Legsteinninn minn:

Jæja - nú vil ég fara að fá að vita eitthvað. Fara að byrja í þessum skóla ef ég á að vera í honum á annað borð. Óvissa er ekki ástand sem ég kann vel við mig í. Er að velta því fyrir mér hvort ég eigi að hringja í kennarann - hún sagðist nú ætla að hafa samband við mig. Ætli hún sé búin að gleyma mér? Kannski verður hún bara pirruð ef ég fer að ganga á eftir henni?

Af hverju hef ég aldrei lært að naga neglurnar?

Ja hérna hér - aldrei verður maður of gamall til söðla um og byrja upp á nýtt. Er s.s. á leið í skóla enn og aftur. Er búin að sækja um inngöng í Tónlistarskólann í Reykjavík þar sem ég ætla að stúdera söng og allt sem fylgir því. Sé fram á vera 10 árum eldri en samnemendur mínir. Skólinn er að vísu byrjaður en það á að vera hægt að troða mér inn engu að síður. Þetta hefur allt gerst svo hratt (fór í prufu í gærkvöldi, fékk að vita fyrir hádegi að ég kæmist inn, var að keyra fram hjá Skipholtinu þegar ég fékk símtalið þannig ég hentist þangað inn med det samme og fyllti út umsókn) að ég hef ekki haft tíma til að spá í hvað ég er að gera. Er búin að redda mér fjármagni fyrir skólavist ásamt vilyrði forstjóra fyrir því að hverfa úr vinnu einu sinni í viku þann eina klukkutíma sem stangast á við starfstímann.

Nú vantar mig víst bara píanó.

Æ,æ - stundum er ekki nokkur leið að hafa hemil á fólki.

Lumar einhver á mp3 spilara sem hann eða hún er hætt að nota og vill endilega koma í verð? Því ég er á höttunum eftir slíku apparati en get ekki hugsað mér að borga fullt verð. Ég var nefnilega að uppgötva hljóðbækur á ný. Þegar ég var í hlutastarfi hjá Landsvirkjun fyrir þó nokkrum árum mætti ég nokkrum sinnum í viku (2-3) og vann eins lengi og ég nennti - þó oftast minnst 4 tíma í senn. Fyrirtækið var að færa skjöl sín frá Word yfir í Lotus Notes kerfið og ekki var til betri aðferð en sú að gera copy/paste fyrir hvert skjal og laga síðan spássíur og fyrirsagnir í höndunum. Þetta er einföld og auðveld vinna en alveg ótrúlega leiðinleg. Eftir 3 skjöl var ég iðullega farin að dotta og slefa pínu á lyklaborðið og skipti þá engu máli hversu hress ég var þegar ég byrjaði. Ég fór því að mæta með vasadiskó og hlusta á útvarpið - eitthvað til að halda alfabylgjunum virkum (hér skal það tekið fram að Landsvirkjun sá ekki ástæðu til að úthluta mér tölvu með internet tenginu - aðeins aðgang að innra neti sem bauð ekki upp á mikið afþreyingarefni.) Það dugði í svona 10 sköl og þá fór tónlistin og malið í útvarpsmönnunum að hafa sömu áhrif á mig og flóuð mjólk og sterk svefntafla. Þá datt ég ofan á það snilldarráð að fá hljóðbækur lánaðar á Borgarbókasafninu og hlusta í vinnunni. Þetta svínvirkaði. Ég naut þess að hlusta á hin ýmsu skemmtilegu bókmenntaverk sem fönguðu næstum alla mín athygli og forðuðu mér frá því að dorma og sá hluti heilastarfsemi minnar sem fór annars í flókin verkefni á borð við að stanga úr tönnunum og klóra sér í rassinum nýttist sem aldrei fyrr til fjár. Í tvö ár sat ég reglulega í kjallaranum á Háaleitisbraut og henti inn gátlistum í þúsundatali á meðan hvert snilldarverkið streymdi um eyru mín. Þetta var ekki versta vinna sem ég hef haft (sá heiður fer til fatahengsins í Casablanca en það er önnur saga.) Eftir að ég hætti hjá Landsvirkjun hef ég lítið hlusta á hljóðbækur. Þær höfðu alltaf þjónað mjög ákeðnum og afmörkuðum tilgangi í mínu lífi - þ.e. halda mér með meðvitund - og þegar sá tilgangur var ekki lengur til staðar var engin nauðsyn fyrir hljóðbækurnar. Gömlu hljóðbækurnar voru allar á spólum og þegar ég var búin að taka allt á safninu sem hlustandi var á var aðeins um bókabúðirnar að ræða og þar voru (og eru) spólurnar seldar á uppsprengdu verði. En nú er öldin önnur. Þetta er allt komið á geisladiska og eðlileg afleiðing af því er sú að bækurnar rata á netið. Þar sem ég er byrjuð að dánlóda þeim. Ég er hins vegar ekki með geislaspilara í bílnum - eða nokkurs staðar annars staðar en í tölvunni og finnst það því vera snillarráð að skella þeim í mp3 spilara og fara svo í hressandi göngutúr í haustgolunni. Það vantar aðeins einn lítinn hlut til að fullkomna myndina; fjandans rándýra spilarann.

Mig langar til að skrifa leikrit um manneskju sem fer aldrei fram úr rúmi og er því hamingjusamasta manneskja í heimi. Uppsetningin ætti að vera mjög einföld - eina krafan er stórt og mjúkt vel um búið rúm á sviðunu og allt annað má mæta afgangi. Þessi manneskja býr ekki ein þvi einhver þarf að vera til staðar til að fara til dyra því það verður stanslaus straumur gesta sem koma með gjafir, skemmtilegar sögur og halda lofræður um yndislegu, hamingjusömu manneskjuna í rúminu. Ég ætla að láta öll salernismál liggja á milli hluta. Í lokin deyr hún af gleði og aðstandendur syngja saknaðarsöng þar sem þeir búa um rúmið í hinsta sinn. Sé fyrir mér frumraun mína í aðalhlutverki þar sem ég velti mér í múkum rúmklæðunum og brosi framan í heiminn/salinn.

Þarf titil... Beðmál? Sögur úr sængunum? Titlagerð hefur aldrei verið mín sterkasta hlið.

Ég er hugsanlega undir smá áhrifum frá Beisku tárum Petru von Kant sem ég sá í gærkvöldi (af hverju voru þau svona beisk?) hvað sjáfsmiðaða aðalpersónu varðar en mér sýnist á öllu að mín sýning verði, ólíkt Petru, algjörlega laus við drama og átök. Það og mig grunar að ég nenni ekki að standa upprétt á sviði í bráð. Og er ekki ennþá búin að klæða mig þar sem ég þykist ennþá vera veik og hef hangið vakandi uppi í rúmi frá því kl. 8 í morgun. Skemmti mér vel á sýningunni í gær - ef skemmti er rétta orðið (sumir - og ég nefni engin nöfn - táruðust yfir atburðarrásinni); allar sex leikkonur stóðu sig vel, skiptingar voru vel útfærðar og endirinn magnaður. Takk fyrir mig.

Blah - ég held að ég sé aftur að verða ekki-veik.

En... ég elska ykkur nógu mikið til að væla ekki meira um það.

Fór í gær ásamt Auði að fylgjast með feministum taka alþingismenn á beinið á efri hæðinni á Sólon. Þótt mér sé annt um mikið af málefnunum sem rætt var um gat illgjarna kvikindið í mér ekki stillt sig um að hafa meiri áhuga á kómísku míkrafón brölti fundarstjóra, svipunum á Ögmundi þegar Einar Guðfinnsson tilkynnti að Sjálfstæðiflokkurinn færi aldrei úr ríkisstjórn og ranghvelfandi augum fundargesta yfir blaðrinum í frjálslynda gemlingnum Gunnari Örlygssyni. Einnig tókst mér að hafa illan bifur á þeim fundargestum sem áttu að spyrja einfaldrar spurningar en héldu að fyrst þeir fengu míkrafón í andlitið bæri þeim skylda til að röfla um eitt og annað í fari og starfi þingmannanna sem fór fyrir brjóstið á þeim. Fljótlega fór fólk að endurtaka sig og hjakka í smáatriðium og ég að upplifa athyglisbrest. Ég komst að því að ég hafði meiri áhuga á magainnihaldi mínu en fléttulistum og stakk af eftir rúman klukkutíma niður á neðri hæðina að fá mér að borða. Þegar ég kom aftur upp tæpum klukkutíma síðar hafði ég víst misst af litlu örðu en því að það ku ekki vera tímabært að svo stöddu að endurreisa Kvennalistann. Það er þó ekki þar með sagt að um tímaeyðslu hafi verið að ræða. Jónína Bjartmarz og Margrét Frímannsdóttir voru skemmtilegar í pontu og vissu um hvað þær voru að tala og Ögmundur átti nokkra góða spretti. Sérstaklega fór um mig ánægjuhrollur þegar Jónína setti ofan í við hrokafulla strákgutta (t.d. Gunnar). Þegar uppi er staðið er ég ekki alveg tilbúin til að ganga í femínistafélagið en hef talsvert meiri áhuga á pólitík. Það var alltaf verið að koma að því að þjóðfélagshópar ættu að eiga sína fulltrúa á þingi. Er einhver þarna sem representerar minn þjóðfélagshóp? Einhleypa, barnslausa, prjónandi kvenkyns nörda á fertugsaldri? Hvernig kemst maður í framboð?

Jæja þá er loksins komið haust. Mér er a.m.k. kalt í fyrsta skipti í þrjá mánuði og þarf ekki lengur að sitja kófsveitt á hlírabol í vinnunni - hrellandi gesti og gangandi.

Helgin var aldeilis ljómandi ágæt og frídagarnir mínir tveir í síðustu viku komu að óvenju góðum notum. Ég er svotil alveg búin að mála kjallaraeldhúsið (það fór sem mig grunaði að leigjendurnir gerðu ekkert yfir helgina - nema að skíta út eldhúsið á ný - þrátt fyrir fögur fyrirheit) og heimsótti Kleifar í Steingrímsfirði á ný. Þangað hafði ég ekki komið í átján ár og það var soldið eins og að koma heim. Lyktin var alveg eins og mig minnti og sömu National Geographic blöðin uppi í hillum. Þarna var allt að springa úr berjum og tíndum við nokkur kíló af bláberjum Ég fór nú ekki í langan róður eins ég hafði ætlað mér en við Heba fórum á laugardagskvöldið þegar skyggja tók aðeins frá landi að veiða önd sem flækst hafði í netinu sem karlanir höfðu lagt um morguninn. Þegar við fundum loks fuglinn var orðið alltof dimmt til að ná honum úr þarna í bátnum með góðu móti þannig að við tókum allt netið inn og héldum í land. Pabbi og Atli voru þá mættir til að fylgjast með aðgerðum (eða kannski af því að þeir treystu ekki tveimur stelpum til að fara einar út í báti og verða sér ekki til skammar). Hin óheppna önd reyndist vera æðakolla sem Atli og frú munu væntanlega snæða með bestu lyst á næstu dögum. Ég læt mér nægja berin.

Ömurlegt ömurlegt ömurlegt.

Ég er ekki-veik. Ég hef verið ekki-veik núna í 3 daga. Ég mætti galsvösk til vinnu í gærmorgun sannfærð um að ég væri ekki ekki-veik en fór heim í hádeginu og fannst það viðeigandi að taka hálfan veikindadag í þessum ekki-veikindum. Nú er ég mætt aftur - með hálfum hug - og staðráðin í að vera fullfrísk á viljanum einum saman.

Ég gæti ekki komið mér upp almennilegu þunglyndi í stöðunni ef ekki væri þessi skemmtilega viðeigandi rigning og þungbúni himinn. Ef það væri aðeins kaldara gæti ég réttlætt það að vera með trefil innan dyra, gengið um og lokað gluggum og kvartað undan dragsúg - ekki-veikindamáli mínu til stuðning.

Er það til of mikils mælt að krefjast þess að geta annað hvort slugsast fullfrísk í vinnunni ellegar hangið heima í móki yfir sjónvarpinu með skínandi hreina samvisku (og hor í nös)?

Hallelúja!!

Og englarnir taka gleði sína á ný!

Engin tölva handa Ástu.

Afsakið mig á meðan ég fleygi mér skælandi fyrir björg.

Jæja - ég réðst loksins í tímabæra andlitslyftingu á þessu bloggi. Ég veit nú ekki hvort ég ætlað að hafa þetta svona - þessi nýju template eru full fancy og "sniðug" fyrir minn smekk. Erfitt að breyta nokkru án þess að allt fari í klessu. Ég gafst t.d. upp eftir nokkrar tilraunir á að segja gamla kommentkerfið inn - þ.e.a.s. ég kom því inn en uppsetningin varð öll undarleg. Við sjáum til með það.

Nú er ég farin að telja mínúturnar þangað til ég fæ tölvuna aftur. Allir puttar og tær hafa verið krosslagðir og gripurinn skal koma heim í dag. Annars fær ég taugaáfall.

Besta leiðin að bægja slíkum óþægindum frá er að hafa nóg fyrir stafni. Gærdagurinn var viðburðarríkur í mínu annars snauða lífi. Fór á útsölu í Kringlunni í hádeginu og fann þar alklæðnað (pils, topp, buxur, jakka) á samtals 3000 kr. Fannst ég ofboðslega rík í kjölfarið og réðst í það að kaupa loksins afmælisgjöf handa Siggu Viggu sem varð sex ára þann 3. ágúst. Fór í Ikea og keypti þar trönur sem hægt er að mála, kríta og tússa á handa barninu sem varð himin lifandi. Sjálf hentist ég svo út á Granda um kvöldið þar sem ég málaði veggi Hugleikshússins svarta ásamt Einsa og Dr. Tótu þar til klukkan var langt gengin í ellefu. Rotaðist í sófanum heima nær dauða en lífi af þreytu á miðnætti.

Tölva? Hvaða tölva?

