Hér eru sviftingar þessa dagana:

* Ég er komin með glansandi fína leigjendastelpu sem lítur ekki út fyrir að vera týpan sem laðar að sér dópista og handrukkara
* Fríið er búið í bili og vinna hefst í fyrramálið
* Kisa litla er týnd og, að því er virðist, tröllum gefin. Hún sást síðast á miðvikudaginn flýja undan mér bak við horn. Ég ætla að hafa samband Kattholt á morgun. Gabríel er himinn lifandi.
* Í dag brúkaði ég 6 daga passann í Hreyfingu sem ég fékk hjá Jóni Geir. Ætla að gera slíkt hið sama næstu 5 daga og sjá hvort ég hef ekki nennu í að kaupa heilt kort.
* Ég fann loksins Leiðarvís í ástarmálum eftir Ingimund Gamla og Madömu Tobbu eftir mikla leit. Þessi eðal leiðarvísir frá árinu 1922 hverfur regulega á mínu heimili og birtist aftur aðeins þegar hann vill láta finna sig. Þarna er um að ræða sérlega nytsama og hjálplega bók og þótt eitthvað af leiðbeiningunum standist ekki hörðustu feminísta staðla ("Sú kona, sem elskar manninn sinn, leitast aldrei við að kasta skugga á húsbóndstöðu hans á heimilinu. Þvert á móti. Henni er ánægja að því að draga sig í hlé, ef kostir hans koma frekar í ljós við það. Jafnvel þótt hún sé meiri gáfum gædd en eiginmaður hennar, gætir hún þess af auðæfum elsku sinnar, að láta sem minnst á því bera") og sumar séu blátt áfram barnalegar ("Það er afarljótt, þegar konur reykja og neyta áfengis á samkvæmum eða á veitingahúsum og það ættir þú aldrei að gera") er bókin rituð af svo fordæmalausri íslenskri skynsemi að erfitt er að finna að flestum ráðunum. Því hvorugt kynið er undanþegið hollráðunum: "Þér er eigi nóg að nota skoðanir Morgunblaðsins og Alþýðublaðsins - sem breytast stundum daglega -, heldur verður þú af eigin dómgreind að gera mun á réttu og röngu. Þú verður að temja þér rökrétta hugsun, því að djarfur hugsunarháttur er mikils virði í augum kvenfólks." Eins og áður sagði er bókin ritið árið 1922 (og mýmörg dæmi um biðlanir skötuhjúanna til íslenskra ungmenna um að bursta tennurnar og fara í bað bera með sér) og því væntanlegt ýmislegt í henni sem þurfti að segja kyrfilega undir rós eða bara alls ekki. Einum degi eftir gay pride er svolítið freistandi að lesa þessa klausu í nýju samhengi: "Sumar konur virðast fæddar með þeirri hamingu að vera pilta-gull, en eigi eru þær að fremur meiri mannkostum búnar en hinar, enda eru þess mörg dæmi, að bestu kvenkostirnir sitja auðum höndum á akri ástarinnar og fá eigi aðhafst - af ýmsum ástæðum."

Hmm...

Nýja tengingin er voða fín þegar kemur að alls kyns niðurhali en er soldið treg við að hleypa mér um vafrarana. Því kallar það á sérstaka viðburði að ég nenni að troða mér inn á blogger til að segja frá. Oftar en ekki er miklu einfaldara að blaðra í hina lifandi dagbók. En nú er viðburður - eða öllu heldur tilkynningaskylda:

Mig langar til að læra á gítar.

Einnig: Nornabúðin sem samnornir Eyrún og Eva* opnuðu kl. 2 í dag á Vesturgötu 12. Þori ég að fullyrða að aldrei hefur sést hennar líki í okkar samfélagi og sjaldan hefur nokkur búð verið jafn vel réttnefnd. Þar er gjörsamlega allt að finna sem hægt er að hugsa sér í tengslum við galdur og talsvert sem ekki er hægt að hugsa sér þar að auki. Og að sjálfsögðu allt borið fram á vægu verði ásamt kaffi og meððí eins og hæfir í hinu opinbera musteri mammons. Vil ég óska þeim ógrynni af farsæld og sandhólum af seðlum.


* Hefur reyndar gleymst að gera Evu að formlegri Naflalóarnorn en það kann varla nokkrum að dyljast að hún er það nú bara samt.

Það hafa allir séð nýju útgáfuna af Hlemmi ekki satt? Fyrst hélt ég að ég væri ofboðslega glöð að sjá Laugarveginn loksins kominn í sinn rétta farveg - þrátt fyrir hálf ruglingslegt gatnamótasystem. En svo fór ég að hugsa mig um og á mig renna nokkrar grímur. Því ég get ekki betur séð en um tapaða kynjabaráttu sé að ræða.

Einhverra hluta vegna er Laugarvegurinn fastur í mínum huga sem karllegur; hann er aðalgatan, liggur ofar en Hverfisgata, þar eru allir peningarnir og straumurinn liggur aðeins í eina óhaggaða átt. Hverfisgatan hins vegar er hálfgert gettó, búðirnar fáar og raka litlu inn, umferðin þrvöngvar sér í báðar áttir um mjóan veginn. Þar er afþreyingin; leikhús, bíó, pool. Amma bjó þar síðustu áratugi ævi sinnar og mamma ólst þar upp. S.s. Mér hefur alltaf þótt gatan hafa kvenlega eiginleika - sérstaklega við hliðina á hinum "æðri" partner sem Laugarvegurinn er. Nöfnin á götunum hjálpa svo auðvitað við að styrkja þessa ímynd (vegur - kk., gata - kvk.) Það sem bjargaði Hverfisgötunni frá algjörri hliðrun var sú staðreynd að á endasprettinum skákaði hún Laugarveginum og tók af honum bæði nafnið og almennilegan endapunkt í glæsilegum gatnamótum. Gamli Laugarvegurinn sem byrjaði með svo miklu stæl upp úr Bankastrætinu endaði í frekar sorlegu bílastæði og fékk ekki einu sinni ljós til að marka leiðarendann. Hverfisgata fékk ekki bara ljós - hún brunaði með sína farþega beint inn í Laugarveginn og skilaði þeim síðan í hendurnar á Suðurlandsbraut (annarrar kerlingar) skömmu síðar. Og þarna sat broddurinn á Laugarveginum, steingeldur á milli soldið sjabbí en glaðhlakkandi kerlingarbrauta.

Auðvitað mátti ekki svo við una.

Nú er búið að laga kynjaruglinginn. Bílastæðislíkinu hefur verið útrýmt þar sem núverandi Laugarvegur brunar beint í gegnum það og endurheimtir restina af sér. Fær nú óslitna braut og glæsileg ljós í lokin. Hverfisgatan hins vegar endar einhvern veginn í engu þar sem ljósin eru farin og aðeins strætó má aka síðasta spölin. Þar sem Laugarvegurinn tók áður við Hverfisgötunni er nú mjó einstefnugata sem liggur niður úr Laugarveginum, meðfram lögreglustöðinni og inn í Hverfisgötuna. Þvert á upphaflega einstefnuleið. Þannig að nú er Laugarvegurinn ekki aðeins búinn að loka fyrir allt flæði og uppstokkanir heldur er hann byrjaður að þröngva sér leið inn í hina áður óspjölluðu en frökku götu.

En týpískt.

Mmm... búin að vera í fríi alla þessa viku og er rétt svo núna að komast upp á lagið. Ég þarf alltaf smá aðlögunartíma þegar ég fer í frí. Get ekki bara hrokkið úr einum í gír annan. Eða öllu heldur: úr fjórða gír og í park úti á kanti með slökkt á vélinni og tvö dekk úti í móa.

Framkvæmdagleðin hefur eitthvað staðið á sér og kenni ég öllu um sem er ekki ég. Var í allan gærdag að slá garðinn og raka. Var í mest basli við að koma slátturvélinni í gang og þurfti að taka mér langa og góða pásu eftir að hafa slegið garðinn áður en ég gat rakað. Ekki skil ég hvernig maður plægði í gegnum heilu hektarana í unglingavinnunni í den og það fyrir hádegi. Annars hef ég verið að hanga soldið með honum bróðursyni mínum. Við skelltum okkur í Kringluleiðangur og sund á mánudaginn og fórum og fengum okkur ís ásamt eldri systur hans í dag. Á morgun er planið að gera eitthvað skemmtilegt líka.

En þegar ég er ekki að passa börn og fara hamförum við viðhald heimilisins er ég fullkomlega laus og liðug og til í hvað sem er (ef einhver skyldi lesa þetta sem er ekki staddur/stödd úti á landi, erlendis eða í barnabasli.)

Ég rakst á söngkennarann síðustu helgi uppi bústaðnum hennar (öll fjölskyldan fór á flakk um innsveitir suðurlands og endaði þar.) Hún tilkynnti mér að ég gæti fengið píanó að láni næstu þrjú árin þar sem einhver nemandi hennar er að fara úr landi. Pabbi verður örugglega feginn að fá hljómborðið sitt til baka þótt ég verði víst að viðurkenna að ég er ekkert ofboðslega dugleg að pota í það. Því veldur sennilega sami kvilli og kom í veg fyrir að ég æfði mig heima þegar pabbi hans Lofts reyndi eftir bestu getu að kenna mér á píanó í barnæsku. Reyndar á ég frekar erfitt með að æfa lögin sem söngkennarinn lét mig hafa einmitt vegna þess að hvað píanógetu mína varðar sökka ég feitt!

Svo ég sletti.

Kann að hitta á réttar nótur og þekkja mismunandi dúra og molla og lengra nær það ekki. Lýsi hérmeð eftir undirleikara - eða bara einhverjum sem kanna að spila með báðum höndum í einum - sem er til í fara yfir lögin ca. einu sinni svo ég nái laglínunni. Öðrum kosti held ég áfram að nota það sem afsökun. Ahemm...

Ég ætlaði að fara að barma mér yfir því að þurfa að kúldrast inni í vinnunni á svona sólríkum sumardegi en mundi þá að ég er svo gott sem minn eigin herra þessa dagana og get bara tekið frí ef mér sýnist.

Þannig að; adios! Ég ætla í sund.

Þá vitum við það.
Hér eftir tekur því ekki að fara í ræktina og stunda holla lífshætti.
Hætta að drekka/reykja/dópa/éta/dánlóda/spara/slúðra/svindla undan skatti. Aðeins eitt ár til að velja einhverjar æðrir vættir í eitt skipti fyrir öll og trúa af öllum lífs og sálar kröftum. Gamli karlinn með skiltið sem heldur sig samviskusamlega á horni Langholtsvegar og Holtavegar hafði rétt fyrir sér. Heimsendir er víst virkilega í nánd.

Ég tek það fram að ég er aðeins að koma skilaboðunum á framfæri þótt augljóslega hafi ég fundið þetta á mér eins og sést á titli þessa bloggs.

