Ég klikkaði á kassa 1 hjá Núinu:

Ásta

Glaðningurinn þinn er: Ef keypt er ásetning gelnagla fylgir brúnkumeðferð FRÍTT með.


Vei.

Hey ef þú kemur til okkar og lætur saga af þér fótlegginn fylgir höfuðkúpuflögun FRÍTT með.

Leikfélagið Hugleikur frumsýnir stuttverkadagskrána „Ó, þessi tæri einfaldleiki“, föstudaginn 31. október kl. 20.00 í Listasafni Reykjavíkur. Frumsýnd verða níu ný stuttverk sem öll eiga það sammerkt að hafa afmæli sem þema. Sýningin markar þannig upphafið á afmælisári Hugleiks sem fagnar 25 ára starfsafmæli sínu leikárið 2008-2009. Leikstjórn stuttverkanna er í höndum félagsmanna, en tónlistarflutningi stjórnar Gunnar Ben. Aðeins verða þrjár sýningar á dagskránni og eru seinni sýningarnar tvær laugardaginn 1. nóvember og sunnudaginn 2. nóvember, kl. 20.00 bæði kvöldin.

Verkin sem sýnd verða með smá umsögn um innihaldið:

Amma Lída eftir Árna Friðriksson í leikstjórn Harðar S. Dan
„Það er ekki tekið út með sældinni að vera amma."

Afmæli eftir Sigríði Láru Sigurjónsdóttur í leikstjórn Sigríðar Birnu Valsdóttur
„Hversu langt er tilhlýðilegt að ganga? Til dæmis í landkynningu, morgunfegurð eða afmælisveislum? Fólk brallar ýmislegt á fyrrverandi strætóstoppum klukkan níu á sunnudagsmorgnum."

Á bekknum eftir Þórarin Stefánsson í leikstjórn Árna Hjartarsonar
„Að garðbekkjum frátöldum eru varla til betri staðir til að kynnast ókunnugum en afmælisveislur. Það jafnast fátt á við afmæli til að brjóta ísinn, enda eigum við það öll sameiginlegt að eiga reglulega afmæli. Er þá ekki upplagt að bjóða ókunnugum líka? Jafnvel í annarra veislur?"

Ágætt eftir Sigríði Láru Sigurjónsdóttur í leikstjórn höfundar
„Flest er ágætt. Þrátt fyrir allt og þegar allt kemur til alls."

Epík eftir Hörð S. Dan í leikstjórn Árna Friðrikssonar
„Hverju trúir þú? Á hvað trúir þú? Er nýr guð kominn til sögunnar? Hér eru trúarbrögð í tafli."

Maður og kona eftir Hörð S. Dan í leikstjórn Ragnhildar Sigurðardóttur
„Hvað ómar í hugum manns og konu? Hvað drífur samskipti þeirra áfram? Hver er að fara og hver er að koma? Verk um tvær manneskjur sem einhvern veginn eru alltaf á á leið í sitt hvora áttina."

Notaleg kvöldstund eftir Þórunni Guðmundsdóttur í leikstjórn Ástu Gísladóttur
„Hversu langt þarf maður að ganga til að eiga eina notalega kvöldstund? Stundum er eina ráðið að hverfa inn í rómantík kvikmyndanna."

Ár og öld eftir Þórunni Guðmundsdóttur í leikstjórn Þorgeirs Tryggvasonar
„Eftir langan og góðan svefn getur verið bæði gott og nauðsynlegt að leggja sig aftur og sofa lengur."

Þema eftir Hrefnu Friðriksdóttur í leikstjórn Júlíu Hannam
„Er það klisjukennt að eiga afmæli - eða að halda upp á það - eða að segja frá því í afmælinu að maður sé að halda upp á það að eiga afmæli eða...?"

Miðapantanir á hugleikur.is

Afleiðingar kreppunnar halda áfram að koma í ljós og sér örugglega ekki fyrir endann á því.

Hin hagsýna húsmóðir fór í búð um daginn og keypti til heimilisins. Ákvað í sparnaðarkasti að fjárfesta nú í maís í stað þess að kaupa örbylgjupopp. Einu sinni þótti það alveg nógu gott og hví ekki að taka upp gamla siði? Það er í tísku.

