æfa í réttu rými og Hin Mikla Nornasamkunda 2004 verður haldin á laugardagskvöldið á nýstroknu heimili okkar sambýliskvennanna Siggu Láru. Gaman gaman.

Mér varð það víst á í gær hérna á blogginu að kalla Siggu Láru sambýliskonu mína . Þetta fór mikið fyrir brjóstið á móður minni sem tilkynnti mér í morgun að fólk "gæti misskilið". Því þótt Sigga Lára sá kona og við búum saman er hún auðvitað alls ekki sambýliskona mín í "þeirri" merkingur orðiðs. Og guð og allar velviljaðar æðri vættir forði ókunnugu fólki frá því að draga svona hrapalega rangar ályktanir vegna notkunnar á einu orði.

Ef satt skal segja vissi ég nákvæmlega hvað ég var að gera þegar ég notaði þetta orð - ég gerði mér grein fyrir að einhverjir gætu mögulega misskilið og á ég að segja ykkur svolíðið sjokkerandi? Mér er svo hjartanlega sama. Næst - þegar og ef - einhver telur mig vera "sambýliskonu" og jafnvel eiga "sambýliskonu" ætla ég að segja: "Ég þakka hólið en því miður er það ekki rétt." Ef svo mikið.

Já og strákormurinn ætlar að taka herbergið eftir allt saman.

Ég minntist á það við nokkra aðila í vinnunni að hinar stanslausu boranir vegna lyftuframkvæmdanna gerðu mig líkamlega veika. Ég var farin að finna fyrir mikilli ógleði eftir því sem leið á vinnudaginn og skorti á einbeitingu og gat ekki betur fundið en að hinum hávaðamiklu borunum væri um að kenna. Aldrei þessu vant hef ég ekki heyrt í einum einasta bor í dag. Nú veit ég ekki hvort um tilviljun er að ræða eða hvort einhver hafi virkilega tekið mark á kvörtunum mínum en svo mikið er víst að mér líður margfallt betur. Engin ógleði og ég get einbeitt mér að því sem ég þarf að gera. Jafnvel bloggað. Ég vil fastlega meina að hávaðamegnun sé orsök alls sem hefur angrað mig undanfarna mánuði. Sambýliskona mín var með einhverjar kenningar um að hún hefði svona svæfandi áhrif á fólkið í kringum sig sem er auðvitað firra. Við erum að tala um ömurleg vinnuskilyrði í bland við of lítinn svefn og ekki orð um það meir.

Hvað leigjendaævintýri mín varðar er ég laus við litla dópistann en ekki kominn með nýjan í staðinn. Leigjanda þ.e.a.s. - hef engin not fyrir dópista á þessari stundu. Strákurinn sem hefur gengið á eftir mér með skráargöt í augunum vegna herbergisins núna í þrjár vikur kom loks í gær og kíkti á dýrðina. Og varð fyrir vonbrigðum. Ég á ekki von á að hann taki herbergið. Þannig að ... þekkir einhver einhvern? Sakar ekki að spyrja.

Það ku vera nóg að gera í febrúar. Niðurtalning hefur hafist:

25 dagar í frumsýningu (D-Day)
20 dagar í Bolludag (namm!)
13 dagar í heilsutjekk og fitmælingu í boði vinnunnar (joy)
11 dagar í fyrsta nornafundinn í háa herrans tíð (jibbí)
6 dagar í næsta Survivor þátt (roðn)
5 dagar í að Svandís komi heim (jibbí)
2 dagar í fyrsta rennsli (jamm)
1 dagur í næsta Angel þátt (roðn)
1 klst. og 8 mínútur þangað til ég get farið heim og tékkað á því hvort leigjandaómyndin sé ekki örugglega búin að bakka sér og búslóð út úr herberginu og horfin á vit hér eftir algjörlega óþekktra ævintýra. Fari hún í friði. (halelúja)

Leigjendamál mín virðast eitthvað vera að leysast. Núverandi leigjandinn með vonda félagsskapinn verður vonandi farinn á mánudaginn og tilvonandi leigjandinn ætlar að koma um helgina að kíkja á slotið. Jafnvel þó að svo fari að hann kjósi að taka ekki herbergið þá vil ég samt losna við þessa núverandi. Það er of mikill gestagangur hjá henni, ég hef hana grunaða um að laða að sér handrukkara, ég kann ekki við hassfýlu upp um alla ganga í húsinu og í hverjum mánuði kemur leigan seinna og seinna.