Ritað á vegg á Rauðarárstíg:

Tel mig hafa bjargða uppfærslu Vesturports á Woyzeck eftir Georg Buchner svo og leikárinu eins og það leggur sig þegar ég stal ekki handriti sem einn leikari sýningarinnar skildi eftir á borði við Serrano í Kringlunni. Í staðinn lét ég starfsmann hafa það ásamt glæsilegum bíllyklum sem lágu þarna líka og bað að geyma. Handritið sjálft var kyrfileg merkt "trúnaðarmál" og þótt ég skilji ekki alveg hvernig þýtt leikrit geti talist trúnaðarmál finnst mér líklegt að DV hefði borgar fúlgur fyrir bara vegna merkingarinnar.

Mér finnst fullmikið að ætlast til einhvers konar verðlauna afhendingar og mundi alveg sætta mig við boðskort á frumsýningu.

Ég er *svona* nálægt því að geyma bara alla peningana mína undir koddanum. Það er ekki hægt að treysta fyrirtækjum fyrir fjármálum. Hér væri alveg kjörið tækifæri fyrir mig að ranta soldið um samskipti mín við KB banka* en staðreyndin er sú að þegar fjármál fara til fjandans á svo stórbrotin hátt eru alla jafnan mörg fyrirtæki sem koma að verki. T.d. bankinn sem var seinn að biðja launagreiðendur að leggja inn á nýjan reikning, launagreiðendur sem gera ekki eins og þeim er sagt, búðareigendurnir sem renna kortum í gegn og biðja aldrei um heimild og svo við sauðirnir með plastmiðana okkar sem höfum ekki hugmynd um hvernig allt virkar.

Spunkhildur stakk upp á vöruskiptum og sjálfsþurftabúskap og sýnist mér það framtíðin. Hef hugsað mér að rækta kartöflur, rabbabara og sólber í bakgarðinum og bjóða á hagstæðum kjörum þeim lánadrottnum sem banka upp á.

______________________
* Launin mín voru ekki lögð inn á nýja reikninginn en debit kortið virkaði samt í viku á engri innistæðu og hvarflaði ekki að mér að þau væru einhvers staðar annars staðar þar sem fyrrnefndur Kb banki var búinn að taka af mér gamla debit kortið.

Talaði reyndar við bankann eftir að ég skrifaði þessa færslu og það er búið að redda fjármálunum þannig að ekki get ég kvartað undan þjónustunni.

Víííí!

Hróðmar prófdómari (sem ég er mikið að spá í að giftast og fæða börn) skildi eftir skilaboð á talhólfinu mínu og sagði að ég hefði fengið átta. Ég náði fjandans hljómfræði prófinu!! Reyndar bara rétt svo og hann sagði að ég væri með "um átta" sem ég veit ekki alveg hvað þýðir.* Ætli endanlega tala fari ekki eftir lundarfari prófdómara? Ég veit bara að klukkan hálf ellefu í gærkvöldi - þegar ég hafði setið sveitt í prófinu í samtals fjóra og hálfan tíma voru nóturnar farnar að synda fyrir augunum á mér og þótt Hróðmar gerðist svo elskulegur að líta á prófið mitt og gefa í skyn að þar væri eitthvað sem ég gæti lagað var ekki séns að ég kæmi auga á það á þeim tímapunkti. Stundum borgar sig heldur ekki að laga einhverjar smávægilegar vitleysur því þá er maður líklegur til búa til nýjar og miklu verri.

Eníhú - ég ætla að kíkja á prófið á fimmtudaginn og sjá hvað fór úrskeyðis. Mig grunar að hann vilji sjá að ég skilji villurnar áður en hann neglir niður einkunnina.

_______________________
* Maður þarf að fá átta til ná. Mér skilst að það sé ekki hægt að fá 10 og þú ert dreginn niður um hálfan fyrir hverja vitleysu.

Jæja - hljómfræðipróf á morgun og ég búin að bretta upp ermar og tekin til við lærdóminn.

Fyrst þurfti ég auðvitað að vera útsofin og skreið því ekki fram úr rúmi fyrr en kl. 1.

Svo gat ég ekki einbeitt mér að lærdómnum fyrr en ég hafði kíkt aðeins á netið og vaskað upp og tekið til í eldhúsinu.

Fór út með ruslið og lagaði til tréð sem sat ansi hallandi í alltof stórum blómapotti við útitröppurnar með því að setja steina í pottinn.

Þurfti því næst að þrífa stofugólfið því Lísa var víst eitthvað að mótmæla því að ég gleymdi að kaupa kattasand í gær og vökvaði einn sófafótinn.

Ég byrjaði síðan að lesa en eftir einn kafla saknaði ég tónlistar og náði því í spilarann minn og stakk í samband bak við sjónvarpið. Tók þá eftir því að ég átti eftir að stinga DVD spilaranum í samband sem á nú að vera nokkurra sekúnta verkefni og ágætt að klára fyrst ég var að bifast þarna á bak við til að byrja með. En fjandans sjónvarpið vildi ekki birta mynd af því sem spilarinn var í góðri trú að spila og eftir að hafa rifið í hár mitt og prófað öll skart tengi hússins í öllum möglegum götum gafst ég upp.

Þreif rykið af sjónvarpinu í staðinn.

Eftir alla þessa geðshræringu og erfiðsvinnu þurfti ég nauðsynlega að setjast niður og blogga smá. Er alveg eftir mig eftir allt þetta vesen og er að spá í taka mér pásu frá lærdómnum. Ég var búin að gleyma hvílík hörkuvinna það er að vera í skóla.

Komin aftur í bæinn - búin að standa í stífu fríi alla síðustu viku. Held ég noti helgina í að jafna mig.

Vaknaði snemma í morgun og byrjaði að taka saman allt í bústaðnum og þrífa. Tókst að komu öllu draslinu í bílinn og að skila lyklunum á slaginu 12. Brunaði síðan í bæinn og beint í vinnuna. Mjólkin - og það sem verra er; bjórinn - er hægt og rólega að hitna úti bíl.

Ég þurfti að mæta tvisvar í hljómfræði tíma í vikunni (á mánudag og miðvikudag) og þar sem ég var hvort eð er stödd í bænum var ég að vinna á þriðjudaginn og fór á fyllerí á miðvikudaginn. Ég hef samtals, á einni viku, keyrt leiðina á milli Reykjavíkur og Brekkuskógs - rúmlega 100 km - sex sinnum. Nær alltaf í grenjandi rigningu. Það var reyndar alveg ágætt og ég hlustaði á einhverjar bækur á spólum leiðinni en nú langar mig soldið til að vera bæði kjur og þurr.

Og sjá War of the Worlds. Syndaflóðsstemning síðustu daga hefur gert það að verkum að ég er ákkúrat rétt stemmd til að sjá geimverur rústa jörðinni.

Myndablogg

Yikes! Hver pantadi 12 tonn af rigningu?

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Myndablogg

Loksins :) En eg held eg bidi adeins med pottinn...

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Þá eru bara nokkrir klukkutímar þar til ég held út í faðm náttúrunnar og gíflegrar afslöppunnar. Bústaður og pottur. Er til nokkuð betra? Að vísu finnst mér ég vera að veikjast og veðrið er ekki upp á marga fiska (spáð rigningasudda) en fríska loftið og heitt vatnið skal gera kraftaverk. Hver hefur svo ekki buslað í pottum í 10 stiga frosti? Þetta er ekkert.

Nú þarf ég bara að þrauka næstu 3 tíma í vinnunni - þar sem venju samkvæmt mér hefur einhvern veginn tekist að verða ómissandi daginn áður en ég ætla taka mér frí og sé mér því ekki fært að fara heim núna. Blah.

Kæri herra almáttugi drottnari (og frú).

Elsku besti láttu mig vakna einn morguninn (helst í vikunni) með þann hæfileika að kunna alla tóna og Dúr og mollstiga aftur á bak og áfram. Það er óþarfi að kenna mér þá - vitneskjan er þarna en ef hægt væri að auka vinnsluminnið um slatta mikið af megabætum væri ég afskaplega þakklát og ætti jafnvel séns á að ná hljómfræðiprófinu efir tæpar tvær vikur. Eins og staðan er á ég nokkuð auðvelt með að temja mér nýjar reglur en framleiðni hljómaraða gengur hryllilega hægt fyrir sig sökum þjálfunarleysis í að kenna fyrrnefnda tóna og tónstiga. G-lykillinn er að vísu á nokkuð góðu róli en það er verrar með F. Ef ég er 5 tíma að berja saman tvær hljómaraðir heima hjá mér er hætt við að ég þurfi örlítið lengri tíma en þær þrjár stundir sem prófið á taka.

Með von um skjót viðbrögð
Ásta

Gleðilega þjóðhátíðardag nær og fjær.

Ég skellti mér niður í bæ í góða veðrinu og seldi blöðrur og sleikjósnuð á uppsprengdu verði handa krakkaormum til kl. 6 í Hugleikstjaldinu. Hitin niður í bæ var slíkur að maður prísaði sig sælan að vera bara inni í tjaldi og fá smá skugga á sig. Svona líkt og hefði verið dembi rigning. Þá er líka gott að geta sótt í skjólið. Í raun skiptir það engu máli fyrir tjaldsölumenn hvernig viðrar - bara að eiga nógu mikið helíum.

Þetta var fínt en nú er ég búin með þjóðhátíðarskammtinn. Ég heyri í hljómsveitunum sem spila við Arnarhól heim til mín (Írafár var að spila Allt sem ég sé rétt áðan) og sé engen tilgang í því að gera mér einhverja ferð út úr húsi til að hlíða á tónleika.

Í tilefni dagsins ákvað ég að klæða bloggið sumarfötunum. Einnig var Varríus að barma sér yfir því að geta ekki lesið þetta blogg og þótt ég hafi ekki fengið fleiri kvartanir veit maður aldrei. Vonandi virkar þetta betur. Og til hamingju, Ljótu Hálfvitar, með Grímuna ef þið skylduð lesa þetta einhvern tímann.

Tæki og tól halda áfram að svíkja mig. Ef einhver sem les þetta skyldi slysast framhjá Háteigsveginu vil ég að það komi skýrt fram að ástæðan fyrir því að garðurinn minn er aðeins hálfsleginn er sú að bannsett slátturvélin koxaði á steini sem hún reyndi að slá. Nú situr hún skömmustuleg og ansi lemstruð úti í garði og verður að vera á hvolfi til að forða því að allt leki niðrum hana. Mín annars umtalsverða leti kom ekki við sögu hér - bara svo það sé á hreinu.

Annars olli vélin mér meiri ama en að bregðast þeim skyldum sínum að færa mér fallegan garð. Nú hef ég ekki afsökun fyrir því að vera úti í góða veðrinu og verð að halda áfram með viðtölin sem ég ætlaði víst að klára í dag. Grr...

Til hamingju með afmælið Svandís og ektamaður. Hvernig væri nú að kíkja í heimsókn bráðlega svo hægt sé að halda almennilega upp á afmælið?

Úff - hvað er að gerast? Mér finnst eins og ég hafi hrokkið úr gír þessa fyrstu viku í júní. Sennilega er bara fyrir löngu kominn tími á frí. Hef ekki tekið mér svoleiðis síðan ég fór til Manchester í nóvember síðastliðnum. Upphaflega stóð til að vera litla bróður innan handar með soninn á meðan konan fór í rannsóknarleiðangur til Vestmannaeyja en nú er hún hætt við það og ég skyndilega laus og liðug þessa næstu viku. Eða þannig. Þarf reyndar að skrifa tvö viðtöl og mæta í skóla. Og spá fyrir fóstrum í óvissuferð í Elliðarárdalnum á morgun. Svosem nóg að gera.