Poppaði síðan heilan pott eftir hálfgleymdri uppskrift og tókst fullkomlega. Trixið er að setja einn fullan lítinn kaffibolla af maís - það dugar í fullan pott af poppuðu poppi. Gómsætt og tilvalið.

Liðu nú nokkrir dagar og ég ákvað að endurtaka leikinn. Var orðinn slíkur töffari í þessari aðgerð að ég þóttist getta vippað réttu magni fram úr erminni án þess að brúka kaffibollann. Hellti beint í pottinn þar til mér þóttist vera komið botnfylli. Kannski bæta aðeins meira á. Síðan var poppað. Vel uppfyrir brúnina á pottinum og popp út um allt eldhús. Í tilraun til að bjarga því sem bjargað varð reyndi ég að hella úr yfirfullum pottinum í skál án þess að allt færi út um allt. Var því ekki passa á mér útlimina og skellti hægri handleggnum undir pottinn.

Ái.

Hlaut prýðisstórt brunasár að launum og lét mér töffaraskapinn að kenningu verða. Kom aðeins helmingnum af poppinu niður. Daginn eftir var ég kominn með myndarlega blöðru á miðjum brunablettinum sem var ekki lengi að springa svo á það fór plástur. Kannski ekki alveg nógu stór fyrir allan brunablettinn en náði yfir blöðruna. Síðan hugsaði ég ekki um það í svona sólarhring.

Varð litið á plásturinn í dag og var klárlega kominn tími til að skipta. Vandast nú málið. Brunasárið - bæði það sem var blaðra og roði - var límt við plásturinn og fylgi honum af. Opið svöðusár á handlegg og engan á ég sjúkrakassann. Ég gerði það sem var sennilega skynsamlegast í stöðunni, vafði handleggnum laust inn í klósettpappír og brunaði út í apótek. Fékk þar sérhannaðann brunaplástur (ca. 750 kr. stykkið) og aðstoð lyfjakonunnar við að setja hann á. Og er bara hálfónýt. Sennilega var þetta miklu meira sár en ég gerð mér grein fyrir og ég hefði þurft að búa betur um þetta til að byrja með. Hvert einasta handtak er sársaukafullt og ég veigra mér við öllu átaki. Það er heldur ekkert sérstaklega þægilegt að blogga. Brunaplásturinn er svakalega sci-fi - rúðustrikaður, gelfylltur og gegnsær - þannig að hægt er að fylgjast með sárinu gróa frumu fyrir frumu. Öll stórvirki verða að fá að vera smávirki fyrst um sinn sem er bölvað þegar maður þarf að vera að undirbúa leikrit og djöflast í leikmyndasmíð og hvaðeina.

Og allt fjandans kreppunni að kenna.

Íslendingar eru ekkert ef ekki tækifærissinnar. Síðustu vikur hefur mikil reiði og depurð gripið þjóðina - skiljanlega - og eins til að vega uppi á móti því hefur þorri hennar skellt sér í nostalgíukast. Skyndilega dugar ekkert nema soðinn fiskur í hádeginu með kartöflum, smjöri og hamsatólg og prjónaskapur til dægrarstyttingar. Ekkert sjónvarp á fimmtudögum og einfaldleikinn skal ráða í lífsstíl.

Afneitun er s.s. á óeðilega háu stigi. Fólk hugsar með heimilislegri hlýju til fortíðarinnar og man aðeins það besta og notalegasta. Ég stóð mig sjálfa að finna gömlu dagana hríslast um kroppinn þegar ég kíkti inn í Pennann fyrr í dag og sá stóran rekka með öllum útkomnu Ísfólksbókunum - alveg eins og í gamla daga.

Málið er bara að ég á allar þessar bækur og hef marglesið. Þær duga ekki lengur. Nostalgían felst aðeins í smá hamingjukasti en nær aldrei að vera viðvarandi ástandi. Fiskur í hádeginu er fínn endrum og eins en þess á milli á fólk eftir að ætlast til þess að geta haft aðgang að öllu hinu sem það er búið að venjast og hugsar ekki út í að það gæti verið án. Það er ekkert mál að fórna sjónvarpi á fimmtudögum þegar allir eru hvort eð er að dánlóda. Við sem upplifðum alla þá hluti sem sitja nú ljómaðir fortíðarglansa vorum ekki svo uppnumin af þeim þegar þeir tilheyrðu nútímanum og við tókum pizzum, Stöð 2 og betri samgöngum fagnandi hendi.