Fyrir þá sem fylgjast spenntir með heimkomu tölvunnar minnar (ekki ólíkt heimkomu handritanna eða Keikós) og hafa ákveðið að gera þetta soldið spennandi eru komnar nýjar veðbankatölur:

Í kvöld: 1/365
Á morgun: 1/2 (var að tala við lillebro sem taldi það mjög líklegt)
Á fimmtudaginn: 2/9
Á föstudaginn: 1/365 (eða það verða læti)

Skannaði inn myndir - Verzló fyllerí og ýmsar fjölskyldumyndir - sumar kunna að vera vandræðalegar - sérstaklega fyrir mig en mér er bara hjartanlega sama og ef einhver barmar sér og ætlar að kvarta: díl.

Ég fæ bráðum tölvuna mína aftur. Nú er allt að gerast! Eftir tveggja mánaða kvöl og pínu kemur barnið loksins heim til sín. Hvað úr hverju. Greyð litla hafði ofhitnað all svakalega og brætt úr sér bæði harða diskinn og örgjörvann. Ég er að vísu ekki með afhendingardag nákvæmlega á hreinu en er að vonast eftir að það gerist í þessari viku. Fer allt eftir því hvað litli bróðir hefur mikinn tíma. Veðbankar hafa verið opnaðir og líkur sem hér segir:

1/20 í dag
3/7 fimmtudag
1/2 sunnudag

Frekari tölur verða gefnar upp eftir því sem líkur eru reiknaðar.

Mér varð litið á Esjuna áðan og var talsvert brugðið í brún. Ekki eitt einasta einmana snjókorn að sjá á öllu fjallinu. Hefur það nokkurn tímann gerst áður - meira að segja í ágúst?

Það sem ég vildi sagt hafa: fyrst að snjórinn er farinn af Esjunni á Grænlandsjökull álíka mikinn séns og Íslendingar á Ólympíuleikum.

Ég hef verið umkring fólki, fjöri, fíflaskap og ferðalögum í allt sumar og nú er það bara búið! Öllu kippt úr sambandi og skyndilega ætlast til þess að maður hverfi inn í grámyglu hversdagsins cold turkey. Hvar eru allir? Hvað á ég nú af mér að gera?

Þetta var að síast inn í vitundina rétt í þessu.

Eftir 8 daga hef ég verið tölvulaus heima hjá mér í tvo mánuði. Hvern hefði grunað að ég gæti þetta? Nú vil ég samt fara að fá gripinn heim. Aðallega vegna þess að ég tími ekki að borga Margmiðlun endalaust fyrir ADSL tengingu sem ég nota ekkert. Tólf þúsund krónur í súginn er alveg nóg takk fyrir.

Leikritið er búið - engar fleiri sýningar - þeir sem misstu af verða bara að barma sér og bíta í það súra. Lokasýningin var á laugardaginn og þótt einhver gestur á svæðinu hafi verið svo elskulegur að fjarlægja húskarlabúninginn minn frá þeim stað sem ég hefði komið honum fyrir á (ég skelli mér í hann inni í kjarrinu eftir upphafslagið) kom það ekki mikið að sök.
Lokapartý um kvöldið - í bland við kveðjuhóp Nínu og Tóró sem eru að halda til sitt hvors landsins fljótlega í nám - að Eyjaslóð þar sem ég fékk loksins fyrir tilstilli örlætis Hjalta að smakka Absinthe. Ég var nú annars öll í skynseminni og þar sem ég hafði aðeins tekið á því kvöldið áður ásamt Auði var ég kominn heim til mín bara nokkuð hress um hálffjögurleytið.

Gærdagurinn fór strætóferð út á Granda til að ná í bílinn og svo misheppnaða berjatínsluferð í kjölfarið undir rótum Esju. Það var reyndar fínt að hlaupa pínu um hóla og hæðir en lítið fann ég af berjum.

Haldið var upp á afmælið hennar Nönnu með talsvert meiri pragt heldur en pompi í gærkvöldi en sæmilegur hópur (ég, Nanna, Jón Geir, Stebbi, Ragnheiður, Elva, Gunni) hittist uppi í Keiluhöll og reynt var að fella bévítans keilurnar með mjög misjöfnunum árangri. Þetta var hin besta skemmtun og rúllað var upp og niður allan tilfinningaskalann á meðan á stóð.

Hvaða rugl er í teljaranum mínum? Hann virðist hafa núllstillt sig upp úr þurru. Hvaða gagn er í því að hafa teljara ef hann tekur upp á slíkum tiktúrum?

Er búin að komast að því að ég á við alvarlega fötlun í starfi að ræða - hún kallast að vera kvenmaður. Hér sitjum við tvær - einu konurnar hjá fyrirtækinu og erum ekki í fríi í mestu hitabylgju sem komið hefur á Íslandi frá því mælingar hófust. Karlarnir létu sig svotil allir hverfa um leið og mælirinn þokaðist upp fyrir 17 gráður og voru ekkert að spá í það að við vorum nýbúin að opna skrifstofuna eftir tveggja vikna lokun og verkefni höfðu að sjálfsögðu hlaðist upp á meðan. Því sitjum við sveittar og reynum af óhóflegri samviskusemi að vinna upp glataðan tíma á meðan karlarnir firra sig allri ábyrgð og tjilla sennilega í einhverjum sumarbústaðnum með bjór í hönd.

Ekki að ég sé öfundsjúk.

Það sem er sennilega mest pirrandi er að ég veit upp á hár hver viðbrögðin væru ef ég hagaði mér eins og stingi bara af í frí. Almennt svekkelsi og fýla í minn garð ásamt hæfilegum skammti af vænissýki og taugaskjálfta. Hvað kallana varðar virðist þeim vera alveg sama um slík viðbrögð en ég - verandi haldin þessari óheppilegu fötlun - sit sem fastast af heimskulegri skyldurækni og vilja til að gera fólki til geðs.

Er að hlusta á Black Hole Sun og finnst það óvenju viðeigandi undirspil fyrir daginn í dag.

Ég fékk loksins að borða og er nú talsvert sáttari.

Svo ég vendi kvæðum...

Var að horfa á lokaþáttinn af þeim ágæta "raunveruleikaþætti" Joe Schmo í gær. Framleiðendum var greinilega mikið í mun að koma því til að skila að allt í þættinum væri feik - allt planað og allt leikið - fyrir utan auðvitað Joe Schmo sjálfan - hann Matt - sem hélt að hann væri staddur í frekar útvatnaðri útgáfu af Survivor og Paradise Hotel. Ég er hissa á að enginn skyldi minnast á tengslin við "The Truman Show" í kynningum á þáttunum sem eru ekki lítil og stór þáttur í því að þessi tilraun skyldi heppnast svo vel. Því að þótt á yfirborðin virðist um frekar ömurlega leið til að hafa einn veslings mann að fífli trekk í trekk varð reyndin ekki sú. Matt - ósköp hrekklaus og ljúfur náungi - var ekki hinn týpíska raunveruleikastjarna. Hann hefði sennilega aldrei verið valinn í "alvöru" raunveruleikaþátt því til þess er hann alltof normal. Þegar leikararnir fóru síðan að haga sér heimskulega á yfirkeyrðan hátt samkvæmt handriti brást hann við eins og eðileg manneskja. Hann brást við eins og við flest hefðum sennilega brugðist við; hristi bara höfuðið og reyndi að róa liðið. Þannig að sem áhorfandi fór maður að halda með honum - maður fór að óska þess að hann fattaði djókið - maður beið eftir því að leikaranir og framleiðendurnir klúðurðu blekkingunni á einhvern hátt. Baktjaldamakkarnir voru komnir í hlutverk fíflsins og við áhorfendur í lið með Matt. Enda veitti honum ekki af liðstyrknum. Leikararnir gerðu að sjálfsögðu sitt ýtrasta til að réttlæta sig - töluðu um það trekk í trekk hvað Matt væri æðislegur og þegar allt var yfirstaðið og ringlaður Matt stóð með risastóru ávísunina sína voru þau hársbreidd frá því að lúta í gólfið fyrir mikilfengleika gæsku hans og kyssa tær hans. Sennilega væri hægt að skrifa arfavonda bókmenntaritgerð um kristsfígúru í Joe Schmo. Loka djókurinn hans Matt er svo sá að hann er langt frá því að vera þessi guðumlíka vera sem leikrarahópurinn var búinn að búa til í brengluðum hugarskotum til að bæta uppi samviskubitið. Það fer ekki á milli mála að hann er góður gæi en eins og allt eðilegt fólk í hans sporum setti hann upp rétta andlitið fyrir myndavélarnar og passaði sig að segja og gera réttu hlutina. Hvaða hálfviti mundi gera nokkuð annað?

Kjúklingur í hádegismatnum í mötuneytinu og ég í röð á eftir manninum sem fær allra síðasta bitann.

Ég er glorhungruð, að bráðna og kemst ekki í sund.

Ó mig auma.

Ég er alltaf að gleyma hvar í tíma ég er og hvað ég á að vera að gera. Núna er ég stödd á skrifstofunni að tölvast pínulíti áður en ég fer með flöskur í endurvinnslu, kaupi grunn á nýja kjallaravegginn og mála síðan fyrrnefndan grunninn á fyrrnefndan vegginn. Þetta eru næstu 3-4 tíma sem ég ræð nokkuð léttilega við. Allt annað veldur mér talsverður vankvæðum. T.d. morgundagurinn. Ég er í fríi þessa dagana og hef verið nú í ca. 10 daga. Annað kvöld er rennsli á Stútungasögu í Heiðmörk vegna þess að það er sýning á fimmtudagskvöldið (kl. 8 - miðaverð 500 kr.) Þetta man ég núna en aðeins vegna þess að faðir minn minnti mig á það fyrr í dag. Fljótlega eftir reyndi ég að skipuleggja kjallaraviðgerðir (í alvöru kjallara) um helgina og var rétt í þessu að muna eftir því að ég verð soldið upptekin þar sem ég er víst á leiðinni til Dalvíkur á föstudaginn (hinn mikli Fiskidagur - það verður sýning hjá okkur kl. 10 á laugardagsmorguninn) og kem aftur á sunnudaginn. Það gengur illa að halda þessum upplýsingum inni í hausnum og fremst í vitundinni því í hvert skipti sem ég einbeiti mér að einhverju öðru lekur út öll vitneskja um vikudaga og framtíðarplön. Það er víst kominn tími til að krota í lófana.

Hvað er skemmtilegra heldur en að fara í fýluferð upp í Heiðmörk í rigningunni?  Tvisvar?!

Hnuss!

Kom á daginn að frilluhlutverkið sem ég átti að taka að mér var mannað og ég skyndalega komi í hlutverk illa gerðs hlutar.  Verð því seint í sjónvarpinu og er merkilega sátt við það.  Útvarpið dúkkaði hins vegar óvænt upp þarna og vildi fá smá bút úr leikritinu og tók ég þátt í því.  Hef ekki hugmynd hvenær það verður flutt eða á hvaða stöð.

Má ekki vera að þessu rugli - þarf að einbeita mér að reikningunum.

Hún Sigga mín Lára er orðinn útvarpsbloggari með meiru eins og sjá má.  Þeir sem taka vel ígrundað útvarpsefni fram yfir upplognar fréttir og gamanþáttaþunnyldi ætti að stilla á Rás 1 kl. 18:28 næstkomandi laugardag (á morgun.)

Sjálf er ég meira fyrir ljósvakamiðlana og hef verið skikkuð upp í Heiðmörk eftir svona hálftíma til að vera í atriði úr leikritinu fyrir einhverja sjónvarpsstöðina.  Er annars kominn á skrítinn, rólegan stað sem mér dettur aðeins í hug að kalla stilluna fyrir storminn.  Er með myndarlega reikningabunka fyrir framan mig sem ég þarf að klára pronto - helst áður en ég fer upp í Heiðmörk - og er svo bara að blogga í mestu makindum. 

Þá er best að byrja að plögga - áður en ég fer í frí og inn í tölvulausa tilveru.

Leikfélagið Sýnir frumsýnir hina arfafyndnu Stútungasögu undir berum himni í Furulundi í Heiðmörk (afleggjari frá Suðurlandsvegi).   
 
Frumsýning laugardaginn 24. júlí kl. 15:00 í Furulundi í Heiðmörk   
2. sýning sunnudaginn 25. júlí kl. 16:00 í Furulundi í Heiðmörk   
3. sýning fimmtudaginn 5. ágúst kl. 20:00 í Furulundi í Heiðmörk   
4. sýning laugardaginn 7. ágúst kl. 10:00 á Dalvík   
Lokasýning laugardaginn 14. ágúst kl. 16 í Furulundi í Heiðmörk
 
Aðgangseyrir 500 kr. seðill (ATH getum ekki tekið kort). Frítt fyrir börn 12 ára og yngri.
 
Miðapantanir í síma 616-7191 eða í tölvupósti synir@visir.is
 
Um leikritið og leikhópinn (sjá einnig frétt á www.leiklist.is):Í leikritinu er að finna ýmsar nýstárlegar kenningar um Íslandssöguna og það hvernig stóð á því að Ísland varð hluti af norska konungsveldinu áSturlungaöld. Þar er hulunni t.d. svipt af því hver skrifaði Njálu og því hvers vegna íslensk skáld voru alltaf að semja drápur til að flytja fyrirkóngafólkið í Noregi.  Áhorfendur kynnast einnig frillulíferni biskups, berdreyminni yngismey og blómalestri. Húskarlar vega hver annan með sverðum,kyndlum er brugðið á loft og eldur lagður í bæi. Um þrjátíu manns taka þátt í uppfærslunni.
 
Leikfélagið Sýnir samanstendur af áhugaleikurum víðs vegar að af landinu, og er starfsemi félagsins fyrirferðamest yfir sumartímann en síðustu fimm árhefur félagið sett upp stóra útisýningu á hverju sumri. Í fyrra var Draumur á Jónsmessunótt, eftir William Shakespeare, sýndur í Elliðaárdalnum ogkomust færri að en vildu. 
 