Sá lokaþáttinn af CSI (þ.e. alvöru lokaþáttinn - ekki það sem Skjár Einn kallar lokaþátt en þýðir í raun að þeir hætti sýningum í miðri seríu.) Nú er ég ekki mikill aðdáandi þessara þátta - jú jú ágætis afþreying svona við og við - og þá helst þessir upprunalegu - ég hef lítið nennt að fylgjast með afsprengjunum í Miami og New York. En þeir líða fyrir það að vera fyrirsjáanlegir og formúlukenndir með eindæmum: Alltaf skal sagt frá tveimur málum - alltaf skal Grissom kom með kaldhæðið komment áður en titillagið byrjar - alltaf skal sökudólgurinn játa - alltaf skal vera hægt að skýra vídeóupptöku með því að ýta á einn takka þótt í reynd sé það ómögulegt - alltaf skulu aðalpersónurnar tala niður til sökudólgana með hroka og yfirlæti - aldrei skal sjást sviti eða hár úr skorðum á fólki sem hefur verið að gramsa í ruslagámi í 12 tíma.

Því var nokkuð forvitnilegt að sjá hvað Quentin Tarantino myndi gera við formatið en hann bæði skrifaði og leikstýrði þessum lokaþætti.

Vá.

Þetta var ekki sami þátturinn. Þetta var pimpaða útgáfan með dvd spilara í loftinu og læk í skottinu. Plottið var einfalt - einhver rænir Nick Stokes og kviksetur. Samtarfsmenn hans þurfa að keppa við tímann og finna hann áður en hann deyr. En þátturinn bauð bara upp á svo miklu meira. Skyndilega urðu persónunar lifandi og raunverulegar. Leikararnir voru ekki lengur á autopilot og höfðu úr einhverju að moða. Leikstjóri reyndi augljóslega að fara aðrar leiðir með leikarana og með litlum breytingum hér og þar tókst að ná fram alvöru persónusköpun. Sarah varð yfirspennt, Warrick taugaveiklaður, Catherine biðjandi, Nick viti sínu fjær af hræðslu. Lítil aukaatriði krydduðu söguþráðinn; Ecklie varð manneskjulegur og ráðlagði undirmönnum sínum, pabbi Catherine rifjar upp gömlu góðu dagana í spilavítinu ásamt Tony Curtis, litli skrítni kúrekalögræðingurinn sem hafði aldrei fengið jafn stórt mál og fór yfirum í ráðleggingum, töffarasaga Warrick, draumaatriði Nick og svo mætti lengi telja. Aldrei þessu vant voru löggurnar þreyttar og úttaugaðar, komust ekkert áfram með rannsókn málsins, þurftu aldrei að skýra vídeóupptöku til að ná bílnúmeri, gerðu heimskuleg mistök og - það sem kom mest á óvart - voru aldrei pirrandi eða yfirlætisfullar. Þetta er CSI eins og það ætti að vera. Sorglegt að vita til þess að allt muni fara í sama farið næsta haust.

Það skiptast á skin og skúrir í mínu sálarlífi. Nýjasta drama? Hátalarnir á tölvunni sem ég nota nú í vinnunni (sumarstarfskrafturinn er með mína) vilja ekki virka. Sem þýðir að hér ríkir alger þögn og enn og aftur get ég ekki hlusta á nýja diskinn minn. Í sjötta skipti á einum sólarhring. Ahemm.

Já ég á bágt. Blóm og kransar vel þegnir.

Annars er ég nú bara að venjast nýjum aðstæðum - líkt og nýja stelpan. Svona til að bjóða hana velkomna í ríkisbatteríið bankaði upp á hjá okkur fyrir hádegi eldri kona sem ég hef grun um að hafi komið hingað áður. Hún virtist vera að leita að Lyfjastofnun en brátt varð ljóst að allar hennar fyrirætlanir voru algjört aukaatriði því þessari ágætu konu var það til lista lagt að geta sett heilann sinn algjörleg á random. Það er ekki hver sem er sem getur spannað ein 7 umræðuefni í einni setningu og það án þess að anda. Þegar ekki leit út fyrir að hún ætlaði sér nokkurn tímann að fara þóttumst við Katrín skyndilega vera önnum kafnar og ég opnaði fyrir hana hurðina. Þurfti reyndar að gera nokkrar tilraunin því aumingja konan var sífellt að stoppa í hurðinni og segja okkur skoðanir sínar á Indverjum, landrofi, háskólamenntun, ríkisrekstri, sjómennsku og fleira skemmtilegu.

Bætti við link á hann Guðmund Erlingsson sem ég þekki að vísu ekki neitt en hef stolið svo grimmt af honum tónlist (og ber hann einnig ábyrgð á nýjust plötukaupum mínum) að annað er varla sæmandi.

Átti einstaklega ljúfa kvöldstund í gær þar sem ég sat við stofuborðið mitt í þrjá og hálfan tíma og gerði hljómfræðiverkefnin mín. Hlustaði bara á góða tónlist (sjá ofar í færslu) og dundaði mér við að gera hljómkort og fleira gáfulegt sem ég kann ekki að útskýra. Var að vísu soldið lengi að átta mig á hvað sneri upp og hvað niður og var alltaf að byrja á vitlausum verkefnum en þetta hafðist. Og var bara alls ekki leiðinlegt. Einhvern veginn á ég ekki von á því að sú upplifun nái að endurtaka sig.

Þessi færsla fer að verða jafn random og kerlingargreyið (þarf endilega að spyrja hana að nafni næst þegar hún kemur - sem verður samkvæmt útreikningum mínum í byrjun september 2006.)

Jamm.

Ég skellti mér í heilsubótargöngutúr í hádeginu í dag og kom aftur til baka þó nokkrum krónum fátækari. Gönguferðir eru með dýrari líkamsrækt sem ég get stundað. Ferð upp og niður Laugarveginn kostaði mig:

1 jójó (200 kr. í Tiger)
Heathers á dvd (400 kr. í Tiger)
1 pulsa + kók (300 kr. í sjoppu)
Yann Tiersen - Les Retrouvailles (2990 kr. geisladiskur + dvd)

Samtals 3890 kr. Margborgar sig að skipta við líkamræktarstöðvar.

Ég s.s. viltist inn á blogg sem Siggalára linkar á, fann þar einhver lög sem mér leist svo ágætlega á að ég keypti diskinn í snarhasti. Er nú farin að sjá eftir því. Fjandans diskurinn vill ekki spilast í tölvunni! Og ég sem á ekki geislaspilara. Það kemur jú einhver ósköp ljúf teiknuð stuttmynd þegar ég set diskinn í en það er það eina sem finnst. Mér finnst þetta ansi dýr stuttmynd. Það fylgir annar diskur með þessari (deluxe) útgáfu; dvd af einhverri mynd sem ég veit ekkert um og finnst það bara spennandi. Kostaði fyrir vikið 1000 kr. meira en bara geisladiskurinn - þeir sem þekkja mig vita að ég get ekki látið svoleiðis vera. En það átti að vera bónusinn - ekki allur pakkinn! *humph!*

Hin sorglega staðreynd er sú að það hefði verið miklu einfaldara fyrir mig að finna og dánlóda lögunum fullkomlega ólöglega af netinu. Og talsvert ódýrara.

Ok ég er kannski pínu ponsu taugaveikluð. WinAmp neitar að spila diskinn en Windows Media Player er alveg geim. Allt í góðu.

Ég gerði það loksins! Ég pantaði bústað á vegum stéttafélagsins. Þann 24. júní næstkomandi verður hægt að finna mig uppi í Biskupstungum að sleikja sólina ofan í rúmgóðum potti með bjór við hönd. Ætla að lifa letilífi þar í viku. Gestir velkomnir (á meðan pottapláss leyfir.)

Góður nætursvefn gerir kraftaverk. Eftir afar ruglingslegar draumfarir um söngnám, Eurovision og geimverur vaknaði ég endurnærð í morgun hafandi látið undirmeðvitundina alfarið um að greiða úr geðshræringu gærdagsins. Talaði svo við kennarann minn áðan sem er rasandi yfir þessu hneyksli sem borgin skellti á alla tónlistaskóla núna nýlega. Já bara núna í þessari viku held ég. Tónó er víst ekki eini skólinn sem er að lenda í þessari vitleysu (Siggalára – Árni ætti endilega að tékka á Söngskólanum og athuga stöðuna.) Á meðan er ég orðin pollróleg á ný; ætla að taka námskeið í hljómfræði í júní og almennt að sníða mér stakk eftir vexti. Miðað við það fjaðrafok sem þessi ákvörðun borgarinnar virðist hafa valdið er aldrei að vita nema einhverjar breytingar verði gerðar. Maður ætti kannski að reyna að troða þessu í blöðin? Reyna að róta soldið í málinu?

Nú þarf ég bara að fá tölvuna mína á ný svo ég geti farið að skrifa allar þær greinar sem við Auður erum að plotta. Það verður ekkert elsku mamma get ég sagt ykkur ... Muahahaha! ;)

Ég er ekki í skapi til að fara út í einhverja ítarlega sálma. Hér er einfalda útgáfan: borgin breytti lögum um skóla. Nú þarftu að vera 25 ára ef þú vilt fara í söngnám í Tónlistarskóla Reykjavíkur (veit ekki með aðrar deildir.) Sem þýðir að mér er sparkað út áður en ég kemst inn. Og þannig er það :(

Júróvisjón smjúróvisjón. Eins og ég hef nú gaman af uppákomunni og allri vitleysunni í kringum hana er ekki laust við að ég sé alltaf með soldið vont bragð í munninum eftir hverja keppni. Sérstaklega ef ómerkileg lög vinna. En það er allt í lagi. Ég verð búin að gleyma öllum slíkum smáatriðum að ári og eftir lifir aðeins minningin um partýið. Sem tókst með miklum ágætum. Við hittumst 10 heima hjá Nönnu og Jóni Geir, gáfum lögum stig eftir brjóstaskorum og partýgildi, drukkum bollu og súpu, stóðum sem klettur með Noregi og Moldavíu, lýstum yfir almennu frati á tónlistarsmekk Evrópu og heltum okkur út í Singstarkeppni. Það verður ekki frá honum tekið að sannur sigurvegar kvöldins var Gummi gítar fyrir ógleymanlegan flutning á Franz Ferdinand slagaranum "Take me out." Ég hef sjaldan verið jafn nálægt því að pissa á mig. Það skal tekið fram að Gummi hafði aldrei heyrt þetta lag áður. Eftir tvær umferði var setið og spjallað í smá stund og svo haldið heim á leið. Síðustu þrjú Eurovision kvöld hef ég afrekað það að sneiða algjörlega framhjá miðbænum. Er að spá í að gera það að hefð.