Nú veit enginn hverstu slæmt ástandið getur orðið. Þurfa Íslendingar bara að verða aðeins hagsýnari í innkaupum eða erum við að tala stórfelldan niðurskurð á lífsstíl? Missum við símana, internetið, bílana, sumarfríið, veglegar jólagjafir, barferðir, nýja skó, betri vetrarkápu, námskeið og líkamræktarkort? Að maður tali nú ekki um allt hitt sem ég hef aldrei leyft mér? Fortíðin er nefnilega eins og hvert annað þriðja heims land: áhugavert heim að sækja - en mundum við virkilega vilja búa þar?

Það gerðist heilmikið og skemmtilegt á æfingunni í gær. Kannski vegna þess að við bættum auka elementi inn í leikritið. Kannski vegna þess að ég kippti öllum ljósunum úr samband og notaðist bara við tvo gamla lampa til að lýsa upp sviðið. Segi ég ekki meira um það - forvitið fólk verður bara að koma á sýninguna eftir tvær vikur ;)

Einhverra hluta vegna fannst okkur þetta vera hinn ákjósanlegasti tími til að taka myndir. Símamyndir í myrkvuðu herbergi með takmarkaðri lýsingu eiga alltaf á brattann að sækja. Þessar hafa verið gífurlega fótósjoppaðar en eru þó ekki betri en svo að saman gera þær kannski eina almennilega mynd.

Leikararnir - Gummi, Rósa og Guðrún

Við Auður settumst niður fyrir stuttu og höfðum notalegt vídeókvöld. Kíktum þar á hina finnsku, þöglu, svarthvítu, natúralisma mynd Juha frá árin 1999 - mikil skemmtun. Og svo frönsku söngvamyndina Les Chansons d'amour - eða Ástarsöngvar - frá árinu 2007 (sjá dvd link hér til hægri) sem ég hefði verslað á Amazon í einhverju bríeríi í haust (að sjálfsögðu vel f.K - fyrir Kreppu).

Okkur fannst hún reyndar frekar ruglingsleg í byrjun og aðalpersónan pirrandi en svo vann hún á. Ég kíkti á myndin aftur um helgina - vildi sjá hvort hún virkaði betur nú þegar ég vissi alla söguna fyrir fram. Hún gerði það - ætlan persónanna kannski ekki svo mikið skýrari en mun ljósara hvers vegna svo var. Hún ku líka vera að hluta til byggð á atburðum í lífi leikstjórans og höfundar tónlistar sem eru gamlir vinir. Ekki vildi samt betur til en svo að ég fékk myndina gjörsamlega á heilann - sérstaklega eftir að ég komst að því að soundtrackið er hið ákjósanlegasta undirspil við lærdóminn. Ljúfir tónar - gjörsamlega óskiljanlegur texti (fyrir frönskufatlað fólk):

Það eru svokallaðir mánudagstónleikar uppi í Tónó næstkomandi mánudag kl. 19:30. Mér var sagt að smala fólki á þá - þannig að allir eru velkomnir. Ég mun syngja þar tvö angurvær íslensk lög og er annað þeirra mér sérstaklega hugleikið á þessum síðustu og verstu. Á æfingu í gær fannst kennara ég vera að ná að lifa mig inn í textann og spurði um inspirasjón - ég sagði henni að ég hefði sett mig í spor Geirs H. Haarde að ákalla íslensku þjóðina.

Það smellpassar - sjá:

Ektamakinn elskulegi

Ektamakinn elskulegi
útvalinn á gleðidegi
kær skal mér, en öðrum eigi
ann eg meðan lifir sá.

Þegar vetrarkuldinn kemur,
krapahríðum yfir lemur,
æskilega okkur semur,
inni í hreiðri kúrum þá.