Það sem ég þyrfti auðvitað að gera er að breyta geymslunni aftur í eldhús eins og það var upphaflega, gera baðherbergið geðslegra og vonandi laða að hærri klassa af leigjendum sem hafa bara efni á að borga 20 þúsund á mánuði.

Geri það um leið og ég hef saumað mér gardínur og klárað að mála gereftin.

Er annars alltof bissí þessa dagana til að geta staðið í svoleiðis stórræðum. Leikstjórinn er eitthvað að ætlast til þess að við, sem leikum rússana í Sirkus, mætum á fullt af æfingum og æfum atriðin okkar. Eitthvað á að fara að troða okkur á söngæfingar líka og svo hef ég áreiðanlegar heimildir fyrir því að búningarnir muni ekki sauma sig sjálfir í ár. Við þetta bætist svo bráðnauðsynleg seta fyrir framan sjónvarpið því ef við Sigga horfum ekki á Angel og Buffy og Scrubs og Friends og Joan of Arcadia og Homicide þættina sem ég á þá gerir það enginn! Að ekki sé minnst á nú daglegan skammt af Survivor og Dr. Phil og Zuma. Nóg að gera og ég er ekki einu sinni búin að sækja Philip K. Dick birgðirnar sem bíða mín hjá Auði.

Mikið var þetta róleg og þægileg helgi. Ég er alveg hætt að skammast mín fyrir háan aldur og nýt þess í staðinn að geta tekið lífinu vandræða- og áfengislaust með stóískri ró. Á föstudagskvöldið var kúrt yfir Idol þáttum, laugardagurinn fór í handahófskennda vitleysu og afmælispartý heima hjá Berglindi og í gær var farið á rólegan samlestur hjá Hugleik (loksins kominn endir á leikritið) og afmæliskaffi hjá foreldrunum. Í gærkvöld ákváðum við Sigga svo að reyna ekki einu sinni að dýfa hendi í kalt vatn - hvað þá elda kvöldmat - og var niðurstaða kvöldsins sú að við pöntuðum pizzu og horfðum á nokkra þætti af Joan of Arcadia + frönsku söngvamyndina 8 femmes. Allt saman hið notalegasta.

Í öðrum fréttum: ef við Auður hefðum tekið þátt í Amazing race hefum við rústað þessarri keppni! Það má vel vera að ég hefði rifið mig frá sjónvarpsglápi og prjónaskap fyrir ársbirgðir af kóki.

Maður lærir eitthvað nýtt á hverjum degi.

Fyrir nokkrum vikum lærði ég t.d. að þegar hringt er dyrabjöllunni og maður á ekki von gestum borgar sig að svara í dyrasímann - og ekki opna bara því annars fær maður tækifæri til að kynnast handrukkurum.

Í gær lærði ég að köttur sem hræðist eigin skugga og laumast út um glugga mun ávallt enda á sama stað; undir rúmi í kjallaranum.

Í morgun gerði ég þá merkilegu uppgötvun að með maður sofnar liggjandi á hitapúða vaknar maður með kláða dauðans. Jafnvel þótt stillt hafi verið á minnsta hita.

Og á þessarri stundu er að renna upp fyrir mér ljós að þegar manneskja jafn léleg og ég í skák stingur upp á slíkum leik en getur ekki haft hugann 100% við hann mun hún sennilega tapa.

Hana - þar hélt biskupinn minn af stað í sjálfsmorðsárás!

Og þeir bora og bora og bora og bora og bora og bora og bora og hætta aldrei!

Sem útskýrir kannski þessar niðurstöður:


Dark shadow. Something has drawn you into darkness
in the past, and you're now trying to get out
of it. The darkness is already inside you, and
getting it out will be hard, but if you try,
maybe one day you can be who you want to be
again. Don't give in!!!

Please rate ^^


What kind of dark person are you?
brought to you by Quizilla

Fannfergi er böl. Ég dreg til baka allar fyrri yfirlýsingar mínar um dásemdir heimsskautsveðurfars, ógnir gróðurhúsaáhrifa og yfirvofandi heimsenda. Ég vil einfaldlega ekki sjá snjó og klaka og er tilbúin að leggja ýmislegt í sölurnar fyrir berar götur. Hérna áður fyrr bauð snjórinn upp á tækifæri til skíðaiðkunnar, skautaíþrótta og að príla upp á þak og kasta sér fram af ofan í myndarlegan skafl. Í dag er mest fúttið að finna í mega-snjómokstri og skalfatorfæru. Í stuttu máli - ég sakna þess að geta ekki farið í göngutúra.