Leikstjóri sýningarinnar er Guðjón Þorsteinn Pálmarsson, sem lauk nýlega námi í leik við ArtsEd í London í Bretlandi og er þetta fyrsta stóraleikstjóraverkefni hans hér á landi. Hann mun fara með hlutverk Úlfhams í verki byggðu á Úlfhamssögu, sem Hafnarfjarðarleikhúsið ætlar að takast á viðí haust.Stútungasaga var fyrst sýnd af Hugleik vorið 1993 og hefur frá því verið sett upp af áhugaleikfélögum víða um land. Leikritið er eftir ÁrmannGuðmundsson, Hjördísi Hjartardóttur, Sævar Sigurgeirsson og Þorgeir Tryggvason.
 
Leikfélagið Sýnir

Búningarnir eru komnir!  Hjúkk - nú getum við loksins farið að æfa fyrir alvöru.  Ég fæ þröngan grænan kjól með gullbryddingum á ermum og hálsmáli.  Verð ofboðslega frilluleg og engin tjöld í sjónmáli.  Ætla annars ekkert að tjá mig um æfinguna í gær - fá orð - lítil ábyrgð o.s.frv.

Mér til mikillar hrellingar heldur lífið áfram að gerast þótt ég sé að fíflast í einhverju leikriti.  Ég á t.d. heimili sem þarf víst að hugsa um.  Ég hef tekið þá ofur heilbrigðu ákvörðun að ekkert verði tekið til fyrr en ég sé farin í frí og er ég mjög sátt við hana.   Það er öllu verra með kjallarann þar sem pípur eru að gefa sig og ekkert heitt vatn að hafa.  Ég hef bara ekki tíma til að standa í þessu.  Hringdi samt í ofurbissí pípara sem stofnunin skiptir mikið við og get sennilega fengið hann á föstudaginn.  Verð líklegast að láta Helgu nágrannakonu sjá um öll smáatriði við að díla við hann.  Nema Sigga Lára hafi einhvern tíma.  Meh - þetta reddast.  Á meðan geta strákarnir í kjallaranum bara skellt sér í sund - nógu gott er veðrið.

Hvað umheiminn almennt varðar - pólitíkst veðurfar og menningalega strauma - veit ég ekki betur en að hann sé ekki lengur til.  Miðpunktur alheimsins er uppi í Heiðmörk og þeir sem mæta ekki og kíkja á listaverkið skulu fá að eiga mig á fæti (eða taka um fót minn - hvort heldur sem er.)

Góðar stundir.

Ég er vond frænka og hef ekki sinnt tilkynningaskyldunum sem ... ja skyldi.  Ég var búin að minnast á að bróðir minn hefði eignast dóttur 8. júlí og að hún heitir Sigrún í Ýr í höfuðið á móður minni og móður sinni.  En ég hef ekki komið með neinar myndir sem er auðvitað argasta hneisa.  Verð að sjálfsögðu að bæta úr því í hvelli:
 
 

Ég verð að hætta að tala um leikmeiðsl mín - ég fæ sorglega litla samúð út úr því og hrín svo bara á mig meiri meiðslum í leiðinni.  Sem dæmi: í gær tjáði ég mig um að ég yrði að hætta að leika áður en ég slasaði mig alvarlega.  Síðan fór ég á leikæfingu þar sem ég flæktist í einhverrum rótartjáum og flaug á hausinn.  Fyrsta hugsunin var að buxurnar hefðu rifnað og var mikill léttir að sjá að svo var ekki (bara soldið skítugar).  Svo tók ég eftir hægri lófanum.  Þetta er ekki skráma - það einfaldlega vantar myndarlegt stykki í holdið fyrri neðan þumalinn.  Sem betur fer var hægt að redda pappír til að stöðva blóðrennslið og svo almennilegum plástri.  Ég hef smá áhyggjur af því að ég eigi eftir að vera með holu í lófanum um alla framtíð en þó truflar það mig meira að einhvers staðar uppi í Heiðmörk (og ég veit nákvæmlega hvar) liggur lítill rotnandi bútur af mér.

Þetta er nú gæðamyndefnið sem Mogginn býður upp á.  Ég tek það fram að ég hef ekkert minnkað myndina - hvorki að stærð né gæðum - svona er hún beint úr kúnni (Moggavefnum)
 



 
LEIKFÉLAGIÐ Sýnir notaði góða veðrið í gær til að taka eina æfingu á leikritinu Stútungasaga í Heiðmörk.
Leikfélagið samanstendur af leiklistaráhugafólki úr leikfélögum um land allt sem sameinast á sumrin í Sýni, sem setur upp eina leiksýningu á sumri undir berum himni.
Stútungasaga er leikrit eftir þau Ármann Guðmundsson, Sævar Sigurgeirsson, Hjördísi Hjartardóttur og Þorgeir Tryggvason. Sagan gerist á Stútungaöld og gerist á þeim tíma er Íslendingar ganga Noregskonungi á hönd.
Á myndinni gefur að líta brúðkaup þeirra Jórunnar Ásgrímsdóttur og Haka Granasonar en þau Anna Bergljót Thorarensen og Guðmundur Lúðvík Þorvaldsson eru í hlutverkum þeirra. Guðjón Pálmason leikstýrir sýningunni.
Stútungasaga verður frumsýnd í Furulind í Heiðmörk næstkomandi laugardag klukkan 15.
 
Það var s.s. þessi líka dýrindis 6 tíma æfing í Heiðmörkinni í gær - glampandi sól, gargandi krakkar og ljósmyndari frá Morgunblaðinu.  Ég er pínu útitekin.
 
Það er reyndar heila sannleikur - var dugleg að maka á sólarvörninni og er ekkert bruninn þrátt fyrir viðveru hinnar stórhættulegu Íslandssólar.   En hvernig var máltækið aftur ... þegar Guð opnar einhvers staðar glugga skellir hann aftur hurð með svo miklum látum að glymur um allt himnaríki og englar detta á bossann.  Eitthvað í þá veru.  Er blessunalega brunalaus - og meira að segja óðelilega spræk í bakinu - en er komin með glæsilegt mýbit á vinstri öxl og er með svo miklar harðsperrur í hægra (og bara hægra) læri að ég er varla gangfær.  Hef komist að þeirri niðurstöðu að leiklist er íþrótt og þar sem íþróttaiðkunargenið er ekki til í minni fjölskyldu er mál komið að ég dragi mig í hlé áður en ég slasa mig virkilega alvarlega.  Auðvitað ekki fyrr en eftir þessa sýningu.  Frillur Geirs bjúga eru jú lykillinn að öllu verkinu.
En það var líka gott veður á laugardaginn og þar sem okkur hafði verið bolað úr Furulundinum fundum við annan lund til að vera í og héngum þar í hálfgerðu skipulagsleysi fram eftir degi.  Kannski var veðrið bara of gott:
 

Við Sigga Lára vorum um daginn að ræða um ... ja hvað vorum við að ræða um? Heilinn á mér er álíka áreiðanlegur og ryðguð sigti þessa dagana. Mig rámar í að um hafi verið að ræða eitt stykki samtal. Eitthvað held ég að það hafi tengst kaupum okkar á DVD pökkum. Eina sem ég veit með vissu að eftir liggur löngun til að linka á Amazon óskalistann minn (sjá linka hér á hægri hönd) í þeirri veiku von um að góðhjörtuð sál muni aumka sig yfir mér og kaupa handa mér dót algjörlega að óþörfu. Gæti gerst! Litli bróðir minn er farinn að drekka kaffi þannig að ekkert er ómögulegt.

Af hverju get ég ekki haldið úti almennilegri fýlu svona einu sinni? Þessi varði rétt svo í sólarhring og gufaði síðan upp eins og dögg fyrir sólu. Og það þótt að slagveður hafi verið í Heiðmörk í gærkvöldi. Endurskoðum listann:

- bak sem vill ekki lagast (ekki svo slæmt eins og er)
- óklífanlegt reikningafjall (reikningar smeikningar)
- æfingar á hverju kvöldi næsti 10 daga þar sem ég fæ að sitja og frjósa úr kulda í þrjá tíma í senn (þá klæðir maður sig bara vel unga stúlka - svo vel að maður á föt afgangs til að lána illa klæddum vesalingum)
- engan möguleika á að taka frí þessa viku eða næstu (en svo fer ég líka í tveggja vikna frí - ekki amalegt)
- ennþá enga heimatölvu (en er með glænýja vinnutölvu)
- enga peninga (hver getur ekki lifað á loftinu?)
- enga sól (eins gott - þetta er stórhættulegur andskoti)
- enga glætu (tralalala)
- engan sundbol (ég á tvo gamla sundboli sem ég nota bara í neyð - og ætti að geta náð í þann þriðja til Nönnu í hádeginu)
- ósamstarfsfúsa ketti (þetta eru ágætis grey)
- vælulegan tón í röddinni og þunglamalegt yfirbragð (smæl!)

Ekki að allt sé sólskin og spékoppar þessa dagana. Ég stend sjálfa mig að því að stressa mig út af smáatriðum í samandi við leikritið nú þegar það eru bara 10 dagar í frumsýningu. Smáatriðum sem ég hef enga stjórn á og eru engan veginn mín ábyrgð - hlutum eins og skiptingum, tæmingum, staðsetningu áhorfenda, leikmunum og búningum. Ekkert sem er í mínum verkahring að hafa áhyggjur af. Í raun þarf ég bara að muna mína söngtexta og þessar tvær og hálfa setningu sem mér voru úthlutaðar og mæta á réttum tíma. Kannski er ég bara vön að vita meira hvar hlutirnir eru staddir á þessum tímapunkti. Ég er a.m.k. búin að venja mig á það að hafa áhyggjur af gervunum og þar sem engir búningar hafa sést ennþá - engin mál hafa t.d. verið tekin af leikurum og ég er manneskja sem þarf helst að taka mál af ef vel á að fara¹ - er mig pínulítið farið að klæja í puttana að skipta mér af. Sem er auðvitað helber flónska. Ég er loksins búin að koma mér í þetta fína ábyrgðarlausa hlutverk og er svo að sækjast eftir óþarfa hausverk!

¹Kannski er hugmyndin af setja mig í tjald eins og í Sirkus. Ég sem var að vonast eftir því að þar sem ég leik nú frillu fengi ég að hafa mitti svona einu sinni.

Ég vildi bara koma því til skila að lífið er ömurlegt. Því til sönnunar hef ég:

- bak sem vill ekki lagast
- óklífanlegt reikningafjall (fyrir hverja 20 sem ég klára fæ ég svona 50 nýja í andlitið)
- æfingar á hverju kvöldi næsti 10 daga þar sem ég fæ að sitja og frjósa úr kulda í þrjá tíma í senn
- engan möguleika á að taka frí þessa viku eða næstu
- ennþá enga heimatölvu
- enga peninga
- enga sól
- enga glætu
- engan sundbol
- ósamstarfsfúsa ketti
- vælulegan tón í röddinni og þunglamalegt yfirbragð

Einnig er mig farið að gruna að ég sé að verða veik - annað hvort það er bara dauðþreytt á sál og líkama. Í öllu falli hefði ég gott af almennilegu fríi og góðri hvíld en alas það er ekki á dagskrá. Venjubundið félags og fjölskyldulíf verður líka að fá að bíða betri tíma. Vill einhver rota mig næst þegar mér dettur í hug að taka þátt í leiksýningu?

Takk fyrir áheyrn

Ég held að ég sé búin að átta mig á þessum bakveikisvandamálum - þ.e.a.s. er komin með líklega orsök. Er með skrifstofustól dauðans. Ég var í fríi í gær á meðan ég passaði Gísla Hrafn og Hebu (foreldrar þeirra fóru á spítalann að eiga barn - sem fæddist í gærkvöldi - Sigrún Ýr, 18 merkur!) og bakið mitt snarbatnaði. Svo í morgun var ég búin að sitja í vonda stólnum í svona korter þegar ég fann að bakið var allt að stífna upp á nýtt. Fór því og náði í gamlan skrifstofustól inni í geymslu og það er allt annað líf. Þarf að vísu að taka armana af honum og ég hefði örugglega bara gott af því að fara í sund en þetta horfir allt á bjartari og betri veg.

Næst á dagskrá er að kíkja aftur út á nes og heilsa upp á nýju frænkuna (þau koma heim af spítalanum í dag) og svo held ég svei mér þá að ég komist á æfingu í kvöld.

Jæja ágæta bakveika fólk - nú vantar mig ráðleggingar. Þannig er að ég byrjaði að fá í bakið fyrir rúmum tveimur vikum og það virðist ekkert ætla að lagast. Fram að þessu hef ég þó getað haldið verkjunum í skefjum með ABC hitaplástrum. En eitthvað gerðist um helgina. Sennilega hefur álagið við langt ferðalag fram og til baka svo og lega á hörðum dýnum haft sitt að segja. Ný er ég nefnilega ómöguleg - bakið allt stíft og aumt - mjóbakið allra verst - og plástrarnir gera lítið sem ekkert gert. Er að bryðja ibúfen og naproxen en er samt illt. Spurningin er hvort ég eigi að fara til læknis og láta hana segja mér að taka íbúfen og fara í sund eða hvort ég eigi að koma mér til sjúkraþjálfara. Er ég að gleyma einhverri töfralausn? Hvað mundu þið gera?

Status:

Tölva: í lamasessi

Bak: ónýtt

Þreyta: 96% (ef 100% er dásvefn)

Ánægja með helgina: 124%

Fjöldi fyrrum skólasystkina sem kynni voru endurnýjuð við: 2 (Ásaskóli, Verzló)

Dagar þangað til bróðurdóttir mín fæðist: 4

Vilji til að mæta á æfingu í kvöld: 13%

Vinna sem bíður mín: of mikil til þess að ég geti dúllað mér við blogg alveg strax

Þarf líka að koma myndunum inn áður en ég get sagt almennilega frá helginni.

Ég get svarið það að ég svindlaði ekki!

Þú hefur hlotið 51 stig

Persónuleiki þess sem fær á milli 51-60 stig:
Fólki finnst þú spennandi, mjög hviklynd og hvatvís persóna sem búir yfir sönnum hæfileikum til stjórnunar. Þú ert fljót að taka ákvarðanir, þó þær reynist ekki alltaf réttar. Fólki finnst þú djörf persóna sem sért tilbúin til að taka áhættu og njótir ævintýranna sem þú tekur þátt í. Fólk nýtur návista við þig vegna orkunnar sem er allt í kringum þig.