Sumarblíða sefar mæði,
sofum við þá úti bæði,
og þó á vetrum vart sé fæði,
vöktum það sem frekast má.

Í sparsemi af því neytum,
um annarra ei ríkdóm skeytum,
unum hag og hvergi breytum,
hagkvæm þykir byggðin smá.

Skorti brauðs ei skulum kvíða,
skaparinn vill það ekki líða;
dreifir hann um foldu fríða
fræi því, er seðjumst á.


Það væri skemmtilegt verkefni fyrir fyrsta árs bókmenntafræðinema að rýna í línur ljóðsins og skýra í ítarlegu máli (dreifir hann um foldu fríða/fræði því er seðjumst ár = þarna er verið að minna á þær auðlindir sem landið býr yfir og hvetja íslensku þjóðina til að nýta þær til hins ýtrasta, það sé vilji Guðs, gæti einnig átt við um fjallagrös). Ég treysti hins vegar á túlkunargetu lesenda.

Bókmenntafræðingar sumir hverjir hafa einnig kosið að túlka textann sem ástaróð Haarde til Bubba kóngs. Hann er eignaður Hallgrími Péturssyni en ku víst vera eftir Séra Björn Halldórsson og saminn á 18. öld. Sannspár maður þar.

Lagið er hins veger nýlegt og eftir Tryggva M. Baldvinsson sem gefur upp tóndæmi á heimasíðu sinni. Svona ef fólk skyldi vilja raula með yfir kornflexinu.

Heyrðu mig nú - ég steingleymdi þessu.

Ég var víst búin að lofa að linka í ferðasöguna frá Riga þegar ég kláraði að skrifa hana. Það er meira að segja soldið síðan. Hana má finna í allri sinni heild inni á leiklist.is.

Magnað...

Þetta árið eiga allir afmæli.

Merkilegt hvernig það gerist.

En enginn á afmæli í ár eins og Hugleikur. Núna standa fullt af leikstjórum sveittir yfir æfingum á fullt af stuttverkum og hafa rúman mánuð til stefnu. Þá verður blásið til allsherja amælisþemaðrar stuttverkahátíðar í fjölnotasal Listasafnsins. Takið helgina 31. okt - 2. nóv. frá.

Svo á pabbi afmæli í desember og ætlar að verða sjötugur. Ég veit ekki... hann ber það ekki með sér. Lítið bara á myndina hér til hægri - varla merkjanlegur munur. Hallast helst að því að hann sé að ljúga. Getur ekki verið að hann sé deginu eldri en 53. Sem gerir mig 19. Fínt mál.

Engu að síður skal haldið upp á tímamótin og ætlar öll fjölskyldan að hittast í Köben og endurnýja kynnin við íslenskuskotnu Daninna sem við erum skyld og halda ærlegt partý.

Svo á ég víst líka afmæli í desember og verð árinu eldri. Hef tekið þá ákvörðun að hér eftir teljast öll ár vera plús. Þetta árið verð ég +1. Á næsta ári +2 o.s.frv. Finnst það sérlega jákvæð stefna í mínu lífi. Tímamót eru bara til leiðinda. Nema auðvitað þegar þau gefa tilefni til partýhalds.

Og afmælisgjöfin ár (hinthint):





Má alveg vera jólagjöf líka.

Frá öllum sem ég þekki.

Yfirdráttarlán. Mikið glettilega er auðvelt að venjast þeim. Ég man ekki hvað ég búin að vera með slíkt lengi. Alltof lengi því ég er löngu hætt að geta hugsað í inneignum, aðeins skuldum.

Og svo tekur maður skyndilega eftir því að vaxtagreiðslunar eru ca. 8000 kr. á mánuði og ef ég tæki lífeyrissjóðslán til 5 ára mundi ég borga svipaða upphæð nema ég borgaði niður lánið líka. No brainer. Ég hef að vísu verið að borga niður yfirdráttinn en það gengur hægt og þetta er bara svo mihihiHI-klu hagstæðara. Eina gildran er sú að maður gæti frestast til að ná sér í annan jafn skæðan yfirdrátt. En þá er bara að vona að eitthvað hafi aukist á þroskann með árunum. 7-9-13.