Var óvenju atorkusöm í gær - svo mjög að mér leist varla á blikuna. Sló allan garðinn, rakaði og tók saman. Gekk síðan niður í bæ, náði í bílinn og brunaði í mat til foreldranna. Þrátt fyrir lokkandi boð Nönnu að koma og spila Carcassonne ákvað ég að hanga heima og slappa af (enda þreytt eftir átökin) en fékk þá þá flugu í hausinn að hengja upp gluggatjöld. Sem ég þurfti fyrst að falda. Tókst að detta niður af stól á meðan ég var að vesenast við brautirnar og lenda utan í borðkanti á leið niður. Er með myndarlegan marblett á vinstri mjöðm og vott af bólgu. Sem er í raun hið besta mál því það kallast á við bólguna sem er ennþá á þeirri hægri og gerir mig vonandi bara symmetrískari. Eða hugsanlega hólóttari. Þannig að á miðnætti var stofuglugginn minn aftur orðinn blóðrauður og fólk getur hætt að villast á leið í heimsókn.

Whee - fyrstu fimm mínúturnar af League of Gentlemen's Apocalypse :)

Maður þarf kannski að vera rétt stemndur fyrir þessa vitleysu, ég veit það ekki. Voru þættirnir ekki sýndir hérna einhvern tímann?

Ææ - útskúfuð frá úrslitakeppninni. Og Blaðið í dag stútfullt af girnilegum Júrótilboðum (sko ef Selma vinnur.) Ekkert við því að gera annað en að skemmta sér ærlega annað kvöld.

Ég kíkti heim til mágkonunnar í grill í gær. Halldór var ekki heima framan af þannig að við reyndum að tjónka við krakkana og grillið eftir bestu getu þar til vel var liðið á keppnina og við gátum sest til borðs (eða öllu heldur Jóhanna Ýr grillaði og ég sat í sófanum með bjór.) Þá var litli bróðir mættur og dýrindins matur snæddur. Gísli Hrafn stefnir í prýðis Júróspeking og var Noregur í miklu uppáhaldi hjá honum (og ... Rúmenía? Moldavía?) Hann hafði í öllu falli betra skynbragð á því hvaða lög voru líklega til að ná til fjöldans heldur en við hin. Sá ekki hvað honum fannst um íslenska lagið því Sigrún Ýr sá ástæðu til að reyna að keppa við Selmu og gólaði svo kröftulega með að ekki var nokkur leið að heyra í laginu nema með því að taka barnið upp og veit því smá athygli á meðan. Annars var aðalfókusinn á hatta og önnur höfuðdjásn og mikið spáð og spekúleraða í hárteyjur, spennur með stórum blómum (fylgir því að eiga 13 ára systur) og fyrrnefnda hatta:



Við mágkonurnar (+ Auður í öðru bæjarfélagi) sammælgdumst um að kjósa Slóveníu og síðan var brunað á tónleika með Hrauni á Rósenberg. Þar var sveitin að halda upp á útgáfu á partýdiskinum Partý! og tókst af stakri prýði að spila 3 tíma prógram af eingöngu frumsömdu efni. Ég kom alltof seint heim og þrátt fyrir sáralitla áfengisneyslu líður eins og ég sé þunn. Sennilega svefnleysi að kenna. Nema ég sé ennþá að reyna að jafna mig á atriðinu frá Hvíta-Rússlandi.

Já ég held það bara:

You scored as Existentialist. Existentialism emphasizes human capability. There is no greater power interfering with life and thus it is up to us to make things happen. Sometimes considered a negative and depressing world view, your optimism towards human accomplishment is immense. Mankind is condemned to be free and must accept the responsibility. Cultural Creative 81% Existentialist 81% Postmodernist 81% Modernist 63% Materialist 56% Romanticist 56% Idealist 31% Fundamentalist 25% What is Your World View? (corrected...hopefully) created with QuizFarm.com

Átti afskaplega afslappaða helgi - þrátt fyrir ófá bílavandamál. Spilaði skuggalega mikið af Carcassonne í boði Nönnu og Jóns Geirs og almennt jók á kynni mín við dvd safnið mitt. Fór í sakleysislegan göngutúr niður götuna mína í góða veðrinu á Hvítasunnunni í því skyni að ná í eina bók og endaði í kaffiboði úti í garði á Eyrarbakka. Í kjölfarið var rúllað yfir á Stokkseyri og heilsað upp á safn búklausra dýra.

Eftir því sem síast meira sumar í loftið langar mig meira og meira í frí. Ég væri jafnvel til í að gera eitthvað í garðinum. Ég er fallin frá öllum ráðagerðum um sumarbústaðaferðir (inn- sem erlendis) sökum áhugaleysis enda getur bara verið fínt að dóla sér í laugum og gönguferðum um borgina og dagsferðum um nærliggjandi sveitir. Það er a.m.k. planið í dag. Ég er hæstánægð með það og er bara farin að hlakka til.

Mér er alveg hætt að lítast á blikuna. Allt sem ég á – allt sem ég nota – virðist vera að detta í sundur. Þau tæki sem ég kemst í nágrenni við gefa upp öndina í grunsamlega miklum mæli:

Tölva – biluð í bráðum fjórar vikur
Úr – datt í sundur
Bíll – vatnskassi dó
Vídeótæki – étur spólur af áfergju
Ristavél – kveikti í innstungu, sprengdi öryggi og dó

Allt hefur þetta gerst á innan við mánuði. Sími, sjónvarp og dvd spilari virka ennþá en ég er orðin nokkuð áhyggjufull. Ætli ég sé farin að gefa af mér einhverjar rafsegulbylgjur sem, tja, bræða málma og pilla plasthlífar af úrum? Ég er greinilega stórhættuleg og ætti að halda mig vandlega frá öllum iðnvæddum svæðum ef ég vil ekki valda stórslysi. Helst hefði ég vilja fara í bústað um helgina en mér finnst ekki líklegt að eitthvað losni úr þessu og svo fer ég ekki langt á biluðum bílnum. Þannig að; hvítasunnuhelginni verður eytt í eins miklu tækni-, tækja og tólaleysi og hægt verður að komast af með. Kannski bara uppi í rúmi með góða bók?

P.S. Þeir sem eru ekki búnir að því ennþá eru hérmeð beðnir fallega um að gjörasvovel að taka prófið um mig.

Vera með:

Ég útbjó þartilgert próf um sjálfa mig! Hvað veistu í raun mikið? Hérna geturðu svo tékkað á stigunum.


Það er svo helst í fréttum að ég fjárfesti í karókí disk í Bónus á 889 kr. Ykkur er hollast að óttast heimsóknir til mín í nánustu framtíð. "I will always love you" er þarna á.

Ekki veit ég hvað er að koma fyrir erlenda dagskrárgerð hjá ríkissjónvarpinu en það er allt af hinum góða. Ekki nóg með að óvenju mikið magna af gæðaþáttum hefur dúkkað upp í dagskránni upp á síðkastið heldur virðast það ætla að venda kvæði í óvæntan kross og endursýna erlenda þætti! Á dauða mínum átti ég von. Í kvöld verða fyrstu þrír þættirnir af Lost endursýndir í einni bunu og ef einhverjir hafa verið að barma sér fyrir að hafa misst af þessum mikilvægu fyrstu þáttum er nú gulluð tækifæri til að komast inn í þá.

Ég er hins vegar ekki að standa mig í sjónvarpsgeiranum. Sennilega hefur tölvuleysi undanfarnar þrjár vikur gert það að verkum að ég man ekki lengur eftir sjónvarpinu. Hef misst af bæði Survivor og America's Next Top Model tvær vikur í röð (og sá endursýninguna af Suvivor í gær fyrir einskæra tilviljun.) En það sem allra verst er, er að ég steingleymdi hinum bráðskemmtilega samnorræna Eurovision þætti síðasta laugardag. Fór bara allt í einu að spá í þessu í dag og til allra hamingju er hann endursýndur kl. 16:05 í dag (þrefalt húrra fyrir endursýningarstefnu ríkissjónvarpsins!) Sem þýðir að ég fer heim á slaginu 16:00. Get ekki beðið eftir að verða ósammála þeim öllum.

Ég bætti við link hérna til hægri. The Loa - mitt alter ego. Ég byrjaði á þessu live journal kroti fyrir tæpum tveimur árum og var pælingin sú að láta sem fæsta vita svo ég gæti verið nokkuð hreinskilnari þar heldur en hér. Þróunin hefur nú samt orðið sú að ég læt nokkurn veginn sams konar hluti flakka á báðum stöðum (þó aldrei alveg það sama) og virðist hálf kjánalegt að vera eitthvað að halda þessu leyndu. S.s. ég er með annað blogg (sem útskýrir að einhverju leyti af hverju þetta er svona rýrt) og er eini munurinn á því og þessu sá að ég skrifa þar eingöngu á ensku.

Vissu þetta kannski allir?

Prófin afstaðin - einkunnir komnar í hús og ekkert hægt að gera í niðurstöðunum að svo máli komnu. Enda engin ástæða til. Fékk 8 fyrir stigsprófið sem er víst alveg ágætt og 9,75 fyrir tónfræðiprófið sem er, að ég held, barasta dúx. Alltaf gaman að slíku.

Held áfram að reyna að endurvinna framtíðarplön og það nýjasta á dagskrá er að við Auður ætlum að stofna einkaspæjarabissness (þá getum við njósnað um fólk án þess að þurfa að skrifa um það áhugaverðar og upplognar greinar) og við Nanna ætlum að stofna hljómsveit (upphitunarband fyrir Hraun! sem samanstendur eingöngu af grúppíum og spilar bara tvö lög.) Ef mér leiðist ekki tek ég kannski ekki eftir tilgangsleysi lífs míns.

Þegar ég var lítil stúlka og bjó á Búrfellsvirkjun áttum við krakkarnir það gjarnan til að koma sama og búa til leiki. Ég man sérstaklega eftir að hafa setið löngum stundum upp á þaki Þjóðveldisbæjarins ásamt Ninnu, Herdísi, Hafrúnu, Kollu, Ara og hinum krökkunum að skipulega heilu sápuóperurnar með afskaplega flóknum plottum sem fólu m.a. í sér að Kolla og Ari (sem voru sennlega 8 ára) voru uppfinningamanneskjur að búa til alls kyns flóknar græjur. Sú staðreynd að allt sem við vorum að skipuleggja var ekki fyrir fullorðna manneskju að framkvæma - hvað þá nokkra krakkaorma sitjandi úti í sveit uppi á grasþaki - skipti nákvæmlega engu máli. Það var nóg að njóta þess að leyfa ímyndunaraflinu að fara á almennilegt flug því þegar leikurinn hafði verið skipulagður út í ystur æsar vorum við hvort eð er búin að fá leið á honum og sennilega kominn drekkutími.

Mér líður pínulítið þannig núna. Stundum getur verið svo gaman að skipuleggja að framkvæmdin nær aldrei að uppfylla væntingarnar sem gerðar hafa verið. Stundum er það bara allt í lagi.