"Persónuleikaprófið"

Orð á borð við "hvatvís", "stjórnun", "djörf" og "orka" notuð í tengslum við mig? Augljóslega ekkert að marka þetta.

Það er spurning...

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort ég eigi að útskýra fyrir umheiminum ást okkar Auðar á Barböru Streisand ballöðunni "Woman in love." Þarfnast slíkt einhverrar útskýringar? Ég hélt ekki en eftir Júróvisjón partýið góða þar sem einhverjum ofbauð víst dívulegur flutningur okkar á téðu lagi (ég veit ekki hver en einhver mun hafa tautað "Guð minn almáttugur" á meðan á ósköpunum stóð) hefur þetta virkilega legið á sál minni.

Eins og svo margt annað gott í mínu lífi byrjaði þetta sem brandari. Í hópkarókívímupartýi heima hjá Auði fyrir nokkrum árum áður var hún neydd til að taka þetta lag í einsöng og var ekki mjög skemmt. Síðar í annars konar (áfengis)vímu vorum við tvær að spasla saman enn einum kjánakaflanum í Ástríki og kom einhver staðar upp sú hugmynd að láta persónur okkar taka þetta lag í karókí (write what you know segja þeir). Eftir að hafa haft upp á textanum á netinu og komist að því hversu arfavondur hann er í raun og veru spratt upp sú hugmynd að íslenska hann með stæl og laga að sögunni. Að sjálfsögðu var passað að halda sama gæðastíl í textagerð og fröken Streisand hafði sett sér. Texta dæmi:

I am a woman in love and I'll do anything to get you into my world and hold you within. It's a right that I defend over and over again. What do I do?

Ég er vinkona þín og ég geri allt til þess að halda í þig  ég sleppi þeir ei Þú er allt sem ég á aftur og aftur ætíð Hvað geri ég nú?

Þarna þótti okkur vel að verki staðið og var afraksturinn settur í söguna. Síðan tóku við ófáar áskoranir á báða bóga að taka þetta lag einhvern tímann í karókí. Tækifærið bauðst hins vegar ekki fyrr en á títtnefnda Júróvisjón nótt. Sjálfar vorum við afskaplega ánægðar með að fá loksins tækifæri til að fremja tónlist sem hefur verið á dagskrá hjá okkur í mörg ár en greinlegt er að sumum hefur ofboðið. Við þessa suma segi ég bara :þ

Já ég gleymdi - tók nokkrar myndir af krakkaormunum hennar Emblu um daginn.

Fór annars með þeim í sund í hádeginu í gær. Þær eru skondnar. Ofboðslega ólíkar systur. Venjulega er Ragnheiður Dís öll á iði, klifrand og garandi - almennilega skvetta - á meðan eldri systir hennar er rólegri og yfirvegaðri. Ekki kannski alvarleg en talsvert minna fyrir öfgarnar. Hefur t.a.m. ekki slasað sig jafn oft og litla systir. Svo er þeim dýpt í vatn og eitthvað undarlegt gerist - þær skiptast á persónuleikum. Sigga Vigga verður manísk - hoppar og skoppar í lauginn og er slétt sama þótt hún kunni ekki að synda. Ragnheiður Dís hins vegar rígheldur í hálsinn á mömmu sinni og þorir ekki einu sinni að láta lappirnar leita að botninum. Henni fannst nú samt gaman - þarf bara að fá að venjast lauginni smám saman. Maður þurfti sífellt að fullvissa hana um að það væri allt í lagi þótt hún buslaði með fótunum eða settist í heita pottinum - maður mundi ekki sleppa. Fyrir rest var hún farin að sitja ein og óstudd - þótt annað hvort ég eða Embla hafi auðvitað alltaf verið aðeins í nokkurra sentimetra fjarlægð. Á meðan gerði Sigga Vigga sitt besta til að drekkja sér og var vatnsrennibrautinn óspart nýtt. Ég prófaði að fara einu sinni með hana en það var ekki svo sniðugt þannig að hún fór bara alein eftir það. Og hefði ekki getað verið sáttari.

Fallegi bíllinn minn er farinn. Ég seldi fyrsta bílinn sem ég eignaðist í gær og vona bara að Embla feri um hann mjúkum höndum. Það var grunsamlega auðvelt að ná í hann á bílasöluna. Ég bara rölti inn, sagðist vera að ná í bílinn minn og fékk lyklana. Engin pappírsvinna, engin sönnunarkrafa á því að ég ætti í raun bílinn. Eygi þarna gullið gróðatækifæri...

Síðan þegar við Embla vorum búnar að skrifa undir okkar pappíra, koma lyklum í réttar hendur og setja barnabílstólana á sína staði skildu leiðir okkar og ég brunaði út á nes með umslag með 160 þúsund krónum í fimm þúsund köllum.

Sú ánægjulega tilbreyting átti sér stað að engin tölva kom nálægt þessu viðskiptum. Millifærsla smillifærsla.

Allt að gerast. Ég er sennilega búin að selja bílinn minn; Embla ætlar að kaupa hann á hagstæðu verðu. Ég er loksins byrjuð á eldhúsframkvæmdunum í kjallaranum - vantar bara vegg sem kemur vonandi á morgun. Er á leið á Trékyllisvík um helgina ásamt Siggu Láru, Nönnu, Steina og Hraunmönnum. Munum gista á Djúpuvík fyrri nóttina, Trékyllisvík þá síðar eftir Hraunballið og almennt njóta íslenskrar náttúru. Það verður alltaf bara gaman. Bakið virðist eitthvað vera að skána og er ég fallin frá þeirri sjúkdómsgreiningu að ég sé komin með brjósklos - þetta var sennilega bara heiftarleg vöðvabólga. Því ætla ég í sund í hádeginu. Skal í Árbæjarlaug ásamt Emblu og stelpunum.

Heimatölvan er ennþá jafn dauð.

Ég er ekki að höndla það sérstaklega vel að vera komin aftur til vinnu eftir þó ekki lengra frí en þetta. Finnst ég ekki vera á réttum stað og kann ekki að vakna á morgnana. Eins og svo oft áður hef ég takmarkaðan áhuga á að blogga á frídögum (sem er ástæðan fyrir því að það eru - ahemm - 12 dagar síðan ég skrifaði hérna síðast) og nú get ég ekki bloggað heima hjá mér þótt ég fegin vildi; tölvan mín er dáin. A.m.k. í dái. Það er því skyndilegur (og pínu ógnvænlegur) friður og ró á mínu heimili. Ég er ekkert að grínast með þetta - síðastliðin 3 ár hefur stanslaus viftuómurinn hljómað um alla 53 m² og nú er eins og slökkt hafi verið á sálinni í húsinu. Mánudagskvöldið flúði ég hús og endaði í litlum dal fyrir ofan Nesjavallarvirkjun í tjaldi ásamt Nönnu, Jóni Geir og Steina. Í gær svaf ég af mér allt kvöldið, vaknaði kl. 10 og gat að sjálfsögðu ekki sofnað aftur fyrr en undir morgun. Ég kenni tölvuleysi alfarið um og veit það fyrir víst að ég verð ekki heil manneskja fyrr en búið verður að kippa málum í lag.

Einnig:

Eitt stykki bassatromma, gyllt, ca. 120 cm á hæð, óskar eftir eiganda sínum. Er ekki að uppfylla sín réttu örlög sitjandi í ganginu mínum þar sem hún fúnkerar aðeins sem stökkpallur fyrir ketti.

Ég er komin í frí og legst þá blogghöfgi yfir mig og mínar síður. Hef líka aðallega verið að rifja upp kynni mín af listinni að hanga og því ekki mikið markvert frá að segja. Það voru nokkrar leikæfingar uppi í Heiðmörk í vikunni en nú eru svo margir á leiðinni í leiklistaskólann á Húsabakka að leikritið er komið í frí næstu 10 daga.
Skotta kom til mín í gær og hjálpaði mér að rífa upp arfa í garðinu en veðrið er ekki eins gott í dag og nenni ég ómögulega aftur út í garð. Í staðinn mun ég skella mér í banka og borga reikninga, heilsa upp á fólkið í vinnunni og borða kökurnar þeirra (og leggja grundvöllinn að því að snapa mér iðnaðarmenn í næstu viku svo og eldhúsinnréttingar fyrir ekki neitt), leita að Póló-i í Bónus, fara með bílinn í skoðun og finna hið fullkomna, eldrauða blóm til að planta í hálsinn á kúrekanum.

Kæri herra heimur. Mig langar til að kenna þér eitt lítið orð. Eitt lítið götunafn í miðborg Reykjavíkur sem ég hef tekið eftir að vefst talsvert fyrir þér.

Þetta götuheiti er Sölvhólsgata.

Segðu það með mér. Sölv-hóls-gata.

Ekki Selfossgata, Selvhílsgata, Salvarsgata, Sölfólsgata, Söllhósgata, Selhólsgata, Selfhólsgata, Selvhólsgata eða Sólvalsgata.

Bara gata sem heitir í höfuðið á Sölvhól - ætli það sé ekki hóllinn hans Sölva; Sölvhólsgata.

Ekki svo flókið.

Heldurðu að þú getir munað það? Fyrir mig?

Ég hef sagt við sjálfa mig trekk í trekk að þegar ég byrjði í fríi mundi ég sko fara að gera hluti. Eins og t.d.:

- reyta arfa
- greiða úr fjármálum
- fara með gosflöskur í endurvinnslu
- skrifa
- þrífa allt sem þrifið verður
- díla við leigjendur
- fara í útilegu
- mála
- búa til kartöflugarð
- prjóna
- sauma
- horfa á "Oz" frá byrjun til enda

Núna langar mig hins vegar mest til að stinga af frá öllu saman og skella mér til útlanda. Veit ég hef sagt það oft áður og hætti alla jafnan við eftir svona 3 daga. Það er hins vegar engin ástæða til að fara ekki ef ég get nýtt þessi punkta sem stórfyrirtækin segja að ég eigi. Þannig að annað hvort fer ég eftir nokkra daga eða í ágúst. Júlí er eitt stórt spurningnarmerki því þá verða æfingar á Stútungasögu á fullu og svo veit ég ekki hvað það verður sýnt lengi - vonandi/sennilega mjög þétt.

Kannski stafar þetta eirðarleysi af einskærri öfund. Svo margir í kringum mig eru á leiðinni í Svarfaðardalinn á leiklistarnámskeið og ég kemst ekki þótt ég hefði efni á því :( Í fyrra náði þetta eirðarleysi svo langt að ég krasjaði lokakvöldið í skólanum undir því yfirskyni að ég væri að sækja Siggu Láru á leið minni til Egilsstaða. Efast um að ég komist upp með slíkt athæfi í ár.

Ég fór í bíó í gærkvöldi efir leikæfingu. Ligga ligga lá! Sá myndina "The Day after Tomorrow". Hún var alveg eins og ég átti von á. Hefði mátt vera aðeins meira stórslysa-klám en annars skilaði hún sínu. Ég get ekki komið með betri gagnrýni en þessa.

Óli og frumvarpið. Almannarómur segir að hann gerði góðan hlut. Ég er nokkuð sammála almannarómi og sé enga ástæðu til að endurtaka það sem margtuggið er. Hins vegar sló það mig í gær hversu sjaldan eitthvað gerist á Íslandi. Þar sem ég horfði í óvenju taugaveiklaðan forseta voran reyna að koma sér að efninu uppgötvaði ég að ég hafði búist við því að hann mundi skrifa undir. Var fastlega búin að gera ráð fyrir því. Því þannig fara hlutirnir alltaf. Almúginn tuðar og ráðamennirnir segja "jú víst" og svo tuðar almúginn aðeins meira - ekkert gerist og almúginn finnur sér eitthvað annað að tuða yfir. Það er Íslendinga hátturinn. Og nú þurfum við skyndilega að bera ábyrgð á tuðinu í okkur og það er bara soldið skerí.

Hvað er þetta - fólk rýkur ekki upp til að handa og fóta þegar tækifæri til að fara í bíó með MÉR býðst? Ég er svo aldeilis...

Var að reyna að muna eftir öllum tilkippilegu vinum mínum sem ég gæti hugsanlega togað með mér. Komast að því að alltof margir þeirra eru í föstu sambandi - og fast samband þýðir parið vill gera hluti - eins og að fara í bíó - saman.

Bleh. Á þessum tímapunkti ætla ég að leyfa mér að þusa yfir óhóflegri parahyggju (án þess að hafa nokkrar vísbendingar um að vinir mínir hafi hagað sér á þann hátt og er þessu ranti á engan hátt beint til þeirra) - mér finnst ég eiga það inni. Það er þetta með að geta ekki framkvæmt ákveðnar félagslegar athafnir nema makinn geri slíkt hið sama. Ekki fara í bíó því makinn vildi líka sjá myndina, ekki taka mynd á leigu því þið ætluðu að sjá hana saman, ekki fara á djammið nema með makann límdann við öxl, ekki gera milljón litla og ómerkilega en þó skemmtilega hluti því makinn er getur ekki verið með. Þetta er fólkið sem gefur einhleypum vinum sínum eina afmælis/jólagjöf en ætlast til þess að fá sitt hvora frá þeim. Oftar en ekki finnst mér þetta fólk hafa sömu öfgafullu skoðanirnar en það gæti verið tilviljun. Þetta er líka fólkið sem vorkennir öllum þeim er eru ekki jafn hrikalega ósjálfstæð og ósjálfbjarga og þau - þ.e. einhleypa fólkinu.

Vill til að ég vorkenni þeim líka. Þessu fólki vil ég tileinka eftirfarandi partýóð og bið það vel að lifa.

Hvaða sagnorð sem er getur komið í auðu línuna en þau vinsælustu eru: drekka, syngja, leika, elska, deyja, ríða og reykja - ekki endilega í þessari röð.