Ok ég viðurkenni að það er hægt að koma sér út úr húsi í hvaða veðri sem er, bíta á jaxlinn og stunda heilbrigði (eins og sambýlingur minn gerir á hverjum degi). En ég er alltof hrædd um að detta á rassinn og vonast í sífellu eftir hláku. Í dag var ég bænheyrð. Ég heyri vindinn gnauða og himininn er svo grár og gugginn að dagsbirta er aðeins til staðar að nafninu til. En það er allt í lagi - hitastig hefur hækkað og það rignir. Ég er farin í göngutúr í hádeginu á opnu skónum mínum að sinna ýmsum erindum og ég get ekki beðið!

Lokaúrslit í Ædol í kvöld!!!!!!!!!!! Ómægod!! Ómægod!!

Ég vil að ... að ... að .... einhver vinni!!! Ætla þokkalega að senda milljón sms til að koma því í gegn!!!!

Jibbí!!! Taumlaus gleði og hamingja!!!!!!!

Jæja góðir hálsar. Nú óska ég eftir uppástungum. Þannig er að ég strengdi áramótaheit um verða symmetrískari í vexti á árinu. Ég hóf síðasta ár bara nokkuð symmetrísk á að líta en tókst að raska því jafnvægi í mars síðastliðinum. Síðan þá hefur verið lítið um symmetríu. Sjúkraþjálfari hjálpaði eitthvað upp en það sem ég þarf mest á að halda er einhver reglubundin hreyfing. Málið er bara að ég sofna úr leiðindum ef ég þarf að gera eitthvað jafn tilgangslaust og fara í leikfimi eða göngutúr. Öll mín hreyfing verður að vera skemmtileg og hafa einhvern tilgang. Tennis virkaði þannig á mig - það var gaman að spila - og læra að spila - og tilgangurinn var að reyna að vinna leikinn. Það er bara verst að maður getur ekki farið út í mikinn tennis upp á eigin spýtur - það verður víst einhver að spila á móti og að finna slíkan viljugan aðila getur verið þrautinni þyngri. Þetta þarf svosem ekki að vera neitt flókið - ég er bara að leita að einhverju sem hristir á mér mjaðmirnar og er ekki leiðinlegt. Ég tek það fram að ég er ekki nógu spennt fyrir magadansi. Anyone?

Hvernig læt ég - listinn minn er lengir en þetta. Og ég gleymdi manneskjunni sem á heima í fyrsta sæti um alla framtíð!

Leiðréttur listi:

1. Geðsjúklingurinn (kk) - sem kýldi mig í andlitið í desember 2001
2. Sendillinn í vinnunni (kvk) - sem angar alltaf af of sterkum undirhandasvitalyktareyði og hæðist að skrift minni
3. Illi leigjandinn (kk) - sem heldur að sameign sé annað orð yfir geymslupláss
4. Vinur leigjandans míns (kk) - sem á ekkert með það að hæna köttinn minn að sér
5. Bleikur (kk) - sem henti mér af baki við Rauðhóla í marsbyrjun árið 2003
6. Illi nágranninn (kk) - sem reyndi að stela af mér heitu vatni vorið 2002 og flæddi þvottahúsið
7. Væmna konan (kvk) - sem hringir reglulega í vinnuna og kallar mig "vinan" og "elskan mín"
8. Engin(n) - ennþá

Mikið líður mér betur

Uppgjör helgarinnar

Laugardagur = dýrasta gufubað sem sögur fara af en mjög viðeigandi á þessum degi. Var toguð í hinar alræmdu Laugar í Laugardalnum af Nönnu og látin upplifa ekta baðhúsastemninu. Allt útpælt og engu til sparað. Sex mismunandi gufuböð með alls konar ilmum, fuglasöngi og brennheitum dropum úr lofti. Eitthvað höfðum við út á hönnun staðarins að setja - sérstaklega staðsetningu afgreiðslunnar og klámfengin listaverk - en þó voru það fyrst og fremst aðrir baðgestir sem brutu upp stemninguna. Íslendingar kunna sig einfaldlega ekki í nýju umhverfi. Þeir komast í snertingu við heitt vatn og halda að þeir séu uppi í sumarbústað með tilheyrandi skvaldri og hlátrasköllum. Og fyrst þeir voru á annað borð byrjaðir hélt hávaðamengunin áfram í slökunarherberginu þar sem við fengum að vita miklu meira en holt er um ferðamannaiðnaðinn og neysluvenjur Íslendinga ("það er svo svakalega lýjandi að hreinsa svona stór hús - maður á bara að kaupa sér minna og fá sér vinnukonu!") Við Nanna verandi líka týpískir Íslendingar sögðum auðvitað ekki neitt heldur sótbölvuðum bara okkar á milli og í hljóði.