Hugleikur er byrjaður á sínum barningi. Fyrsti samlestur fyrir afmælistengdu einþáttungasýninguna var haldinn í gær og þar var kominn haugur af nýjum þáttum ásamt haug af gröðum leikstjórum sem allir vildu negla það sama. Eða næstum því. Ég fékk þann sem ég vildi en ekki voru allir jafn heppnir. Ég fékk líka leikstjóra að þeim sem ég skrifaði og held bara að Unnur Gutt sé ákkúrat rétta manneskjan í djobbið. Ef ég hefði ekki skrifað hann hefði ég sennilega vilja leikstýra honum sjálf :þ Ég hef ekki ennþá prófað að leikstýra svona eintali. Grunar að það sé glettilega snúið.

Annars eru verkefnin bara byrjuð að hlaðast upp líkt og í fyrra og ég virðist ekki hafa þróað með mér hæfileikann til að segja nei á þessu ári sem liðið er. Spái taugaáfalli í kringum lok október.

Úff - það hefur verið þeytingur á manni þetta sumar. Fyrst skólinn, svo Tenerife og síðast Neata hátíðin í Lettlandi. Ég held ég sleppi því að skrifa ferðasögun þar sem ég hef verið skikkuð til að rita hana fyrir leiklist.is og mun bara linka í hana þegar að því kemur. Annars hefur Jenný gert henni ansi góðs skil á sínu bloggi.

Ég veit ekki hvort ég var undir þetta miklum áhrifum frá sorglegum lettneskum aðbúnaði eða skelfilegum húsgagnaverslunum sem ég slysaðist inn í þar í landi en eftir að ég kom heim hef ég verið uppfull af löngununum til að breyta og bæta heima hjá mér. Ég hef hent ca. 160000 tonnum af drasli, málað veggina í stofunni og keypt mér nýjan sófa og sófaborð. Þetta maníukast er alveg örugglega ekki búið en kannski í smá pásu í bili á meðan buddan jafnar sig.

Það er líka alveg spurning hvort undirmeðvitundin sé að reyna að koma mér undan því að skrifa leikrit sem ég var lofa upp í ermina á mér. Það verður allsherja afmælisþema hjá Hugleik næsta vetur; fyrst afmælistengd einþáttungasýning í nóvember og svo endurunnin söngleikjaútgáfa af gamla Hugleiksleikritinu "Ó þú" í mars með hátíðarsýningu á 25 ára afmælisdaginn og alles. Mér þykir líkleg að ég leikstýri í því fyrra - allt opið með það síðara. Það er bara stór spurningarmerki við það hvort afmæliseinþáttungur eftir mig rati í ört stækkandi pottinn (voru komnir þangað ca. 14 síðast þegar talið var). Það veltur auðvitað algjörlega á því að ég hætta að gera eitthvað allt annað.

Eins og t.d. Project Hundred. Sem ku hafa dottið niður í Project Fifty. Mér fannst þetta skemmileg hugmynd og ákvað að skella mér með í þetta - með því að fá lánaða vél úti í bæ. Maður bara reddar sér.

Skruppum í smá bíltúr og endudum i 2300 m haed - alveg óvart. Vorum ad keyra frá Santa Cruz til La Laguna thegar vid hentumst inná á einhvern sveitaveg eingongu á impúlsinu og gulum Polo. Tharna erum vid komnar i ca. 1800 m - vel yfir skýjunum - stefndum sídan haerra. Rúntudum framhjá thessu en kíktum ekki i heimsókn thví klukkan var langt gengin í átta og vid vissum ekki hversu lengi vid yrdum ad keyra aftur nidur - og áttum eftir ad stoppa einhvers stadar á leidinni og borda kvoldmat. Sem reyndist vera í haesta thorpi eyjunnar; Vilaflor thar vid threaddum snarbrattar goturnar í gódan hálftíma ádur en vid fundum opinn veitingastad thar sem bodid var upp á naer óaetan kjukling.

En thad var í fyrra dag. Gaerdeginum eyddum vid í Aqualandi hérna á naestu grosum og í dag fórum vid ekki einu sinni út fyrir hotelgardinn enda steiktar eftir thví.