Dragðu ekki það að ________
þar til þú eldist
því þá kannski upp af hrekkurðu heldur fljótt
og hefur hreint aldrei ________ neitt
Taktu heldur því sem þér að höndum ber
það þýðir ekki um að fást
þú mátt aldrei láta mæðu sækja sinnið á
né súta yfir von sem brást

Endurtekið þangað til forsöngvari deyr áfengisdauða

P.S. Ég er viss um að ég er eitthvað að klúðra textanum - það gerist alltaf þegar ég reyni að muna hann edrú. Hins vegar er hvert orð kristalstært í minninu á sjötta glasi.

Er einhver - einhver - sem les þess blogg til í að koma með mér í bíó að sjá "The day after tomorrow"?

Einhver?

Ljúfur ylur á björtum degi - ég er komin í sumarkjólinn minn og er í sólskinsskapi og ÞAÐ ER ENGINN Í BÆNUM!!

Hnuss!

Er að spá í að gangast upp í stereótýpunni sem ég stefni hraðbyr í, klæðast mínu dræsulegasta pússi og hanga desperat á einhverjum pöbbnum ofarlega á Laugarveginum með vonarblik í auga.

Eða ekki.

Er undir miklum áhrifum frá Sporvagninum Girnd sem ég sá með kvart-auga í vikunni: Jessica Lange snargeðveik á ystu nöf en þó ríghaldandi í hverfandi elegansinn.

Ég hef sveimað um í doða undanfarna daga. Hef lagt mig á hverjum degi, farið alltof seint að sofa og almennt ekki komið neinu í verk. Svo var ég að átta mig á því í dag að nú er þriggja daga helgi! Hvernig í ósköpunum fór það fram hjá mér? Venjulega hefði ég talið dagana ; þrír heilir dagar í röð fyrir alvöru slæpingjahátt! Annars er ég viss um að ég ætlaði að gera eitthvað um þessa helgi en get ekki fyrir mitt litla líf munað hvað. Reyta arfa? Þrífa bíl? Detta í það?
Jú ég þarf víst að fara upp í Árbæ einhvern tímann um helgina og kíkja á íbúð fyrir Emblu. Hún ætlar að skilja kallinn eftir í Svíþjóð og flytja aftur til landsins seinni partinn í júní og þar sem hennar eigin íbúð hefur verið leigð út næsta árið er ekki um annað að ræða en leigja aðra íbúð. Þetta er reyndar allt frágengið - aðeins eftir að skrifa undir alla rétta pappíra sem gerist um leið og ég fæ umboð frá Emblu en leigutakinn var eitthvað nervus við að leigja út íbúð án þess að nokkur hefði skoðað hana þannig að það fellur í minn hlut að gefa lokasamþykki. Skyndilega orðin prókúruhafi og dómari! Þetta gerist þegar maður segir "láttu mig vita ef ég get gert eitthvað." Ég er nú samt ekki að kvarta - ekki mikið mál að kíkja á eina íbúð og krota á nokkra pappíra.
Æfing í kvöld (ef hún fellur ekki niður - virðist vera að ganga þessa dagana - gæti svosem vel verið að búið sé að fresta henni - pósturinn minn hefur ekki virkað í allan dag) þannig að ég missi af American Idol (ó. nei.) - skiptir nú ekki miklu máli. Það er skemmtilegast að horfa á þetta með rétta fólkinu og þar sem að það fólk verður annað hvort úti á landi eða á Spáni missi ég ekki af miklu. Veit líka hver vann.
Annars er ég með hugann við bíó þessa daga. Kill Bill Vol. 2 kom einhverju af stað í blóðinu og nú langar mig bara aftur og aftur í bíó. Efst á listanum er The Day after Tomorrow - ekkert jafnast á við almennilega stórslysamynd - eða í þessu tilfelli stór-náttúruhamfaramynd. Langt síðan nokkur hefur rótað upp almennilegri paranóju hjá heimsbyggðinni - í raun ekki síðan kjarnorkuváin var og hét (ég meina hélt einhver í alvöru að geimverur/Godzilla mundu gera innrás eða lofsteinar falla á jörðina?) Nokkrar aðrar sem komast á listann: Saved, Harry Potter and the prisoner of Azkaban og The Stepford Wives sem hlýtur að vera forvitnileg ef ekkert annað. Hef glettilega lítinn áhuga á Troy - þrátt fyrir að hafa lesið bókina. Þetta gerist oft þegar myndir eru yfir-hæpaðar á leikurunum og tæknibrellunum einum saman. Ég á að fara að sjá þessa mynd af því að Brad Pitt er klæðalítill í henni, Orlando Bloom! og skipin eru ógeðslega, ógeðslega mörg! Nei takk.

Er að hlusta á Kolrossu og reyna eftir fremsta megni að vinna ekki. Með talsverðu átaki er það að takast. Það hvarflar að mér að tónlistin úr Sirkus var aldrei tekin upp. Lögin voru kannski ekki nógu mörg?

Veit annars einhver hvað varð um Hugleikssíðuna? Hún hefur legið niðri í marga daga!

Nú er byrjað að æfa Stútungasögu. Hef verið að spranga um Eyjaslóð undanfarin kvöld að leika flest önnur hlutverk en þau sem ég var skipuð í. Allt saman hin ágætasta skemmtun. Til stóð að við færum upp í Heiðmörk í gær að athuga aðstæður en það féll niður. Engin æfing í kvöld en bæði aðalfundur hjá Hugleik og boð á sýningu í Hafnafirði. Ég veit ekkert hvað ég á að gera. Kannski bara það sem upphaflega stóð til sem var að hitta Auði?

Btw Auður - ég byrjaði skyndilega á verkefninu mínu kl. 2 í nótt - alltaf erfiðast að byrja...

Lata stelpa. Nenni ekki að blogga. Fussumsvei. Og það gefur að skilja að fyrst ég nenni ekki að blogga nenni ég heldur ekki að gera fullt af öðrum hlutum sem ég ætti að vera að gera. Eins og að vaska upp, raka blettinn (ég sló grasið í fyrradag) eða gera það sem ég lofaði Auði að ég mundi gera...

Ég hef samt ágætis afsökun! Það er eitthvað kolvitlaust fólk farið að neyða mig á æfingar á hverju kvöldi. Var í allt gærkvöld að drepa og drepasta, garga og stynja svo barst um alla Örfirisey. Á að mæta í kvöld og gera slíkt hið sama. Það er eiginlega bara gaman. Sé hins vegar ekki fram á að ég geri nokkuð annað fyrr en um helgina.

Ég fann Póló! Loksins!

Þá á ég ekki við hið gómsæta myntusælgæti sem stendur hjörtum okkar svo nær heldur fyrrum útlæga gosdrykkinn sem nú fæst í tveggja lítra umbúðum í Bónus. Ég keypti tvær flöskur.

Póló Póló Póló Póló Póló!!

Svona fyrirvaralausir frídagar í miðri viku setja allt úr skorðun. Ekki að uppstigningadagur hafi verið með öllu fyrirvaralaus - ég var bara ekki búin að búa mig undir hann. Ég brást við á eðlilegan hátt - fór á fyllerí. Auður var að djamma í vinnunni með hinum ölkunum á Fréttablaðinu á miðvikudagskvöldið og þegar bjórinn var búin rölti hún yfir til mín og hellti mig fulla. Þegar hún kom var ég bláedrú og þegar við fórum niður í bæ ca. einum og hálfum tíma síðar var ég orðin mjúk og meyr og vel marineruð. Við tókum stefnuna á 22 og þegar þangað var komið uppgötvaði ég mér til mikillar gleði að ég hafði gleymt öllum peningum og peningaígildum heima og þurfti því að treysta á góðmennsku ókunnugra það sem eftir var nætur. Eins og alltaf eykst okkur almenn greind og kænska með áfengisdrykkju og því var litla ferðataflið mitt rifið upp og vitsmunum att saman. Fyrri skákin einkenndist af óhóflegum drápshita og sjálfsmorðslöngunum og leið ekki á löngu áður en báðir kóngar voru orðnir ansi vinafáir og samið um jafntefli.
Það voru því full varkárar skákkonur sem fóru í seinni skákina og tók hún dágóðan tíma. Mörg mistök voru gerð á báða bóga og tilviljun ein réði því að önnur stóð uppi sem sigurvegar (ég ég ég ég ég ég ég!!) Það er hins vegar ánægjulegt að segja frá því að karlkyns kúnnarnir á 22 eru ekki haldnir þeirri þráhyggju að konur að tefla þurfi nauðsynlega á þeirra aðstoð að halda. Ekki að við höfum ekki fengið aðstöð - einhver staðar rétt eftir að seinni skákin hófst mætti Hörður og veitti okkur ómetanlegan styrk sem almenn klappstýra fyrir báða mótherja.
Um fjögurleytið eftir að seinni skákin endaði (ég ég ég ég ég ég ég!!) óðum við blóðpolla upp á aðra hæðina og tókum til við tjúttið. Sjaldan hafa þrjár manneskjur verið jafn jákvæðar á dansgólfinu. Pixies, Clash, Rolling Stones og Michael Jackson á vondum degi var lýsandi fyrir stemninguna. Hvenær var diskói eiginlega úthýst af 22? Við gerðum þó okkar besta og þegar ljósin voru kveikt var klukkan að verða sex og gamlar kellingar búnar að vera alltof lengi á djamminu. Þrátt fyrir ýmis freistandi tilboð þar sem í boði voru áframhaldandi partý og brennivín héldum við heim á leið. Vorum næstum því búnar að týna klappstýrunni okkar Herði sem hafði stungið af á klósettið á ögurstundu en endurheimtum hann og héldur gangandi heim á leið. Við gamla DV húsið fannst svo bíll og þurfti ég því ekki að labba alla leið heim (uh.. jibbí).
Gærdagurinn var síðan fullkomlega óinteresant og það eina markverða var að ég skellti mér í bíó - hugsanlega í fyrsta skipti á árinu. Við Skotta fórum að sjá Kill Bill Vol. 2 og þótti hin besta skemmtun. Og þannig var nú það.

Júrósvall aldarinnar loksins yfirstaðið. Mikið er gott að geta endurheimt kynni sín að rökrænni hugsun og eðlilegum geðsveiflum - a.m.k. þangað til að ári. Íslendingar lentu í 19. sæti og er það vel. Við höfum gott af því að lenda neðarlega svona við og við. Lækkar í okkur rostann sem á það til að þenjast óhóflega út í byrjun maí ár hvert. Austur-Evrópa/Miðjarðarhafið átti þessa keppni og einhver ógurlega hress lög flutt af klæðalitlum flytjendum lentu í efstu sætunum. Erum við annars ekki að klikka á þessu? Hvenær hafa íslenskir flytjendur eiginlega sýnt smá hold? Hefur súlastaðavelsæmið smitast yfir í aðra listgeira eða erum við svona spéhrædd frá náttúrunnar hendi? Ég get ekki séð að við höfum um neitt annað að velja; við verðum að fækka fötum í komandi keppnum - reyna að nappa gredduatkvæðunum - því ekki fáum við landamæraatkvæðin svo mikið er víst :D

Júróvisjónpartýið var eins og júróvisjónpartý eiga að vera. Alltof margir gestir í pínulítilli stofu að drekka í takt við stigin og gera grín að Gísla Marteini. Eftir keppnina var hrundið af stað heimatilbúnni karókíkeppni og tóku (svo til) allir gestir þátt af mikilli innlifun. Sigur úr býtum hafði Sigga Lára fyrir ómennska túlkun á Whitneysmellinum "I will always love you" sem verður seint leikin eftir og var það mál mann að hún væri vel að sigrinum komin. Verðlaunin voru ekki af verri endanum - spánýr geisladiskur með íslenska sigurjúróvisjónlaginu ásamt karókí útgáfu. Varð vinningshafa svo mikið um að hún sá sig tilneydda til að leggja sig af einskærri geðshræringu. Til allrar lukku tók einn partýgestanna það að sér að flytja lagið á hátt sem slagaði upp í frammistöðu Siggu.

Einhver skildi brúnt prjónavesti eftir heima hjá mér. Kannast einhver við það?

Júróvisjón já - ég bara nenni ekki að velta mér upp úr þessari undankeppni. Það er ekkert sem fær breytt úrslitunum. Enda er hugurinn annars staðar; ég var nefnilega að uppgötva að ég á sennilega heil ósköp af punktum á hinum og þessum kortum sem ég hef aldrei nýtt mér. Sé fram á að geta ferðast eitthvað utanlands í sumar fyrir ekki svo mikinn pening! Og ég sem var alltaf að reyna að losna við kreditkortið. Stundum hefur maður (ó)vit fyrir sjálfum sér.

En ég má ekki verað að þessu pári - þarf að útbúa karókílagalista fyrir laugardaginn. Lalala...

Jahá - í dag er fyrsti í Júróvisjón (eða Eurovision - eftir smekk hvers og eins) og ég hef skrafað glettilega lítið um það fyrirbæri hér. Eins og ég er áhugasöm. Í ár er sama súpan af mis gáfulegum/leiðinlegum/fyndum/lélegum/grátlegum/flippuðum lögum og alltaf. Meðalmennskan ræður í flestum tilfellum og hættan á að smitast af makedóníusyndróminu ógurlega eykst með hverjum degi. Ég hef hlustað samviskusamlega á öll lögin í keppnin og get með sanni sagt að ég hef ekki hugmynd um hvaða lag muni vinna. Dómgreindin er löngu flogin og sé ég fram á að ég muni taka ástfóstri við þau lög sem fá mig til að annað hvort brosa út í annað eða dilla tánum.

Hafandi það í huga er hér listi yfir helstu gimsteina Júrósvisjón keppninnar í ár - að mínu dómgreindarskerta mati:

1. Jari Sillanpää - Takes 2 to tango (Finnland). Já Finnland. Finnar eru víst mjög tangóelsk þjóð og hefur sú ástríða loksins skilað sér í keppnina. Loksins segi ég - hver man ekki eftir finnsku keppendum síðustu ára sem voru álíka skemmtilegir og upplífgandi og kvótaumræður á þingi? Svo er hann Jari miðaldra maður með vængi á bakinu sem syngur um djöfla og engla - gerist ekki betra.