Sunnudagur = mesta ládeyða og leiðindi sem sögur fara af - átti ekki í beinum samskiptum við eina einustu alvöru manneskju ef frá er talin afgreiðslustúlka í Hagkaupum og undarlegir vinir leigjandans míns. Sem ég held ég get gert (einn af vinunum komast á listann minn¹ - ætlaði að taka Gabríel með sér inn í herbergið og fór að segja mér hvað þetta væri rosalega gælinn og yndislega köttur - hann sem hefur varla leyft mér að koma við sig í hálft ár! Ég tók Gabríel upp með mér!) Eina manneskjan sem ég talaði við sem þekkti mig með nafni var móðir mín sem ég ræddi við í síma um ryksugupoka vel og lengi.



¹ Listi yfir fólk sem hefur gert eitthvað smávægilegt á hlut minn - er ekki langur en vaxandi:

1. Sendillinn í vinnunni sem angar alltaf af of sterkum undirhandasvitalyktareyði og hæðist að skrift minni
2. Illi leigjandinn sem heldur að sameign sé annað orð yfir geymslupláss
3. Vinur leigjandans míns sem á ekkert með það að hæna köttinn minn að sér
4. Enginn ... ennþá

Er bloggið að deyja drottni sínum? Eitthvað virðist vera að fækka í röðum bloggara og fái nýir að bætast við. Grunsamlega margir áður ofvirkir bloggara þegja vikum saman. Kannski er með þetta eins og annað að aðeins þeir hæfustu lifa af, hmm? Í öllu falli datt mér hug þessi staka (með vísun í gamla, ástkæra barnagælu):

Bloggarar fylltu netheima
þá voru þeir tíu
einn vissi ekkert í sinn haus
en samt voru þeir tíu

Tíu litlir bloggarar
fund' ekki fyrir klígju
uns einn þeirra fann þennan link
og þá voru eftir níu

Níu litlir bloggarar
hjá ólmir vildu hátta
einn kjaftaði yfir sig
og þá voru eftir átta

Átta litlir bloggarar
með kommentkerfi tvö
einn rústaði template-i
og þá voru eftir sjö

Sjö litlir bloggarar
sátu og átu kex
einn fékk mylsnu í lyklaborð
og þá voru eftir sex

Sex litlum bloggurum
finnst framtíð vera dimm
einn þeirra gekk í klaustur
og þá voru eftir fimm

Fimm litlir bloggarar
þóttust vera stórir
einn reif kjaft við Sigguplebba
og þá voru eftir fjórir

Fjórir litlir bloggarar
sögð' að Hannes væri hýr
einn fékk kvót í blöðin
og þá voru eftir þrír

Þrír litlir bloggarar
gátu ekki meir
einn trylltist á tilverunni
og þá voru eftir tveir

Tveir litlir bloggarar
þögðu nú eins og steinn
annar týndi aðgangsorði
og þá var eftir einn

Einn lítill bloggari
skrifar alla daga
svelgist á eigin orðræðu
og verður illt í maga
svo búin er hans saga


Takk fyrir.

Frá og með 1. febrúar vantar mig leigjanda. Hvað segiði? 12m² herbergi með baðherbergis aðstöðu og sér inngangi á besta stað í bænum!

Já og bróðir minn og mágkona ætla að fjölga mannkyninu aftur í júlí.

Hingað og ekki lengra. Í anda efnda og fagurra fyrirheita skal ég í sund í hádeginu! Ef einhver les þetta í tæka tíð og langar til að hitta mig þá má finna mig svamlandi í Laugardalslauginni milli kl. 12 og 1.

Annars er lítið að frétta. Sigga Lára er flutt inn og henni hefur verið haganlega komið fyrir. Stofan mín hefur tekið stakkaskiptum og það til batnaðar. Handrukkarar sveima um hverfið og hóta manni og mér. Annarlega angan leggur úr kjallaranum. Í leikfélaginu skal ég sauma og ekki leika. Þegja og prjóna. Lomber- og nornakvöld eru yfirvofandi (þó sennilega ekki í senn.) Lísa gerir sig líklega til að færa sig upp á skaptið og spái ég því að hún hætti sér út fyrir hússins dyr hvað úr hverju. Snjó leysir og sól hækkar á himni. Jólaskrautið hefur gert sitt gagn og verður lagt í dvala en blómin sýna óvænt lífsmark sem aldrei fyrr.

Vill einhver spila við mig tennis?