Ég er að gera heiðarlega tilraun til að plana sumarfríðið mitt. Hefur gjarnan verðið lítið verk og létt því ég á sjaldan pening til að gera nokkurn skapaðan hlut. Er farin að horfa löngunaraugum á sumarbústaði – sérstaklega þennan í Þýskalandi sem ég get fengið í viku annað hvort um mánaðamóti júní/júlí eða júlí/ágúst (Verslunarmannahelgin.) Þetta er ekki slæmur díll – 32. þúsund fyrir 6 manns íbúð í eina viku. Ef ég get fengið 5 manns með mér er þetta gjafaverð. Hvað segiði? Er einhver áhugasamur? Það þyrfti að græja þetta frekar fljótt – sérstaklega upp á að fá flug á góðu verði. Þessi íbúð er í Bremen – sem er norðarlega í Þýskaland – ekki svo langt frá Hamburg. Eða Hollandi. Gæti þetta ekki bara orðið soldið gaman? Það er smá séns að mér takist að snúa upp á handleggina á Auði og Ragga, þá vantar bara þrjá...

Að öðru: tölvan mín er farin í læknismeðferð hjá Steina. Málið er ennþá á greiningarstiginu og á ég eftir að heyra í honum um hversu alvarlegt það er. Ætla ekki að stressa mig á því - það fer nú bara eins og það fer. Allar heilunarhugsanir fara beinustu leið til fangor þessa dagana.

Ég stóð við stóru orðin; verð orðin vel tengd eftir helgi hjá Hringiðunni og dásemdin hún Heiða Skúla ætlar að hjálpa mér að halda fjármálum mínum frá óreiðu. Svo er ég að fá nýjan leigjanda þessi mánaðamót. Hann verður að vísu bara í þrjá mánuði en nýir leigjendur eru alltaf boðberar batnandi hags. Ef ég get svo bara haldið heimili mínu flóalausu og komið tölvunni í lag verð ég kát sem lifrarpylsa.

Söngprófið ógurlega gekk svona og svona. Ég er ekki fyllilega dómbær á það sjálf en veit þó að ég var alltof stressuð. Sennilega vegna þess að ég var í aðstæðum sem ég hef aldrei verið í áður. Síðasta lagið mitt (Blítt er undir björkunum) var víst ágætt. Magadanssýningin var hins vegar ekkert stressandi og leið mér eins og blómi í eggi þarna uppi á sviði með mjaðmahnykki. Sýningin fór fram í Tjarnabíó sem ég þekki nú alveg ágætlega og kannast vel við mig uppi á sviðinu. Það hjálpaðist því allt að; mér leið eins og heima hjá mér, það var enginn í salnum sem ég þekkti, ég var ein af 12 dönsurum og hverfandi líkur á að einhver væri að fókusa á mig og mín mistök, við vorum byrjendahópur svo væntingarnar voru mjög lágar og svo var mér bara hjartanlega sama. Ég er enginn dansari og hef enga þörf fyrir að sanna mig á því sviði.

Ég væri aftur á móti alveg til í fá þetta annað stig...

Hætt. Farin. Stend ekki í þessari vitleysu lengur. Er ekki sérlega vond manneskja og finnst ég ekki eiga þetta skilið.

Heiða, ég ætla að flytja öll mín bankaviðskipti til þín frá Íslandsbanka.

Halldór, gamli vinnuveitandinn þinn má hirða alla ADSL þjónustu af OgVondafón.

Ég bið ekki um mikið – bara að ég fái þá lágmarksþjónustu sem ég er að borga fyrir og engar endalausar helvítis þrætur. Bæði fyrirtæki reyndu fyrir svona hálftíma síðan að sannfæra mig um að ég hafi aldrei reynt að færa ADSL gjöldin yfir í greiðsluþjónustuna. En ég fór að leita og fann þetta. Ha! Gripin glóðvolg! Hvar væri maður eiginlega án bloggsins?

Auður er loksins að koma aftur til norðurhvelsins á morgun. Ég hef greinlega blendnar tilfinningar varðandi heimkomu hennar því mig dreymdi í alla nótt að við værum í einhverjum mega innkaupaleiðangri í verslunarmiðstöð dauðans og ég var í sífellu að týna eigum mínum; úrum, fötum og, það sem var allra sárast, töskunni sem hvarf algjörlega fyrir rest. Auður hins vegar æddi ótrauð áfram í kaupbríma og hafði hvorki tíma né þolinmæði til að sinna þessari ringluðu vinkonu sinni. Á einum tímapunkti vippaði hún út einhverri græju sem var kannski og kannski ekki sími en gat stækkað ca. tífalt, stoppaði túrista með vídeóupptökuvél, þreif hana af honum og plöggaði sína græju inn í hans í því skyni að komast á netið og gera eitthvað gasalega sniðugt. Ég stóð bara og gapti og skildi ekki neitt í neinu. Túristinn var álíka gáttaður. Auður hins vegar virtist alveg vita hvað hún var að gera.
Undir lokin var hún sennilega orðin þreytt á töskudramanu mínu því rétt áður en ég vaknaði var ég ein ráfandi um ganga og búðir í örvæntingafullri leit að eigum mínum.

Sumir mundu kannski túlka þennan draum á þann veg að ég sé að deyja úr öfund yfir öllu því æðislega sem hún er búin að upplifa í Ástralíu síðasta mánuðinn á meðan ég hef velkst um í hversdagsleikanum og daglega baslinu hérna heima í grámyglunni og sjái aðeins fram á meira slíkt.

En ekki ég. Það er deginu ljósara að einhverjar æðri vættir eru að vara mig við tælandi aðdráttarafli kapítalismans og hverfuleika veraldlegra eigna. Þetta er fyrsti kommúníski draumurinn sem mig hefur nokkurn tímann dreymt. Ég veit hins vegar ekki alvega hvernig Auður spilar inn þessa aldagömlu togstreitu. Við þurfum að setjast niður og ræða málin þegar hún kemur heim.

Enn ein helgin horfin í tilgangsleysið. Og þó - kannski ekki tilgangsleysi. Ég kom einu og öðru í verk; fór í söngtíma á laugardaginn, tók þátt í magadagnssýningu seinna um daginn og bjó til sushi um kvöldið. Á sunnudaginn var löng söngæfing með píanóundirleik og svo sundferð. Þvoði þvottinn sem gleymdist blautur í þvottavélinni í viku tvisvar sinnum og hengdi út á snúru. Má kannski vera þokkalega sátt með dagsverkin.

Byrjaði nýja vinnuviku vel útsofin og hafa vinnuveitendur mínir væntanlega séð einhverja nauðsyn í því líka því enginn hringdi í mig til að vekja mig. Fyrir vikið mætti ég um ellefuleytið til vinnu og hafði enginn hérna vit á að skamma mig eða svo mikið sem sem lyfta annarri augnbrún. Annars eru sviftingar í vændum á vinnusviðinu. Er að fara að taka að mér umtals meiri ábyrgð og flóknari verkefni - reyndar tímabundið en kannski fæ ég nokkrar auka krónur út úr því og það er nú það sem skiptir máli.

Söngpróf á morgun. Anda djúpt og rólega. Þarf bara að geta sungið lögin lýtalaust með hárréttum framburði (hvort sem er ítalskur, þýskur eða íslenskur), réttum takti, áherslum og alls, alls ekki ruglast á texta. Já og syngja a cappella eftir nótum. Og án nótna. Og örugglega eitthvað fleira sem ég hef ekki hugmynd um! Anda ... anda ...

Er tölvulega illa fyrir kölluð heima hjá mér þessa daga. Skrapatólið hefur ekki virkað í viku og þarf væntanlega að skipta um móðurborð í því. Þetta þýðir engin netsamskipti við mig fyrir utan vinnutíma og engir erlendir sjónvarpsþættir sem ég get glápið á í tíma og ótíma.

Já og litla Heiða Rachel Wilkins Svandísardóttir er dásamlega fagurt barn :)

Og hausinn er eitthvað illa áskrúfaður eftir Danmerkurdvölin...


Til hamingju með afmælið Skotta!

Því miður hef ég enga gjöf í fórum mínum eins og stendur en vonandi mun þetta auka á ánægjustuðul dagsins ;)

Nú er runninn upp próftími - í fyrsta skipti í alltof langan tíma. Ég er að fara í tónfræðipróf næsta miðvikudag og söngpróf eftir slétta viku. Öll aðstoð væri gríðarlega vel þegin og er ég tilbúin að bjóða bjór, nudd, hina ýmsustu sjónvarpsþætti + ævaranlegt þakklæti að launum. Þið fáið hvergi betri díl.

Og svo það fari nú örugglega ekki á milli mála þá er mér fúlasta alvara. Ég þarf hjálp!

Jæja - komin fersk og sæl heim frá baunalandi þar sem ég drakk meiri bjór en ég hef nokkurn tímann áður á ævinni - samanlagt. Sif og Grímur - vinafólk Jóhönnu Ýr - voru ótrúlega gestirisin og komið fram við okkur mágkonunar sem höfðingja. Dýrindis matur öll kvöldin og almenn athygli og skemmtun hjálpuðust til við að gera þetta ferðalag eins vel heppnað og hægt var að hugsa sé. Svo æfðist maður í dönskunni þar sem prinsinn á heimilinu (fjögurra ára) talaði ekkert annað þótt hann skildi íslenskuna. Ég kúgvendi kvæði mínu í kross og keypti ekkert af DVD og álíka óþarfa en fann í staðinn búð á Strikinu (Indiska) sem virtist sérhönnuð með mig í huga og týndi mér í fata og prjálkaupum aldrei þessu vant. Annars var þetta nokkuð týpist Kaupmannahafnarför. Það var að sjálfsögðu haldið á Strikið, kíkt í Tívolí og drukkið óheyrilega mikið magn af bjór. Föstudagur var flöskudagur að íslenskum sið og sátum við langt fram eftir nóttu heima við og hlustuðum á hið myndarlega 80's safn sem skötuhjúin áttu á vínil (Ultravox rokkar!) Gátum því miður ekkert dansað því nálin hoppaði svo svakalega á fóninu ef fæti var stigið eðilega niður á viðargólfið. Því vorum við tiplandi þarna í góðum fíling til svona 3-4 og kíktum þá loksins niður í bæ og á djammmenninguna. Við vorum þó ekki mjög lengi og þegar við komum til baka fóru Jóhanna Ýr og Grímur að stúderuðu lágmenninguna á Amager fram undir morgun á meðan við Sif fórum bara að sofa.

Semsagt; batteríin vel hlaðin og ég tilbúin að takast við grámyglu hversdagsins með bros á vör. Svo fæ ég nýjan leigjanda - liggaliggalá!

Að merkari atburðum: til hamingju Svandís með dótturina sem fæddist í gærkvöldi! Nú viljum við sjá myndir af henni fyrir utan móðurkvið.

Það er óttalegur mánudagur í mér í dag. Ég virðist hálf fúl út í lífið og tilverunar sem er hvorki lífinu né tilverunni að kenna - sennilega of litlum svefni. Þannig að - ef ég hljóma eitthvað leiðinleg og afundin í dag er ekki neinu öðru um að kenna heldur en fýlulegu lundarfari.