2. Neiokõsõ - Tii (Eistland). Eitt af fáum lögum sem virkilega skera sig úr í keppninni. Svo finnst mér það einfaldlega skemmtilegt. Þarf ég að hafa ástæðu?

3. On again...off again - Julie & Ludwig (Malta). Peppaðasta lag keppninnar (ef frá er talið framlag Sviss sem er of vont til að ég vilji hugsa um það). Ótrúlega glaðir keppendur með ótrúlega glaðlegt lag. Mögulega samið á sýrutrippi.

4. The image of you - Anjeza Shahini (Albania). Aumingja Albanir. Sem þjóð eiga þeir bágt - þeir hafa aldrei áður tekið þátt í Júróvisjón og þeir hafa fengið, af myndbandinu að dæma, 500 kr. til að spandera í framlag sitt. Mann langar mest til að klappa þeim.

5. Wild dances - Ruslana (Úkraína). Óttalega hress og kraftmikið lag sem gæti alveg unnið. Söngkonan er fögur snót með frekar óheppilegt nafn fyrir Íslandsmarkað.

6. Stronger every minute - Lisa Andreas (Kýpur). Voða sætt lag í talsverðum söngleikja/70s pop stíl. Afskaplega erfitt að láta sér líka illa við það.

Að auki: Danmörk, Bosnía, Grikkland - hommainnrásin. Að senda kyn- og klæðskiptinga er gimmik - meira að segja nokkuð "seif" gimmik því í þeim tilvikum er um leikhús að ræða - menn að leika hlutverk. Að senda unga karlmenn sem leika sér með kynferði sitt er að gangast upp í hinum rétta anda Júróvisjón sem er, þegar öllu er á botninn hvolft, gay gay gay. Nokkuð sem að Páll Óskar startaði og má alveg vera meira af.

Á ég svo eitthvað að vera að minnast á íslenska lagið? Nei er það nokkuð? Ég hef ekki hugmynd hvort ég ber rétt skynbragð á það - það er alltof stutt í keppnina og fyrr- og títtnefnt dómgreindarleysi hjálpar ekki upp á. Fæst orð bera minnsta ábyrgð.

Það er komin skýring á kúrekanum. Leigjandinn minn ber ábyrgð á öllu saman. Hann fann þennan mæta mann einhvers staðar og fannst hann sóma sér svo afskaplega vel þarna á miðjum blettinum. Hann sagðist jafnvel vera með hugmynd um að gera úr honum gosbrunn og láta rautt vatn gjósa upp úr hálsinu. Ég sagði honum að það væri ekki útilokað að koma honum einhvers staðar fyrir í garðinum en ekki á miðju grasinu (yrði erfitt og leiðingjarnt að slá í kringum hann). Einnig er ég ekki viss um að nágrannarnir yrðu hrifnir af gosbrunns hugmyndinni.

Sumir dreifa garðálfum um garðinn hjá sér. Ég er svo heppin að vera með hauslausan plast kúreka í garðinu. Ekki veit ég hvaðan hann kom - eða hver ber ábyrgð á honum - hann bara birtist um kvöldmatarleytið.



Ég get kannski komið fyrir fallegum burkna í hálsinum á honum.

Jæja ef maður bíður nógu lengi eru ákvarðanirnar teknar fyrir mann. Það lítur ekki út fyrir að ég sé að fara langt í bráð. Ég hefði hugsanlega getað bókað eitthvað í síðustu viku en núna er sama hvað ég geri; ég finn ekki ferð til Montpellier eða Barcelona á viðráðanlegu verði - ekki á því tímabili sem ég sækist eftir sem er ca. 16.-24. maí annars vegar og 5.-21. júní hins vegar. Tímabilið þarna á milli get ég ekki verið í fríi því þá er samstarfskona mín í fríi og eftir 21. júní verður byrjað á fullu að æfa Stútungasögu (þar sem ég verð í mjög litlu en örugglega burðarhlutverki) og erfitt að skipuleggja nokkuð út júlí og fram í ágúst.

Helgarferðir eru þó ekki út úr myndinni. Hvað segirðu Auður?

Ég gleymi því allra mikilvægasta!

Nú er Eurovision rétt handan við hornið og allir væntanlega að koma sér í réttan gír - ekki satt? Þannig er að mágkona vor er búin að koma upp þessari líka glimmrandi fínu Eurovisionsíðu þar sem hlusta má á öll lögin sem keppa í ár. Þar er einnig að finna helling af gömlum Eurovision slögurum - bæði vinningslögum og þessum sérstöku sem komust ekki alla leið - íslenskum sem erlendum.

Tékkið á síðunni

Gó Finnland!

Jæja það virðist ekki vera mikill áhugi fyrir sumarbústaðarferðum. Það verður bara að hafa það. Kannski ég skelli mér í veiðihúsið einhvern tímann í júní - á eftir að taka endanlega ákvörðun um það. Ætli ég sleppi ekki potta-bústöðunum - þeir kostar 7500 kr. yfir helgi og þar sem mér finnst hálf tómlegt að sitja ein í potti er eins gott að sleppa því. Veiðihúsi er pottlaust en ég þyrfti hins vegar ekkert að borga fyrir það.

Allar hugmyndir um utanlandsferðir eru enn á borðinu og óleystar. Ætti ég að skella mér með Nönnu og Jóni Geir til Spánar í svona viku eða spara peninginn fyrir helgarferð til London með Auði? Montpellier kannski? Sleppa þessu öllu og einbeita mér að því að borga skuldir? Grr... ákvarðanataka er ekki mín sterkasta hlið.

Helgin var róleg að vanda. Passaði guttann hann bróðurson minn á laugardaginn. Við gláptum saman á Rocky Horror og skelltum okkur svo í göngutúr niður og upp Laugaveginn. Um kvöldið létum við Skotta undan öllum okkar átfýsnum (hamborgari á American Style og ís í eftirmat) og skemmtum okkur svo stórvel yfir samnorræna júróvisjón þættinum. Dómararnar voru í undarlegu skapi í þessum þætti og allir þeirra dómar virtust valdir eftir vindátt. Eins og ég var sammála þeim í síðustu viku gat ég ekki með nokkru móti skilið hvað var að gerast í hausnum á þeim núna. T.d. öll óskiljanlega neikvæðnin gagnvart Eistlandi og að sama skapi undarlega góðir dómar á makedónska laginu.

Sunnudagurinn fór í samlestur. Ég hafði verið með einhver plön um að þrífa bílinn minn að innan en eyddi svo megninu af nýtanlegum deginum vestur í Eyjaslóð þar sem sem leikfélagið Sýnir var að lesa saman "Stútúngasögu." Ég er alveg að spá í að vera með. Ekki vantar hlutverkin í það leikrit - allt morandi í frillum og feigum húskörlum.

Ein lítil spurning.

Mér stendur til boða sumarbústaðir - með pottum.

Er einhver áhugi fyrir slíku í maí? Yfir einhverja helgina?

Mér finnst allt vera í biðstöðu núna. Það er einhvern veginn ekkert að gerast en á sjóndeildarhringnum bíða ýmis skemmtileg tækifæri og verkefni. Sumarið með sínu sumarfríi er ekki langt undan - vantar bara rétt herslumuninn. Leikfélögin ætla að gera margt skemmtilegt í vor og sumar - einþáttungaprógröm hirst og her og Stútungasaga í Heiðmörk - það er bara ekkert alveg byrjað.

Rúmar tvær vikur í Júróvisjón (Gó Finnland!)

Mig langar til útlanda. T.d. helgarferð til London eða Köben. Eða bara eitthvert. Vill einhver koma með mér?

Ekki að það vanti verkefnin ef vel er að gáð. Nú er ég að fara að selja bílinn minn og mun væntanlega eyða helginni í að pússa hann vel og vandlega að innan. Ætli ég verði ekki kominn á þennan nýja eftir helgi. Einnig eru eldhúsframkvæmdir ennþá til staðar - nú stendur til að láta borðplötuna vera en í staðinn rífa hurðirnar af skápunum; hreinsa, slípa og mála grænar. Svo er það garðurinn...

Það er þetta með að byrja.

Annars er ég viss um að vel heppnuð utanlandsferð mundi gefa mér bráðnauðsynlegan kraft til að takast á við allar áskoranir.

Skemmtilegasta lag vorra tíma er loksins komið í dreifinu. Kíkið heimasíðu Hrauns og hlustið á Rebelinn eða náið í lagið hér.

Við Nanna komum okkar hluta til skila í einni töku. Þokkalega pró :þ

Nýmæli á ruslahaugnum. Ég hef ákveðið að bjóða upp á kvikmyndahorn. Að þessu sinni geta áhugasamir lesendur náð í og notið hinnar eðal kvikmyndar He-Man & She-Ra - The Secret of the Sword. Heilar 90 mínútur af klassísku teiknimyndafjöri. Beini illur sem aldrei fyrr. Ég mæli með að fólk notist við FTP forrit ef það ætlar að dánlóda myndinni sem tekur um 225 mb. Góða skemmtun.

Hún Auður vinkona mín og blaðamaður með meiru var svo yfir sig hrifin af Sirkus - og í kjölfarið áhugamannaleikhúshreyfingunni - að hún skrifaði um ágæti hennar í nýjasta eintak af Birtu og lét fylgja með mynd úr fyrrnefndu leikriti (þannig er a.m.k. mín sögutúlkun.)

Sirkus bara enn að fá pressu þrátt fyrir að næstum vika sé liðin frá lokasýningu! Geri aðrar sýningar betur.

Kæra mér tölvufróðara fólk. Þannig er mál með vexti að vinnutölvan mín er óttalegt hræ. Ég óska mér einskis heitar en að fá nýja tölvu en það er varla líklegt að gerast nema ef þessi springi í loft upp. Og ég uppiskroppa með dínamít. Ég er nýbúin að ganga í gegnum skemmtilegt ferli þar sem hún neitaði að opna forrit, fraus og slökkti á sér upp úr þurru. Ég hef Messenger viðbót sem ég setti upp í gær grunaða um taugaáfallið og hefur það verið fjarlægt en það er samt ekki allt með felldu. Það þarf alltof lítið til að koma henni úr jafnvægi - eitt vesælt forrit sem installast eitthvað vitlaust og mín segir upp á staðnum. Anyhoo - spurningin er þessi: getur verið að sífelldar uppfæringar á Windows XP séu að gera hana geðveika? Í síðustu 3-4 skipti sem Windows tapaði sér hefur XP verið keyrt aftur yfir það gamla. Er ekki nóg komið? Hversu oft er hægt að halda áfram að keyra svona yfir áður en allt fer í flækju? Mér líst ekkert á innihald Documents and Settings möppunnar minnar - það er orðið eitthvað svo troðið þarna:



Ef einhver kann skýringu á þessu eða er með hugmyndir að lausnum þá væri allt slíkt vel þegið.

Your name of Asta creates a desire for association with people and new experiences, many of which have been rather bitter. This name has given you a gregarious personality and a quick-thinking, creative, and versatile nature, but one that is very emotional. You desire change and travel and would enjoy opportunities that allowed you to be creative and to act independently, rather than to conform to system and routine. However, this name does not allow you to complete your undertakings, as farther fields always look greener.

Þetta er ekki upplífgandi. Ég er bitur og tilfinninganæm kona sem langar að gera eitthvað annað og öðruvísi en get bara gleymt því sökum nafnsins?!!

Kjánadót. Ekkert að marka þetta.

Ég er að sofna. Mánudagur segir til sín. Því blogga ég aldrei þessu vant til að halda rænu. Ekkert of flókið samt. Hér eru nokkrar myndir sem teknar voru í eins árs afmæli bróðursonar míns um daginn. Á meðan ég reyndi að taka myndir af barninu með myndasímanum var bróðir minn mér að óafvitandi að reyna að taka myndir af okkur saman á almennilega myndavél. Þrátt fyrir þessa samhentnu viðleitni var ekki nokkur vinnandi vegur að ná sæmilegir mynd af okkur saman. Þessar verða víst að duga:

Símamynd 1
Símamynd 2
Símamynd 3

Ég og Gísli Hrafn 1
Ég og Gísli Hrafn 2
Ég og Gísli Hrafn 3
Ég og Gísli Hrafn 4

Ég var orðin svo góðu vön. Er að átta mig á því að nú þegar sýningum á Sirkus er lokið á ég mér ekki félagslíf lengur. Kannski full snemmt að örvænta þar sem ekki er liðinn nema rúmur sólarhringur frá síðasta partýi en ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Svo ég orðið þetta á annan hátt - hver vill vera memm? Á ferðakotru og Póló.

Það vantar annars ekki (mis skemmtileg) verkefnin. Ég er um þessar mundir að skipta um bíl. Gamla drossían verður sett í viðgerð og svo seld og fæ ég í staðinn hina hárauðu Toyotu bróður minns. Hann ætlar að skella sér á Volvo sem tekur tvo barnabílstóla og þrjá fullorðna. Þannig að; ég þarf að tala við tryggingafélagið sem á að borga viðgerðina, koma bílnum í viðgerð, muna eftir að troða dekkjunum inn í geymslu, þrífa sjálfrennireiðina og annað gífurlega áhugavert og gefandi.

Þá er ævintýrið úti. Að þessu sinni. Lokasýning á Sirkus var í gærkvöldi og sýningin síðan kvödd með stæl úti í Eyjaslóð. Þar var mikið fjör og mikið gaman og eitthvað var ég framlág í morgun. Enn og aftur voru endurvakin kynni mín af einu besta lagi sem samið hefur verið nokkurn tímann - Næturljóð úr Fjörðum eftir Böðvar Guðmundsson. Nú finnst mér mál að einhverjir músíkalskir einstaklingar taki sig til og taki upp og gefi lagið út í einhverri mynd. Það er alveg ótækt að ekki sé hægt að hlusta á það við hvert tækifæri heldur þarf maður að vera svo heppinn að hitta á rétta leikfélagapartýið með réttum manni og réttum gítar. Er það von mín að einhverjir muni taka áskoruninni og gefa þessu undurfallega lagi nýtt líf um aldur og ævi.