Playa de las Américas er svosem ekki amalegur stadur til ad eyda lunganu úr sumrinu.

Kvedja ur solinni

Hundsgrey urðað lifandi og þjóðinni ofbýður. Svosem alveg skiljanlegt.

Það sem ég skil ekki er að fólk skuli virkilega trúa því að slíka mannvosku sé að finna í þessum heimi að hægt sé að sýna dýri viljandi aðra eins grimmd. Að einhver hafi skyndilega fundið hjá sér hvöt til að misþyrma dýri og ganga síðan sáttur til síns heima ánægður með vel unnið dagsverk. Ég veit að fólk misþyrmir dýrum daglega - en yfirleitt er um vanhirðu og hugsunaleysi að ræða. Aðstæður sem taka langa tíma að þróast og gefa góðan tíma til réttlætinga.

Þetta sama skilningsleysi gerir það að verkum að ég fæ ekki trúað því að blóðþorsti hafi haft eitthvað með ísbjarnadráp síðustu vikna að gera. Og hef ég þó aldrei verið mikið fyrir skotveiðarnar.

Ég vil endilega trúa því að einhver hafi t.d. keyrt á hundinn, haldið að hann væri dauður og urðað hann til að losna undan ábyrgð. Það er atburðarrás sem passar inn í mína heimsmynd. Slíka persónuleikabresti skil ég. Ekki hina.

Það var nú bara soldið gaman í skólanum. Eins og svo oft áður.

Eitt það besta við þennan skóla að mínu mati er að hann er ekki staðnaður í órjúfanlegum hefðum. Alltaf skal fundið upp á nýjum hlutum sem berast gjarnan með nýju fólki og tryggir að hver upplifun verður einstök.

Að þessu sinni lenti þorri kvenþjóðar skólans undir Bollywoodálögum. Við settumst niður eitt kvöldið og horfðum á hina sívinsælu rómantísku gaman/dans/söngvamynd Kuch Kuch Hota Hai. Þrír tímar af endalausri skemmtan. Í fyrstu óaði okkur talsvert fyrir þessu ferðalagi og háðsglósurnar sem beindust að skjánum yfirlætislegar og ófáar en þegar dvd diskur bilaði skyndilega í miðjum klíðum var sem hjörtu vor hefðu verið kramin og örvæntingin skein í hverju andliti þar sem við reyndum að koma gripnum aftur í eðlilegt horf. Sem betur fer tókst það og við fengum að halda áfram hinu dásamlega ferðalagi ásamt Rahul og Anjeli.



Ég var ekki á því sjálf en mér skilst að námskeiðið hennar Ágústu hafi ekki verið samt í kjölfarið. Þú finnur auðvitað ekki betri dæmi um yfirdrifið melódrama og trúðslæti en í Bollywood.

Turninn kom upp í spilunum mínum - rammskakkur og þveröfugur. Kannski ekki skrítið þar sem Hrefna hafði samband við mig stuttu og bauð mér pláss á handritunar námskeiðinu með fjarska litlum fyrirvara. Ég sagði já takk.

Við Auður skelltum okkur á glimmrandi góða sinfóníutónleika í kvöld með Lady & bird - betur þekkt sem Karen Ann og Barði í Bang Gang. Algjör dásemd út í gegn (þótt ég verði að viðurkenna Patreksfjarðarhúmarinn hafi soldið flogið yfir hausinn á mér) og eins gott að þeir verði til á einhvers konar kaupanlegu formi í framtíðinni. Síðan tóku við fastir liðir eins og venjulega; smá hvítvínsdrykkja og spámennska heima hjá mér. Erum nú talsvert vísari um nánustu framtíð og ég einni hvítvínsflösku fátækari.

Ég þarf s.s. að venjast þeirri tilhugsun í snatri að ég er að fara að skrifa leikrit í heila viku. Og ekki leika. Semsagt. Hmmm... Ætli ég reyni ekki að leyfa því að síast inn á leiðinni norður á morgun. Ég hef ekki tíma til að pæla í því þangað til. Á óvart alveg eftir að pakka. Og klára að ganga frá gögnum vegna styrkumsóknar Hugleiks til Bandalagsins. Verð að viðurkenna að áfengið hjálpar við að feykja stressi á brott.