Planið er að drekka nóg mikla vökva og skella sér í ærlegan Bollywood hristing seinni partinn. Síðan er hægt að taka alla geðvonsku út á hálfvitunum í Survivor og í kjölfarið gleðjast yfir því að hafa ekki lent í flugslysi nýlega. Ef ég á svo að fara í full Pollyönnu-herklæði má taka það fram að kvefið er svotil farið, ég er farin að geta æft mig fyrir söngtíma á ný (ekki seinna að vænna) og það eru 80% líkur á að ég sé komin með nýjan leigjanda (en það eru reyndar 90% líkur á að sú tala sé ofreiknuð.)

Það er víst eðlilegt að eftir leiðinlega flensulegu fari mann að iða í skinninu eftir hreyfinu og félagsskap. Við Nanna höfum ákveðið að slá tvær flugur í einu rothöggi og eru búnar að skrá okkur á námskeið í magadansi og Bollywood og bara öllum þeim námskeiðum sem okkur dettur í hug að mæta á. Byrjum í kvöld og munum aukast á mjaðmaþokka og kvenlegum fínhreyfinum út mánuðinn. Ef grey mjöðmin mín (sem er orðin svo fyrirferðamikil í mínu lífi sem sjálfstæð vera að ég er að hugsa um að finna á hana nafn) hefur ekki gott af þessu er fokið í flest skjól. Svo eru tímarnir í Skipholti – gætu ekki verið í betra göngufæri. Sem er eins gott því bíllinn minn gafst upp fyrir kuldanum í morgun. Harðneitaði að fara í gang og þegar ég reyndi að pressa eitthvað á hann byrjaði hann pípa í örvæntingu og hunsaði tilraunir til að slökkva á hávaðanum. Pabbi kom og náði í mig og rafgeyminn og ef allt gengur eftir get ég náð í hann vel mettan í kvöld (uh... þ.e.a.s. rafgeyminn.)

Í heimsfréttum: sennilega best að forðast Flórída eins vítisloga helvítis næstu árin.

Þá er maður loksins að skríða upp úr eymdinni. Mikil lifandi ósköp er þetta nú ekki gaman. En ... mesti óþverrinn að baki og betri heilsa í sjónmáli. Gerði ekki mikið af viti í gær – enda á fullu að láta mér batna – en tókst þó að draga nágrannakonuna inn í syndsamlegt líferni ólöglegs niðurhals. Hún var kampakát yfir þessari nýfengnu þekkingu og er örugglega að misnota tenginguna sína sem mest hún má í þessum skrifuðu orðum. Eftirfarandi lærdóm má draga af þessu: Ef ég fer niður tek ég alla með mér! Kaupmannahafnarreisan okkar Jóhönnu Ýr vindur upp á sig og ætlar núna ein vinkona hennar að fá að koma með. Ég þekki hana nú ekkert að ráði en þetta verður örugglega bara gaman.

Vil hérmeð óska Sigguláru til hamingju með að vera formlega stiginn inn á fertugsaldurinn í dag og Stebba með að hafa nálgast hina gullnu (blikkandi) tölu enn frekar síðastliðinn laugardag.

Annars er mig farið að gruna að dagskrárdeild ríkissjónvarpsins lesið bloggið mitt. Allir þeir þættir sem ég hef eitthvað tjáð mig um hafa verið – eða munu verða - teknir til sýningar á RÚV. Desperate Housewives byrjaði fyrir nokkru, fyrsti þátturinn af Lost er í kvöld (allir að horfa – RÚV er ekki með endursýningar!) og ég gat ekki betur séð á auglýsingunum en að Little Britain hefjist bráðlega. Þá er bara að vona að holskefla breskra lögguþátta sé í rénum – þetta var orðið soldið þreytt. Þótt það sé vissulega freistandi að nota þessi nýuppgötvuðu krafta mína til ills (skrifa lofsamlega dóma um Tru Calling og sjá hvað gerist) finnst mér talsvert brýnna að minnast á þrjá þætti sem ég hef nýlega uppgötvað mér til mikillar ánægju.

Veronica Mars – aka Nancy Drew á nýrri öld. Fjallar um hina 17 ára Veronicu sem var áður ein vinsælasta stelpan í skólanum en féll í ónáð eftir að besta vinkona hennar var hrottalega myrt og lögreglustjórinn faðir hennar sakaði forríkan föður stúlkunnar um morðið. Já og Veronicu var byrlað eitur, henni nauðgað og móðir hennar hvarf. Nú vinnur hún á einkaspæjaraskrifstofu föður síns, hjálpar honum og skólasystkinum sínum með mál og reynir að leysa gátuna um morð vinkonu sinnar. Vel skrifaðir þættir með fullt af húmor. Hefur verið líkt við Buffy mínus allt hið yfirnáttúrulega.

Numb3rs. Nokkuð lunkinn sakamálaþáttur úr smiðju Ridley Scott um alríkislögreglumann sem fær stærðfræðisénið hann bróður sinn til að hjálpa við lausn mála. Talsvert meira í þættina spunnið en þessi lýsing segir til um.

House – aka ef Sherlock Holmes hefði verið læknir. Þetta er allt annað en ER eftirherma. Hérna eru sjúkdómar settir upp sem sakamál og hinn mannfælni og illúðlegi Dr. House keppist við að finna lausnina. Er með nokkra velviljaða unglækna á sínum snærum sem hann getur pískað eins og hann vill. Þessi læknir (leikinn af Hugh Laurie) á ekki svo lítið sameiginlegt með hinum fræga spæjara þar sem aðferðafræði þeirra er mjög svipuð svo og ást þeirra á vanabindandi lyfjum. Fullt af húmor og póltískri ranghugsun.

Nú bíð ég bara spent eftir því að sjá hvað poppar upp á dagskrá RÚV næstu mánuðina. Því það hlýtur að vera nokkuð ljóst núna að ég hef alltaf rétt fyrir mér um svona mál.

Ekki veit ég hvar ég finn þessar flensur. Þetta eru ekki einu sinni almennilegar flensur; enginn hiti t.d. Bara svakalega mikið af hósta, hori og hausverk. Árshátíð fyrirtækisins er í kvöld. Það var hringt í mig í hádeginu til að tékka á því hvort ég mundi ekki örugglega mæta. Þráin eftir bata fékk mig til að segja já en ég er ekki viss um að ég hafi svo gott af því að hanga á Broadway klukkutímum saman. Á hinn bóginn er mér farið að leiðast óskaplega. Ég er búin að horfa óheyrilega mikið á sjónvarp undanfarna daga (House eru ekki svo vitlausir þættir - en ekki kannski ákjósanlegir fyrir manneskju með ógreinileg sjúkdómseinkenni) milli þess sem ég legg mig í svona klukkutíma í senn. Og nú snjóar að því er virðist af einskærri íróníu. Páskarnir nýbúnir og svona.

Ég get þó a.m.k. hlakkað til Kaupmannahafnarferðalagsins sem við Jóhanna Ýr ætlum að leggja í eftir tvær vikur. Helgarferð til Köben í algjöru tilgangsleysi. Mér líst vel á það.

Ugh - mér sýnist að ég þurfi að hætta mér út fyrir hússins dyr bráðlega til að ná í brauð og meira dóp Íbúfen. Hmm.. er ekki hægt að panta allt á netinu nú til dags og fá heimsent?

Fjarans pest. Eg nenni omogulega ad standa i thessu. Var rett svo buin ad jafna mig a theirri sidustu. Svo eg vitni i spekingana: sveiattan!

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Gleðilega páska

Andskotinn! Einhvern veginn hef ég orðið mér út um auma bletti á tungunni. Ég skal spara ykkur físíksar lýsingar en get þó sagt að þetta er pirrandi svona eins og eftir að maður hefur borðið eitthvað súrt. Og mér finnst ég alltaf vera þyrst þótt ég sé það ekki. Óþægindin byrjuðu fyrir svona viku og sjúkdómsgreindi ég mig á þann hátt að mig vantaði vítamín og fór að gúffa í mig einhver nýútrunnu fjölvítamíni + nýútrunnum járntöflum sem ég fann uppi í skáp. Tungugreyið byrjaði strax að lagast og hugsaði ég ekki meira út í það – þangað til núna. Ég tók vítamínin í gær (en hef hugsanlega gleymt því kvöldið áður) og nú er allt komið á byrjunarreit. Spurningin er s.s. hvort að sjúkdómsgreiningin hafi verið rétt, hvort ég eigi að vera að bögga lækni með einhverju þessháttar smámunum og hvort það sé ekki allt í lagi að éta vítamín þótt þau séu ekki glæný.

Annars er það í bígerð hjá mér að brjóta smá odd af oflæti og hef ég sótt um hlutastarf í skúringum. Nú er ég haldin þeirri bjargföstu trú að ræstitæknivinna sé með þeim göfugri í okkar samfélagi og talsvert skemmtilegri en margt annað sem borgin hefur upp á að bjóða. Ég mundi t.d. fyrr láta krossfesta mig með ryðguðum nöglum heldur en að vera:

• Fatahengjari á skemmtistað
• Símasöludýr
• Blaðamaður á DV og/eða Séð og Heyrt
• Módel
• Lögga
• Alþingismaður

Til allra lukku á ég ekki á hættu með að verða ráðin í neitt af ofangreindum störfum.

Ég verð að fara í klippingu. Ég ræð ekkert við hárið á mér lengur. Þetta er löngu hætt að verða hárgreiðsla og orðið fyrirferðamikill og ljótur makki. Ég hef ekki efni á strípum að svo stöddu þannig ég var að spá í að prófa einhverja nýja stofu (sá sem ég fer venjuleg til er mjög góður í hárlitun en klippingarnar eru svona upp og ofan.) Mælið þið með einhverjum/einhverri?

Skítabankar. Hlaða á mann gylliboðum svo mánuðum skiptir og svo loksins þegar maður lætur undan og ætlar að blanda geði við hina vaxtarlágu kemur á daginn að maður hefur ekki efni á að lifa. Ég er víst ekki nógu tekjuhá og merkileg til að hljóta náð fyrir greiðslumatsaugum Íslandbanka. Ég er alveg nógu góð til að greiða þeim vexti og ýmis afgreiðslugjöld og engir fettir fingrum út í hinar talsvert hærri afborganir sem fara til Íbúðalánasjóðs en vei mér fyrir að halda að ég, aumur ritarinn, geti gerst endurfjármögnuð og elegant. Mér fer víst best að svamla áfram í skuldasúpunni, greiða mína yfirdráttarvexti og vera þakklát á meðan bankinn hirðir ekki heimilið. Bah!

Árás skyndibitans

Ef einhver skyldi detta inn í hið annars ágæta mexíkóska veitingahús Culiacan í Skeifunni skal sá hinn sami hér með varaður við stórhættilegum rétti sem veitingahúsið hefur á matseðli sínum. Santa fe salat (með kjúkling). Á ótímabærum dauða mínum átti ég von en að verða fyrir salatárás var frekar neðarlega á lista væntinganna. Þessi annars prýðilega bragðgóði réttur inniheldur nefnilega m.a. niðurmulda og mjög árásagjarna nachosbita. Þegar egghvössu bitunum hefur verið blanda haganlega saman við kjúkling, salsa, kál og fleira góðgæti og fórnarlambið skóflað í sig eins og einum munnbita verður hættan ljós. Engin leið er að spá fyrir um hvernig nachosbitarnir lenda uppi í munninum. Grunlaus neytandinn finnur skyndilega fyrir hvössum hornunum á viðkvæmum stöðum og verður að fara mjög varlega þegar tuggið er. Því miður áttaði ég mig ekki á hættunni nú í hádeginu og er nú með frekar ljótt sár í gómnum þar sem nachoshelvítið skar á mig gat! Mexikóskir réttir eru greinilega aðeins fyrir þá allra hörðustu og í dag var ég dæmd úr leik.