Næturljóð úr Fjörðum

Yfir í Fjörðum allt er hljótt
Eyddur hver bær hver þekja fallin
Kroppar þar gras í grænni tótt
gimbill um ljósa sumarnótt
Háreistum fjöllum yfirskyggð
ein er þar huldufólksbyggð

Bátur í vör með brostna rá
bíður þar sinna endaloka
lagði hann forðum landi frá
leiðina til þín um vötnin blá
Aldrei mun honum ástin mín
áleiðis róið til þín

Fetar þar létt um fífusund
folaldið sem í vor var alið
aldrei ber það um óttustund
ástina mína á vinafund

Grær yfir leiði grær um stein
gröfin er týnd og kirkjan brotin
Grasrótin mjúka græn og hrein
grær yfir huldufólksins bein
grær yfir allt sem áður var
ástin mín hvílir nú þar

Talandi um upptökur. Ég fór á föstudaginn í sakleysi mínu á kaffihús að hitta Nönnu og var svo í kjölfarið dregin inn í stúdíó með henni þar sem Hraun var að taka upp uppreisnarlag allra uppreisnarlaga - Rebelinn. Voru við settar í bakraddir í laginu og kom það víst bara furðuvel út. Þetta var í það minnsta hin besta skemmun. Ég hef ekki heyrt endanlega afurðina en lagið ku koma út eftir svona viku.

Sá að Spunkhildur var að senda Bjössa vini okkar og jafnréttisskoðunum hans tóninn. Fór að hugsa um alla þá skemmtilegu jafnréttisumræðu sem ég hef rekið mig á að undanförnu - sérstaklega hvað feminista varðar og jafnræði á vinnumarkaðunum. Hérnar eru nokkur vel valin ummæli ungra karlmanna - og einnar snótar - tekið af Huga:

"Feministar eru hið verndaða hriðjuverksamtak það gæti ekki orðið verra "

"Ég veit að strákum nú til dags finnst þessi umræða fáránleg og það finnst mér líka ( ég er kvk ), ef konur koma fram í auglýsingum fáklæddar er það þeirra val og þeim finnst örugglega ekki að það sé verið að móðga allt kvenkynið. Fyrir mér er þetta fáránlegt og ég spyr hafa þessar konur ekkert annað að gera en að úthúða karlkyninu og kenna þeim um það sem gert hefur verið við konur síðustu aldir ??"

"En hvað þá þarna liðið sem fór í bókabúðir og var að röfla út af því að það voru seld klámblöð.. Shit hvað það þarf að berja svona fólk. Þeim kemur þetta ekkert við þau þurfa ekki að kaupa þetta..
Það væri bara lang best að flyjta þetta úr landi.
NIÐUR MEÐ FEMÍNISTA !!!!"

"Íslenskar konur eru orðnar alltof uppteknar af því keppa við menn og verða fúlar ef þeim finnst þær ekki ná jafn langt og verða bitrar.
Þetta er kannski hluti af því hvað Íslenskar konur eru brussulegar og ókvenlegar, skemma bara fyrir sér með þessu. Til samaburðar hafa verið að flytjast til landsins margar gullfallegar og ljúfar erlendar konur sem vilja frekar ná sér í góðann mann og njóta hans frekar en að keppa við hann.
Ég var að kynnast einni svoleiðis(hún er evrópsk)og hún er æðisleg, dugleg, sæt,í góðu formi(vill ekki nammi og ruslfæði!) sparsöm og vill allt fyrir mig gera og ég fyrir hana. Þetta er bara allt önnur og betri upplifun en þessar Íslensku. "

"jæja strákar snúum vörn í sókn.
hættum að kalla kvenskröunga femminísta og köllum þær píku fasista! "

"Mér hefur langað til þess að spurja suma öfgafeminista sem ekki vilja sá smá nekt í sjónvarpi, hvort þær/þeir hafi séð sig sjálf nakin.
"Já! EN ÞAÐ VAR ÓVART!!!" er svarið sem maður er að búast við. "

"Pointið er að Þessi umræða hjá þessum druslum er að það þarf að fara að láta einhvern lækni krufla í hausnum á þessum feministum því mér fynnst þær aldrey rökstiðja málið sitt nógu vel.... Þetta er bara einn af þessum öfgahópum eins og vinstri grænir sem eiga aldrey að ná neinni stjórn í samfélaginu... en eru í lagi í litlu mæli til að sakpa umræðu:)"

Þetta er bara lítið brot. Ég fórna höndum. Hvernig er hægt að svara svona vitleysu? Þetta er orðið svo algengt að ég er farin að reyna að leiða umræðuna hjá mér eftir fremsta megni til að halda geðheilsu. Nokkuð víst er að hann Bjössi er í góðum félagsskap.

Það er löngu vitað mál að foreldrar eru ekki að ala börnin sín upp. Hvurn fjandann eru skólar að gera til að troða inn í þau smá visku og viti? Af þessu að dæma - ekki nokkurn skapaðan hlut.

Grrrrr.

"Bókmenntafræðingar alls staðar?"

Það eru alltaf einhverjir menn að villast inn á skrifstofuna mína. Núna í seinni tíð er það tíska að vera að leita að lögreglustöðinni og virðist sem einhverjar áttavilltar löggur á Hverfisgötu séu ekki með addressurnar sínar á hreinu. Minnst einu sinni á dag þarf ég að stýra villuráfandi innflytjendum, fyrrum/verðandi tugthúslimum og ökuskírteinishöfum í rétta átt: "Ekki 7A heldur 7B!" Það var einn slíkur að yfirgefa mig rétt í þessu. Kannaðist við mig úr bókmenntafræðinni og virtist greinlega sjá fyrrum samnemendur alls staðar í dag. Ruddist inn með ofangreindum orðum og undraðist verkefnaskipan alheimsins. Ég kom honum ekki almennilega fyrir mig en kunnuglegur var hann þó. Það er líka svo langt um liðið síðan ég var í námi að fólk er farið að breytast í útliti. Hvað ætli hinn meðal bókmenntafræðingur sé að gera í dag? Þegar ég var í námi var ekki friður fyrir hinni eilífu, klassísku spurningu: "Og hvað ætlarðu svo að verða?" Enginn viðmælenda gat ímyndar sér að nokkur mundi vilja ráða þessi grey. Margir svöruðu einfaldlega: "Ég ætla að verða hamingjusamur/söm" (fyrir utan Sigguláru sem sagðist ætla að verða forseti) og þaggaði það niður í þó nokkrum . Flestir fylgdu þó gjarnan fyrri spurningunni með þessari: "Ætlarðu svo að vinna á bókasafni?" Aldrei - og þá meina ég aldrei - stinga upp á því við bókmenntafræðing að hann og hans menntun sé best geymd á bókasafni. Það er næstum því eins slæmt og að gera ráð fyrir því að nemendur í hagnýtri fjölmiðlun stefni á þuluframa og að sjúkraþjálfara endi sem sjúkraliðar. Bókasafnfræði er gild starfsgrein sem krefst þriggja ára menntunnar og B.A. prófs og hefur ekkert með kjánalega hluti á borð við afbyggingu, nýsöguhyggju, sæborgir og semíótík að gera. En hvar er þá hin gilda starfgrein bókmenntafræðinganna? Þeir virðast a.m.k. hafa dreift sér í hin margvíslegustu störf ef þennan fyrrum samnemanda og vini mína er eitthvað að marka. Stóra spurningin er svo auðvitað - eru þeir allir hamingjusamir?

Iðnaðarmaður kemur inn á skrifstofu og réttir ritara sem er önnum kafinn við að rifja upp bókmenntafræðinámsferil sinn bréfsnepil:

"Sæl vinan viltu ljósrita þetta fyrir mig."

Ritarinn/bókmenntafræðingurinn íhugar að þræða bréfsnepilinn inn um aðra nös og út um vinstra eyrað á manninum.
Hefur hemil á sér en getur ekki stillt sig um að urra lágt að baki mannsins og ljósrita bréfsnepilinn skakkt.

Gæti verið kominn tími til að snúa sér að öðrum verkefnum í lífinu.

Borarnir eru í fullu fjöri í dag og hafa hamlandi áhrif á heilastarfsemina. Það kallar á talsvert erfiði bara að koma út úr sér setningu sem endar í punkti - hvað þá að hún hafi eitthvað innihald. Ég vil kenna eilífum lyftuframkvæmdum um alla mína blogg erfiðleika.

Skyndilega er farið að sjá fyrir endann á þessu leikriti. Aðeins 3 sýningar eftir! Á morgun, á miðvikudaginn eftir viku og laugardaginn 17. apríl og er það ljúfsár tilfinning. Sár vegna þess að hópurinn er góður og það verður leitt að skilja við hann og ljúf vegna þess að maður er farinn að fá aðeins meiri leið á sumum atriðum heldur en öðrum. Ef ég á að vera fullkomlega hreinskilin þá fékk ég leið á fjandans partý senunni á fyrstu æfingu og ekki hefur ánægjustuðullinn vaxið síðan. Sennilega vegna þess að ég veit aldrei hvað ég er að gera og biðla til Belsebúbs í hvert skipti að áhorfendur taki ekki eftir því. Ég vona bara að þeir fókusi á fólkið sem talar.

Er að herða upp hugann til að hefja eldhúsframkvæmdir. Er með eldhúsinnréttingu dauðans - illa hannað hvítt skápaskrímsli frá Ikea sem er ekki mögulegt að þrífa! Gerir það að verkum að það er alveg sama hvað ég geri - eldhúsið virkar alltaf jafn óþrifalegt og sjabbí. En nú skulu ljótu, hvítu borðplöturnar fá að fjúka og ný grá plata komin í staðinn. Ja ný og ekki ný - það er hægt að finna alls konar nytsamlega hluti í geymslum Fasteigna ríkissjóðs. Skíturinn ætti a.m.k. ekki að sjást. Er að hugsa um að skella mér á "nýjan" vask líka. Og kannski ég hirðinn háfinn sem enginn var að nota - ýmislegt kemur til greina. Pabbi eru búinn að samþykkja að setja þetta upp yfir páskana þannig að það verður víst ekki flóafriður í húsinu í fríinu. En verður að gerast einhvern tímann.

Mig langar til að elda góðan mat í kvöld. Er með þessar fínu kjúklingabringur í ísskápnum sem ég nenni ekki að frysta (enda ekkert pláss í frystinum fyrir ýsuflökum og rabbabara sem ég tími ekki að henda en mun aldrei nota) og verð eiginlega að elda í dag vegna þess að það verður enginn tími yfir helgina. Hins vegar er ekkert gaman að elda bara fyrir sjálfan sig ("sambýliskonan" er soldið bissí núna og lítið við á matmálstímum) og hætt við að afgangar flæði út um allt. Þannig að ef einhver treystir sér til að narta í matselds mína er bara að mæta um kvöldmatarleytið og láta reyna á það. Ég ábyrgist ekki gæðin en get lofað óviðbrenndum mat.

Og svo það sé á hreinu þá er þetta er ekki aprílgabb (þótt ótrúlegt megi virðast.)

Ég var að uppgötva nýja tímaþjóf - aldrei góðs viti. Á þessari síðu getur maður dundað sér við það búa til stuttmyndir á mjög einfaldan hátt. Ég hef þegar gert þrjú ódauðlega listaverk:

Formsatriði - unnið upp úr skáldverki
Vinátta - Soldið svæsin - bönnuð innan 12 ára
The humanity - sálræn áföll - bönnuð innan 14,75 ára

Kvikmyndaskóli smikmyndaskóli

Í gær átti að vera sýning á Sirkus en hún féll niður og skyndilega hafði ég allan daginn til að dinglast heima hjá mér. Aldrei þessu vant nýtti ég tímann. Ég byrjaði á því að raða öllum bókunum í bókaskápnum inni í herbergi í stafrófsröð - ekki lítið og létt verk þar sem eingöngu er um pocketbækur að ræða og tvíhlaðið í hillurnar. Síðan gerði ég nokkuð sem ég hef ætlað mér að gera í 1-2 ár - sneri herberginu við. Færði rúmið, tók til, fann alls konar skrýtna og skemmtilega hluti sem ég mundi ekki eftir að ég ætti, tæmdi gömlu kistuna og lét inn til Siggu, henti 4 troðfullum pokum af rusli - aðallega Fréttablaðinu. Á yfirborðinu virkaði verkið létt en tók glettilega mikið á og því nauðsynlegt að taka góðar pásur inni á milli. Ég byrjaði að horfa á The Simple Life: Reunion Show en heilinn mátti ekki við fjöldasjálfsmorði heilafrumanna og því skipti ég yfir á Ríkissjónvarpið og horfði "And Björk of course" - eiginlega alveg óvart - ég er vön að missa af íslensku sjónvarpsefni. Æ ég veit ekki. Hugmyndin nokkuð góð en leikritið virkaði sennilega mun betur á leiksviði (þar sem ég hef ekki séð það.) Þessi "raunveruleika" tilraun var ekki að ganga upp. Fólk var gera og segja hluti fyrir myndavélar sem það mundi aldrei gera annars. Stíliseraðar persónur í leikritum geta komist upp með að gera og segja ýmislegt sem varpar ljósi á persónurnar en þegar formatið er orðið annað - sérstaklega raunveruleikasjónvarp - verða kröfurnar aðrar. Þetta átti sérstaklega við veruleikafirrtu hjónin; Huldu og Indriða. Þau voru alltof ýkt - of miklar skrípamyndir til að geta talist "raunveruleg" sem átti þátt í að eyðileggja blekkinguna. Alltof blind á eigin galla. En það kom meira til - ég var sífellt að hugsa um hvers vegna enginn væri að kippa sér upp við það að það væri myndavél á klósettinu (mundi maður ekki velja þann kostinn að hverfa á bakvið nærliggjandi hól við slíkar aðstæður?) Sjónarhornin voru oftar en ekki óraunveruleg - þegar klippt var frá einu sjónarhorni til annars hurfu myndatökumenn sem annar hefðu átt að vera til staðar. Og svo var það hópsex/nauðgunarsenan - eru Íslendingar tilbúnir að gera hvað sem er fyrir framan myndavélar (þótt þeir séu ekki djamminu)? Endirinn virkaði líka snubbóttur og frekar ódýr. Það var eitt og annað gott við þessa mynd (leikarar voru t.d. almennt að standa sig mjög vel) en mér er eiginlega ómögulegt á þessari stundu að einblína á neitt annað en hið neikvæða.