Óver and át.

Maður þarf hvort eð er að endurnýja við og við.

Þessi hugmynd er svo geðveik að ég er ekki frá því að hún sé eins sú snilldarlegasta sem ég hef heyrt. Svona á að snúa vörn í sókn.

Ég held að það búst enginn við því Búrmabjánarnir hætti hinum glæpsamlegu verkum en þeir hafa engu að síður gott af smá andlegu áreiti.

Þegar maður er að kálast úr leiðindum yfir flensuleifum fæðast svona skoðanir.

Aumingja Egill Einarsson skilur ekki enn af hverju hann vann ekki Júróvisjón. Ég skil það mjög vel - þrátt fyrir að hafa misst af öllum laugardagslögunum í vetur svo og úrslitakeppninni og almennt ekki haft skoðun á neinu: Ef þú ætlar þér að vinna með grínatriði verður brandarinn að vera ansi góður - og enginn ljóður á framsetningunni. Vissulega voru margir sem fíluðu húmorinn - en flestir vissu sem var að fyrst að stór hluti Evrópu tók Silvíu Nótt hátíðlega átti þessi bílaklúbbur aldrei séns. Og, það sem skiptir meira máli, þú býrð ekki til gott leikrit með því að gera sama hlutinn aftur - bara talsvert slakar.

Það hefur nefnilega verið algengur misskilningur að Júróvisjón sé einhvers konar söngvakeppni - hún er það alls ekki. Þetta er risastór örleikrita hátíð. Með tónlist. Þau lönd komast langt sem tekst að skapa heilstæða 3 mínútna sýningu. Allir þættir þurfa því að koma saman; handrit, leikur (söngur), leikstjórn, sviðsmynd, lýsing o.s.frv. Hvers vegna haldiði annars að Serbar hafi unnið í fyrra? Nú eða Finnland árið áður með Lordi? Þessi lönd settu upp leikrit fyrir okkur og skemmtu á meðan. Finnland sagði frá hópi af drýsildjöflum sem tókst loksins að meika með með þétt rokklag - sagan þarf ekki alltaf að vera flókin - á meðan Serbar... tja. Ég er ekki alveg með það á hreinu en það var allt sagt af mikilli innlifun. Textinn var á serbnesku og rútínan var vandlega kóreograferaður anti-dans jakkafataklæddra kvenna sem létu hjörtun mætast. Andi Sapphó sveif yfir vötnum og til varð leikhús:



Úkraína var líka í gríðarlegum leikhúsham og á meðan Serbar fullkomnuðu melódramað skelltu hún sér út í fáránleikaleikhúsið og lenti í öðru sæti.

Ef hinu íslenska Eurobandi tekst að búa til skemmtilega sýningu úr sínu lagi gæti þetta gengið hjá þeim. Það er vísir að slíkri hugsun í myndbandinu. En ég er ofboðslega hrædd um að við eigum eftir að enda með örugga en ófrumlega dansrútínu og tíðindalausan flutning á týpísku popplagi og það er ekki mikið leikhús í því. En möguleikarnir til staðar!

Þegar ég verð stór langar mig að verða Júróvisjónleikstjóri.

:þ

Elísabet Brekkan fór að sjá Ástin er diskó, lífið er pönk í Þjóðleikhúsinu og er heitt í hamsi:

Væri ekki kominn tími til þess að semja eitthvað um þá litlu sjálfsvirðingu sem peningahyggjan og uppatöffaraskapur innlit/útlit-flísafárs nútímans veldur?

Ég man ekki betur en það hafi verið gert. Fyrir 7 árum eða svo. Lítið og skemmtilegt stykki sem hét Ungir menn á uppleið. Vann einhver verðlaun.

Finnst mér nú kjörið að biðla til höfundar um að endurvinna það fyrir hið mæðulega ár 2008 og kannski bæta við lögum. Eins og upphaflega stóð til. Mig þyrstir í nýjan og skemmtilegan söngleik en finnst líklegt að ég láti Þjóðleikhússýninguna vera.

Bara svona hugmynd...