Kominn föstudagur – með frosti í vöngum og sól í haga. Ekki hef ég hugmynd um hvers vegna ég hef ekkert bloggað í 10 daga og verður sá leyndardómur einfaldlega að fá að flokkast með óútskýrðum málum á borð við íverustað Geirmundar og Guðfinns svo og þetta. Það er smá föstudagsfiðringur í mér sem mun vonandi endast fram á kvöld og ekki deyja út með eftirmiðdagsþreytunni. Idolgláp og almenn vitleysa í kvöld eins og vera ber og ætli ég standi svo ekki í húsgagnalagfæringum og kjallahreinsunum um helgina. Strákpjakkurinn er farinn úr kjallaranum og ekkert því til fyrirstöðu að spúla hann almennilega. Öll aðstoð gríðarlega vel þegin.

Söngnámið gengur svona lala. Hálsbólga síðustu vikna hefur komið í veg fyrir einhver tilþrif og samkvæmt söngkennara ráði á ég bara að þegja sem mest - a.m.k. þangað til hún gengur yfir.

Mig langar til útlanda og get ekki stillt mig um að öfundast út í Nönnu og Jón Geir sem eru að fara að Ampoppast á þessari hátíð í næstu viku.

Hnuss! Hvern langar svosem að heimsækja heimafylki tvöfalda vaffsins, ég bara spyr? Ég er viss um að það verður of heitt þarna og örugglega skröltormar út um allt!

Hvernig læt ég...

Til hamingju með 28 ára afmælið litli bróðir.

Það legst s.s. bloggværð yfir mann þegar maður hefur ekki jafnan aðgang að netinu. Við - kæru lesendur - erum nú á degi 10 í tölvuleysi og sér ekki fyrir endann á því. Til að gera langa og leiðinlega sögu stutta þá vil ég meina að Og Vodafone sé að klúðra einhverju í tengingunni á meðan það góða fyrirtæki vill kenna mér um. Og þar sitjum við í pattstöðu.

Annars er framkvæmdagleðin að ná tökum á mér. Auk þess að ég er komin með nýjan sófa í stofana (allt annað líf) hef ég ákvðið að flikka upp á græna stólinn minn. Þetta er húsgagn sem pabbi keypti í Danmörku á námsárum sínum þar - kringum 1966 - og sér varla á. Þ.e. þangað til Gabríel meig í setuna. Um leið og ég uppgötvaði það reif ég að sjálfsögðu áklæðið af setunum og henti í þvottavél med det samme. Stillti á 40 og var ánægð með dagsverkið. Nema mér láðist að hugsa mig um í svona 3 sekúndur og komast að þeirri augljósu niðurstöðu að áklæðið væri ekki beinlínis úr polyester. Þetta reyndist vera hin fínasta ull sem fyrir utan það að tætast upp í vélinni minnkaði sem nam ca. 3 buxnastærðum. Ég á reynar nokkuð erfitt með að gráta það mjög mikið því seturnar sjálfar voru komnar á síðasta snúning; svampurinn farinn að molna og víravirkið potast í gegn. Þannig að ég er á leið í Listadún að redda mér nýjum sessum + áklæði. Ætla að drífa mig í dag eftir vinnu. Strax á eftir er svo förinni heitið í næstu Húsasmiðja og keyptur sandpappír og viðarolía. Stóllinn skal verða svo fínn að sjálf Vala Matt grenjar af öfund.

Jibbi jei!

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Nú stendur til að ég fái heim til mín hornsófa sem foreldrarnir hafa kúrað í fyrir framan sjónvarpið í 10 ár eða svo. Til þess að það gangi upp verð ég að losna við sófasettisæxlið sem breitt hefur úr sér yfir litlu stofuna mína. Það er meira en að segja það því ferlíkið er of vel með farið til þess að maður tími að henda því í Góða Hirðinn og of óþægilegt til að nokkur maður vilji taka við því. En það er allt í lagi - faðir minn er praktískur maður með meiru: "Þetta sófasett er fullkomið fyrir sumarbústað," sagði hann mér áðan í síma, "nú þarf ég bara að kaupa sumarbústað."

Sigga Lára er vitur kona og ritaði í morgun nokkur viskukorn öðrum til uppfræðslu og ánægju. Sérstaklega er þetta hérna mikið hollráð:

Ef rafmagnsljósið byrjar að loga stanslaust í bílnum manns, borgar sig að fara með hann strax til læknis. Ekki bíða þangað til hann deyr allt í einu, einhvers staðar útí bæ. Það er vesen.

Þó verð ég að viðurkenna að hún hefði mátt komast að þessu aðeins fyrr - t.d. áður en að ég trassaði að fara með bílinn minn í viðgerð þótt ég vissi að pústið væri bilað. Þá hefði bíllinn minn ekki dáið á uppi á Höfða í morgun þegar ég var á leið með Gabríel til dýralæknis og ég ekki lent í 3 tíma ævintýri þar sem komu við sögu tveir Selectstarfsmenn, einn faðir, tveir skoðunarmenn, einn köttur, einn rangnefndur súrefnisskynjari og að minnsta kosti sex öryggi. Ég er nýkomin aftur til vinnu, uppgefin á sál og líkama og hef ekki orku í að tjá mig um alla svaðilförina. Læt mér því nægja, líkt og Sigga Lára, að upplýsa lesendum um þann lærdóm sem draga má af þessu ævintýri:

* ef það heyrast brestir, skellir og skruðningar undir bílnum skal hann strax - og þá meina ég strax - á verkstæði
* bensínstöðvarstarfsmenn hafa ekki hundsvit á bílum en eru allir af vilja gerðir
* það er ekki vitlaust að eiga aukaöryggi í bílnum
* það er heldur ekki vitlaust að þekkja fólk sem kann eitthvað á bíla (eins og t.d. móðurbróðir minn)
* kvenkyns dýralæknar virðast áhugasamari um velferð og líðan katta en karlkyns dýralæknar
* ef þú leggur úti í kanti á Breiðholtsbraut nálægt Suðurlandsvegi borgar sig að vera eins langt frá akreininni og hægt er - þar keyra stórir trukkar sem munar örugglega ekkert um að keyra niður lasnar Toyotur + eigendur
* ættingjar eru gjarnir á að gera grín af þér ef þú hefur aldrei heyrt minnst á "föler" og veist ekki hvernig á að bera það fram eða hvernig orðið beygist.
* það er ekkert til sem heitir "föler" undir bílum. Það er hins vegar til eitthvað sem heitir "súrefnisskynjari" og starfsmenn pústverkstæða gera grín af þér ef þú reynir að klína upplognu nafni á það apparat.

Og nú ætla ég að reyna að vinna smá.

Survivor endar og eg er skilin eftir kl. 10 a manudagskvoldi med halfa hvitvinsflosku og enga nettengingu. Er vinir minir ad reyna ad gera mig ad alka?

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Helgin var með þeim menningarlegri sem undirrituð hefur upplifað í háa herrans tíð. Laumaðist inn á opna æfingu á Grjótharðir á Smíðaverkstæðinu á föstudaginn ásamt Auði - og það eftir að rennslið var byrjað. Einnar setningar gagnrýni: Hæfileg löng og raunsæ sýning sem gaf ekkert af sér. Eftir eins-bjórs umræður á 22 - þar sem við sammælgdumst um að vera ósammála - keyrðum við um bæinn í leit að pool-stöðum en fundum ekki. Hins vegar tókst mér að eyðileggja pústið undir bílnum mínum. Gaman að því. Laugardagurinn átti að fara í miklar tilfæringar og sófaskipti en pabbi var bakveikur og hringdi í mig fyrir allar aldir til að segja mér að hann treysti sér ekki í átökin. Það var kannski eins gott því fljótlega eftir það fann ég Gabríel fram á gangi - augljóslega útbitin og ófær um að stíga í aðra framlöppina. Því hófst það verkefni að troða báðum köttum í kassa (Lísa átti eftir að fá árssprautuna) og koma upp á dýraspítala fyrir lokun. Þegar ég loks komst heim rétt gafst tími til að slafra í sig mat og svo þeyttumst við Auður í Háskólabíó að horfa á hina ágætu leiknu heimildarmynd Häxan við undirleik Sinfóníhljómsveitar Íslands. Við fylgdumst einnig með málþinginu sem kom í kjölfarið en laumuðumst út þegar umræður hófust - enda slíkar alltaf eins; misgáfað fólk sem vill ólmt láta ljós sitt skína. Næst tók við sushi-leitin mikla en urðum við að játa okkur sigraðar kl. 7 á laugardagskvöldi gagnvart opnunartíma stórmarkaða. Kvöldið var svo hið rólegasta þar sem við pöntuðum okkur pizzu í sárabætur yfir að fá ekki sushi og horfðum á Survivor myndbandið sem Raggi var búinn að klippa til. Fórum svo niður í bæ - meira af vana en áhuga - a.m.k. hvað mig varðaði. Ég var í því allra minnsta partýstuði sem ég hef upplifað frá því á áramótunum og fékk fyrir náð og miskunn Auðar og Áslaugar að fara heim kl. 2. Var rifin upp úr rúmi löngu áður en ég vaknaði af söngkennara sem vildi hitta mig þremur korterum síðar. Þar sem ég er ekki ennþá búin að læra tæknina að segja nei við söngkennara mætti ég galvösk ef ekki í góðu formi og gaulaði með henni í klukkutíma. Hræddi sennilega líftóruna úr systur Sigguplebba sem var að reyna að æfa sig á saxafón hinum megin við ganginn. Ég var svo eftir mig eftir þessi tilþrif að ég sá mig knúna til að eyða megninu af deginum í alvarlega menningarsnautt sjónvarpsgláp. Klykkti svo út helginni með því að skella mér á baráttu góðs og ills ala. Keanu í formi Constantine. Alveg ágætis mynd en það má víst ekki gleymast að ég hafði líka gaman af The Chronicles of Riddick. Öll þessi ofurmenning tók á, hef sennilega tognað á heila og mun halda mig kyrfilega við raunveruleikaþætti út vikuna. Sem betur fer hefst Survivor: Palau í kvöld.