Tileinkað þátttakendum Paradise Hotel og Joe Millionaire:

Mikið ofboðsleg léttist á manni brúnin þegar sólin er farin að skína. Þetta er skuggalegt. Nú er ég öll fyr og flamme og ætla í sund í hádeginu. Er búin að koma mér upp sundtösku sem ég mun bara geyma í vinnunni og þarf því ekki að fara heim og ná í dótið ef ég gleymi því sem er það sem hefur yfirleitt latt mig frá hádegis sundferðum. Ég reyndi að toga fangor með mér en hún nennti ekki með sem er sjálfsagt eins gott því þá er ekkert sem tefur mig frá því að taka einn kílómeter eða svo (it could happen!)

Önnur afleiðing útfjólubláu geislanna er skyndileg þörf fyrir að komast í sumarbústað. Helst með potti. Nú get ég sótt um sumarbústaði út um allt land hjá stéttarfélaginu en þarf að borga pening og óvíst hvort ég nenni að hanga ein í bústað viku í senn. Því verður sennilega fókusað á minni ferðir og er ég með þrjár í huga eins og er:

1. Veiðihús við Laxá í Hrútafirði
- get fengið hann frítt í maí og júní. Enginn pottur en hægt að busla í ánni ef svo ber undir.

2. Þórsmörk
- alltof langt síðan ég hef farið í Þórsmörk - væri alveg til í að taka eina rólega helgi í Langadal

4. Þjórsárdalur
- æskuslóðir. Einnig of langt síðan ég hef komið þangað. Þrái að eyða sólríkum degi við sundlaugarbakka dásamlegustu sundlaugar í heimi. Lítið mál að tjalda og tiltölulega stutt í siðmenninguna.

Þá er bara spurning hvort ég get togað einhvern með mér. Ef svo er væri best að byrja að plana sem fyrst. Ég þori a.m.k. ekki öðru. Fólk er svo agalega bissí þessa dagana, hver einasta klukkustund skipulög með margra mánaða fyrirvara. Enívei - þetta eru hugmyndirnar - hver er geim?

Sigga Lára er fjarska dugleg stúlka og er komin inn í hálfa þriðju seríuna af Angel. Nú þarf ég að fara að setjast almennilega niður og horfa með henni á þetta því nú fer að koma að þeim þáttum sem ég hef séð hvað sjaldnast - eiginlega bara einu sinni. Undanfarið þegar ég hef komið heim úr vinnunni er hún búin að horfa á nokkra þætti og svo sest ég niður og glápi með henni á smá í viðbót - a.m.k. fram að Dr. Phil. Nú vil ég hins vegar fara að sjá þetta í samhengi og verður svo hér eftir. Hún getur svo dundað sér við ritgerðasmíð í staðinn þegar ég er upptekin. Ég á móti er búin að verða mér út um bunka af Philip K. Dick bókum (þökk sé Dick-aðdáanda nr. 1) og sé fram stífan lestur þegar vampírur og fégráðugir Bandaríkjamenn í ævintýraleit eru ekki að fanga athyglina.

Eins og stanslaust Angelgláp sé ekki nóg menning fyrir einn lítinn heila þá er ég að fara í leikhús í kvöld. Ætla að sjá Smúrstinn hjá Leikfélagi Kópavogs og ku vera skylduáhorf. Fer meira að segja alein þótt ég hafi ágætar heimildir fyrir því að ég muni þekkja nokkra á meðal áhorfenda. Ég fer alltof sjaldan í leikhús - held sveimér að síðasta sýningin sem ég sá hafi líka verið hjá Leikfélagi Kópavogs - Grimmsævintýri síðasta haust. Atvinnuleikhúsunum hefur ekki tekist að lokka mig til sín í svo háa herrans tíð að mér er fyrirmunað að muna hvað ég sá síðast. Getur verið að ég sé ennþá að reyna að jafna mig á Halta-Billa [Oj!] eða hvað hann nú hét?

Var víst slæmt karma eftir allt saman því það er ekkert að mér í dag. Blah!

Bjart er yfir dölum, sól skín á heiði, snjórinn bráðnar á Esjunni og ég er að fá kvef og kverkaskít. Týpískt.

Krufði heimsmálin til mergjar ásamt Auði (og smá víni) í gærkvöldi. Niðurstaðan er sú að a) fólk er heimskt b) heimurinn er að fara fjandans til c) það borgar sig miklu frekar að búa í heimi sem mótaður er af hugsunum, tilfinningum og skoðunum Auðar heldur en mínum.

Eins og gefur að skilja taka svona rökræðu dágóðan tíma og lauk samdrykkjunni ekki fyrr en um eittleytið. Tókst mér síðan ekki að dröslast í rúmið fyrr en um hálfþrjú og kom það mér virkilega á óvart hvað ég var hress í morgun. Þakka ég hressilegum skammti af hvítvíni fyrir.

Það hlýtur því að teljast kaldhæðni örlaganna að eftir svona óábyrga þriðjudagskvöldstund með engum eftirköstum skuli ég vera að fá einhverja pest.

Já, nei! Ég harðneita að trúa á karma!

Fólk er að halda því fram að í dag sé föstudagur. Ég lít út um gluggann og sé aðeins holdvotan eilífðar þriðjudag. Þessi vika hefur liðið furðufljótt í tilbreytinarleysi og svefndrunga. Allt um kring sé ég þunglynda uppvakninga dröslast með erfiðismunum á milli vinnu, sjónvarpssófa og rúms. Sumir vilja kenna öfgalágum loftþrýstingi um og ég hef hvorki tæki, visku né nennu til að afsanna þá kenningu. Tókst þó að koma mér út úr húsi í gærkvöld. Skotta bauð mér heim til sín í dýrindis kvöldmat og dró mig svo á Dillon í smá backgammon törn og kann ég henni margar þakkir fyrir. Stóra spurningin er, hins vegar, hvort einhver - og er ég þarmeð talin - finni hjá sér einhverja hvöt í kvöld til að rífa sig frá American Idol og gera eitthvað.

Eða á maður bara að safna orku fyrir sýninguna annað kvöld?

Skannarnir mínir á skrifstofunni eru loksins komnir í lag og ég byrjuð að skanna af miklum móð. Er byrjuð að setja inn gömlu myndinar frá ömmu - aðallega barnamyndir af mér enn sem komið er en úrvalið verður fjölbreytilegra þegar á líður. Kannski ég reyni að koma upp einhvers konar albúmi fyrir allar vanræktu myndirnar sem eru látnar grotna ofan í skúffu í dag. Það gæti jafnvel hvatt mig til að byrja að taka myndir aftur *hóst*

Nú er ég fúl. Ég hélt virkilega að þegar ruslahaugurinn fyrir framan húsið mitt var fjarlægður síðasta fimmtudag að þá væri ég loksins laus við hausverkinn. En nei nei - það væri alltof gott. Í Fréttablaðinu í dag getur að líta - mér til ómældrar ánægju - frétt um ruslahauginn - um óánægju nágrannanna og skeytingaleysi íbúa gagnvart skipunum yfirvalda. Nú hef ég ekki verið hin kátasta yfir ruslinu sjálf síðustu mánuði en það hefði verið ágætt ef að sá sem skrifaði pistilinn hefði reynt að hafa samband og komast til botns í málinu. Ekki bara birta mynd af ruslahaugnum - og stofuglugganum mínum - og láta eins og við dömpum öllum okkar afgöngum beint út um gluggann og gefum síðan heilbrigðiseftirlitinu svo og öllum íbúum Háteigsvegs langt nef!

Þá munu ruslahaugar Reykjavíkur flytja sig um set á næstu dögum. Það sem ég mun sakna þeirra lítið. Þetta er komið í hátt á fimmta mánuð! Eins og áður var skýrt frá þá var heilbrigðiseftirlitið komið í málið og hræddi m.a. líftóruna úr Siggu í einu heimsókninni sinni. Hefði það betur ráðist á hinn rétta sökudólg en samkvæmt konunni sem ég ræddi við í gær þykir fulltrúum heilbrigðiseftirlitsins víst nóg að dúkka upp um miðjan dag þegar enginn er örugglega heima og tala við fyrstu manneskjuna sem þeir rekast á. Senda síðan bréf á húsfélag og hefja skriffinnskuna. Eftir að hafa fullvissað mig um að sú góða stofnun mundi ekkert aðhafast að svo stöddu nema setja málið í nefnd og fá þær upplýsingar að frestur til að fjarlægja draslið hafi runnið út daginn áður bað ég um afrit af bréfinu og trítlaði með það upp til nágrannakonunnar seinna um daginn. Kom á daginn að hún kannasti við bréfið og sagði það nýkomið. Ég lagði áherslu á það - eins og svo oft áður - að það þyrfti að losa draslið úr garðinum og hún var alveg jafn sammála mér og alltaf. Móðir hennar hins vegar var ekki á þessari þægilegu línu. Hún var þarna í heimsókn og alveg brjáluð út í mig. Hún hafði sjálf talað við eitthvað fólk hjá heilsuvernd og það vildi ekkert kannast við málið og sagði að það skipti sér ekki af þessum hlutum. Ég minnti hana á að um heilbirgðiseftirlitið væri að ræða, ekki heilsuvernd. Þá sagðist hún hafa meint heilbrigðiseftirlitið og endurtók rulluna. Gat ég ekki betur séð en hún væri virkilega reið út í mig - ekki veit ég alveg fyrir hvað. Eina sem ég gerði var að koma upplýsingum áleiðis en hún hefur kannski haldið að allt þetta vesen væri runnið utan mínum rótum. Þegar leit út fyrir að stefndi í slagsmál þaggaði nágrannakona mín niður í móður sinni og sagði að hún skyldi redda þessu á næstu dögum.

Það sem mig langar til að vit er af hverju fólk er alltaf að garga á okkur Siggu? Við erum góðar, siðprúðar stúlkur, borgum okkar afnotagjöld (báðar), þiggjum ekki nammi frá ókunnugum og dreifum aðeins drasli í kringum okkur inni í íbúðinni þar sem enginn sér til. Sé ekki betur en að við eigum miklu frekar skilið klapp á kollinn heldur en þessi eilífu leiðindi.

Það er draugur að vinna hjá Fasteignum ríkissjóðs. Sem er afskaplega hentugt þar sem að það fer lítið fyrir honum og hann þiggur ekki laun. Á hinn bóginn er hann ekki iðnasti starfskraftur sem um getur, hellir aldrei upp á kaffi og enn sem komið er hefur hans aðeins orðið vart tvisvar og í bæði skiptin hefur hann kosið að aðstoða Orkuveituna við að fá reikningana sína borgaða. Baksagan er sú að undanfarinn mánuð hefur kona frá Orkuveitunni hringt í okkur nokkuð reglulega og kvartað undan ógreiddum reikninum - sem er nú bara eins og gengur og gerist. Hún hefur hins vegar ekki getað gefið upp sömu ógreiddu upphæðina tvisvar og einu sinni tók hún sig til og ákvað að við værum í plús og lét okkur hafa pening. Þeirri örlátu gjöf fylgdi hins vegar fjótt önnur krafa. Það merkilega er að hún er alltaf að kvarta undan einhverjum júlíreikningum sem við erum víst voða vondar manneskjur fyrir að hafa ekki borgað. Málið er bara að við viljum ekki kannast við það að hafa fengið þá. Það er þarna sem draugurinn kemur til skjalanna. Tvisvar hefur það gerst undanfarnar vikur að ég hef fundið - á borði mínu - í reikningahrúgunni minni - sléttan og nýútprentaðan en með öllu óstimplaðann júlíreikning (ég stimpla alla reikninga sem koma inn með móttökudagsetningu). Einmitt þann reikning sem hún var síðan nýbúin að ræða við okkur um. Þetta á ekki að geta gerst og sé ég bara þrjá möguleika í stöðunni;

a) ég er orðin alvarlega geðveik með minnisglöp og ofsóknarbrjálæði (sjá b)
b) þessi Orkuveitukona kemur reglulega inn á skrifstofuna og laumar reikningum í bunkann minn máli sínu til stuðning
c) draugur

Dæmi nú hver fyrir sig (Sé! Sé!)

Þá er afskaplega strembið tímabil í mínu lífi yfirstaðið og ljúfar sýningar taka við. Frumsýning gekk alveg þokkalega fyrir sig. Ég heyrði fólk hlæja fyrir hlé og heyrðu jafnframt sögur af ýmsum smá klikkum og fyrir utan það veit ég satt að segja ekkert hvernig gekk því ég var allan tímann upptekin við smink og vesen. Hef samt enga ástæðu til að ætla annað en að í heild hafi þetta gengið glimmrandi vel. Eftir hlé veit ég hins vegar að gekk ágætlega þrátt fyrir nokkrar undarlegar tímasetningar en það var nú ekki við öðru að búast. Leikmynd tókst að snúa alltaf rétt og eina skiptingin sem ég tók þátt í heppnaðist þannig ég var ánægð. Frumsýningarpartýið kom síðan verulega á óvert með því að vera hin besta skemmtun (ekki ein ræða svo ég heyrði) og hunskaðist ég ekki heim í bólið fyrr en upp úr 5. Síðustu tveir daga hafa síðan verið teknir í alvarlega afslöppun (og Óskarsgláp svo viðburðarsnautt að það tekur því ekki að tíunda það hér). Þetta er eiginlega bara stórfurðulegt og ég kann ekki lengur að hafa ekki neitt að gera! Hugleikur hefur rænt mig hæfileikanum! Og ég sem var svo efnileg. Heilir 5 dagar í næstu sýningu!