Ég fékk þessa saklausu spurningu í póstinum frá Púlsinum í dag. Hvort vil ég bók eða blóm? Ekki veit ég hvað þeim stendur til með þessu - er ekki Valentínusardagurinn liðinn? En hvað um það - þessi fullkomlega óhlutdræga könnun (sem minntist ekki einu orði á að hún væri á vegum Eddu fyrr en maður var búinn að svara) setti fram sína tvo möguleika á sérlega útlitsfagran og smekklega hátt:



Já ég - sjálfur bókmenntafræðingurinn - svaraði "blóm". Þrátt fyrir hina mjög svo lævísu sálfræði sem reynt var að beita á mig af alefli ("Hvort viltu þetta ótrúlega fagra og glansandi bókmenntaverk sem á eftir að valda byltingu í lífi þínu eða þenna óæta arfa með lús?") Ég fékk þennan gamla Kók vs. Pepsí fiðring sem ég fann gjarnan fyrir á Heimssýningunum í gamla daga þar sem ég stefndi alltaf fyrst á Pepsi-áskorunar básinn og valdi glaðhlakkandi Kók bara af því að ég gat fundið bragðmun - ólíkt venjulegu miðaldra kaffidrykkjufólki sem valdi það sem sætara var (Pepsi). Staðreyndin er nú samt sú að ég vil virkilega frekar blóm heldur en bók. Bækur get ég keypt handa mér sjálf - ég er sérvitur á bækur og treysti ekki öðrum til að velja handa mér - topptíu listinn fyrir jól á til að safna ryki uppi í minni hillu. Blóm eru hins vegar alltaf ánægjuleg gjöf og þar sem ég tími ekki að kaupa þau sjálf fæ ég þau varla öðruvísi.

Leyfist manni ekki að skrifa stöku væliblogg? Í dag er ég þreytt og mér illt í bakinu. Ætli kort í Baðhúsinu sé ekki involverað í næsta skrefi.

Gærdagurinn var lýjandi þar sem útför eins samstarfsmanns mín fór fram. Hann dó langt fyrir aldur fram og það var erfitt að horfa upp á fjölskyldu hans reyna að komast í gegnum athöfnina. Ég var allan tímann að einblína á skreytingarnar í kirkjunni, velta fyrir mér pípuorgelinu, telja spýturnar í grindinni fyrir neðan það (216) - allt annað en hvað þetta var sorgleg stund. Þegar kistan var borin út og niðurbrotin dóttir hans gekk á eftir brotnaði stíflan. Ég var búin að skoða allt í kirkjunni og þaðan sem ég sat gat ég ekki séð munstrið á steinuðu gluggunum.

Pant ekki þurfa að vera viðstödd fleiri útfarir í bráð.

I dag er sushi dagur. Var ég að enda við að ákveða. Ég hef aldrei búið til sushi ein áður en það hefur staðið til í langan tíma. Nú langar mig í sushi og sé engan tilgang í því að vera að fresta þessu bara af því að enginn er nálægur sem getur hjálpað mér. Ég á þessi fínu sushi leiðbeiningabók sem Skotta gaf mér í jólagjöf og er ekkert að vanbúnaði. Þannig að ef einhvern langar í sushi í kvöld er bara málið að droppa í heimsókn. Það skal vera tilbúið. Og að sjálfsögð gómsætt.

Ég prjóna, þú prjónar, allir prjóna!

Heimur batnandi fer.

Ég er s.s. skuldum vafinn aumingi sem lætur sér það lynda að sökkva svo djúpt í fenið að lánadrottnar fórna höndum og kippa tengingum úr sambandi.

Eða ... vesenið við að flytja greiðslu af kreditkorti og í greiðsluþjónustu í bland við vesenið við að flytja greiðslur frá Símanum yfir í OgVodafone skilur eftir sig einhverja skitna 2000 kr. skuld sem veldur mér endalausu hugarangri þessa dagana. Nú er ég búin að tala við þrjár manneskjur hjá OgVodafone, eina hjá Intrum og eina hjá Íslandsbanka og veit ekkert hvort netið mitt verði á sínum stað þegar ég kem heim.

En það er í sjálfu sér aukaatriði. Það sem þessi vinhviða í tebolla hefur kennt mér er að maður er farinn að treysta allt of mikið á bankana. Þeir eiga bara að redda öllu og maður vill helst ekkert vita hvað verður um peningana. Nú er svo komið að það eina sem ég þarf sjálf að borga er matur og bensín. Og einstaka DVD mynd. Eins og þróunin hefur verið er þess víst ekki langt að bíða að maður hættir algjörlega að þurfa að spá í krónurnar. Hagkaup, Esso og Amazon.com munu senda reikningana beint í bankann þar sem glaðbeittur þjónustufulltrúi tæmir síðustu aurana af reikningum. Þar sem ekkert verður eftir þegar allar nausynjar hafa verið taldar saman verður lífið loksins einfalt og sjálfbært - fullkomlega skuldlaust og áhyggjufrítt. Engin kreditkort, engar óþarfa utanlandsferðir, engar skemmtanir þar sem heimildin gerir ekki ráð fyrir þeim. Við líðum í gegnum lífið á þægilegri öldu nauðsynjanna og um leið og við forðumst að sigla í strand ber okkur aldrei að spennandi stöðum og aðstæðum sem gefa krydd í tilveruna.

Nuverandi skodun min a OgVodafone sem lokadi fyrir adsl i gaerkvoldi, laug thvi ad mer i morgun ad eg vaeri skuldlaus med ollu en segir mig nuna i skulda thegar skrifstofur Intrum eru lokadar og engin leid fyrir mig ad leidretta fyrr en a morgun! Grr
Örbloggfærslu sendi ég

Powered by Hexia

Nú langar mig bara til að gráta.

Já ég veit ég sagði það ekki vera heilnæmt fyrir sálina að eyða of miklum tíma þarna. Stundum hef ég ekki vit fyrir sjálfri mér.

Ég hef ekki orku í að rökræða við svona fólk - einhver hefur heilaþvegið hana of rækilega og ég tel það álíka líklegt til árangurs og að berja höfðinu utan í vegg í von um að breyta hárlitnum.

Svona lagað styður mig enn frekar í þeirri trú að setja eigi jafnréttisfræðslu inni í skyldukennslu í grunnskólum. Krakkar hafa þá kannski tækifæri til að mynda sér skoðanir byggðar á staðreyndum í stað fordóma og fyrirlitningar.

Enn á ný er ég án leigjanda. Hann Joel tók upp á því að láta reka sig úr landi og frá með morgundeginum verður kjallarherbergið mitt autt á ný. Hann bankaði upp á hjá mér í gærkvöldi og tilkynnti mér tíðindi. Sagði einnig að hinn leigjandinn væri búinn að redda einhverri stelpu til að taka við herberginu. Ég veit ekki hvað mér á að finnast um það. Helst vildi ég fá að velja mína leigjendur sjálf, takk fyrir. Drengurinn er soldið farinn að haga sér eins kóngur í ríki sínu þarna í kjallaranum og ef einhver vinkona hans dettur þarna inn mun mér halda áfram að finnast eins og ég sé að stelast inn í íbúð einhvers í hvert skipti sem ég ætla í þvottahúsið.

Þannig að nú er tækifærið fyrir einhvern heimilislausan og reglusaman einstakling sem hefur bara ráð á að leigja sér herbergiskytru. Um er að ræða 12 m² herbergi með aðgangi að baðherbergi, eldhúsi og þvottahúsi á besta stað í Reykjavík. Leigusali er einstaklega geðprúður og þolinmóður svo lengi sem leigan er borguð á réttum tími og handrukkarar halda sig í hæfilegri fjarlægð.

Viðbót: ef einhver hefur áhuga er málið bara að hringja í mig í síma 6926012

Það er ekki holt fyrir sálina að eyða of miklum tíma á Huga. Sérstaklega ekki á þeim áhugamálum sem kölluð eru tilveran og deiglan. Þar er að finna samsafn af öllu því þröngsýnasta og heimskasta sem íslenska þjóðin hefur alið af sér og upp síðastliðin 20 ár. Stærstur er hópurinn af illa upplýstum stráklingum með hórmónatruflanir og minnamáttakennd sem vita aðeins eitt með vissu í þessu lífi: þeir eru hvítir gagnkynhneigðir karlmenn og sem slíkir er enginn á eftir þeim. Þeir eru seif. Þeir hafa samfélagsfordómana með sér og geta því sett sig ofar kynþáttum, kynhneigðum og kynjum og réttlætt þarmeð tilvist sína. En eitthvað finnst þeim greinlega að sér vegið því raddir þeirra verða sífellt háværarri. Hitler kemur gjarnar inn í umræðuna sem gaur með réttar skoðanir - oftar en ekki í vafið inn í rökleysuflækju þar sem feministum er líkt við nasista. Síðan er málið að tvinna blótsyrðin og apa röflið upp eftir hverjum öðrum og helst nógu hátt. Þykjast þeir þá stórir karlar.
Það sem hræðir mig allra mest er að þessir drengir eiga eftir að vera virkir þegnar í þjóðfélaginu. Þeir eiga eftir að kjósa, vinna á vinnustöðum þar sem útlendingar eru lagðir í einelti, eignast konur til að berja og börn til að klúðra uppeldinu á. Ef ekki eitthvað þaðan af verra.
Einhver staðar er pottur mölbrotinn. Hvort sem ábyrgðin er foreldranna, skólanna, þjóðfélagsins eða internetsins skiptir ekki máli. Við berum öll ábyrgð á hinni harðbrjósta æsku. Það er enginn að halda í tauminn og rassskella þegar við á og það getur aðeins endað með ósköpum. Ég hef engar skyndilausnir á takteinunum en það hlýtur að vera spor í rétt átt að fólk geri sér grein fyrir að eitthvað er rotið og illa lyktandi í þjóðarvitundinni.

Það sem kemur upp úr krafsinu þegar tekið er til í skápum. Eftirfarandi er allt sem ég skrifaði niður eftir að hafa hitt hana Amy Engilberts heima hjá Björgu 9. mars árið 1993. Við höfðum tekið okkur saman þrjú; ég, Björg og Viggó þáverandi kærastinn hennar og fengið hana til spá fyrir okkur. Það er skemmst frá því að segja að reynsla okkar var misjöfn og ekki voru allir jafn ánægðir. Ég hef verið að leita að þessi í mörg ár og oft blaðað í bókinni þar sem þetta fannst núna en ekkert gengið. Sennilega átti ég ekki að finna þetta fyrr en núna - þ.e. ef ég tryði á svoleiðis.

Hérna er það sem ég skrifaði niður - orðrétt:

Amy Engilberts 9/3 '93

Ég er ákveðin, tilfinninganæm, tortryggin, metnaðarfull. Mun verða "leiðbeinandi." Mikið með börnum. Mun eignast nokkur börn, aðallega stráka. Seinni hluti '94 viðburðarríkur. Gerist gífurlega margt '95-'96, sérstaklega '96. Flyt að heima, mun búa í útlöndum (vissi ekki hvar). Börn mun ég eignast með nokkuð löngu millibili, þau verða vernduð, þ.e. ekkert mun koma fyrir þau. Ég held áfram að mennta mig - sagði ekki við hvað ég ynni. Mun ganga vel í starfi, sérstaklega um fertugt, alltaf betur og betur, staðna ekki. Giftist manni sem er jafn ákveðinn og ég. Hef góða "intelectual" línu í hægri lófanum. Mun verða vel efnuð. Gáfuð hvað varðar fjármál (?) Ef ég verð ekkja mun ég giftast aftur. Vinn vel þegar ég ætla mér það. Ég á endilega að syngja - læra að syngja. Ég á eftir að verða öfunduð. Á eftir að vinna við eitthvað stórt fyrirtæki; ríkið, Eimskip - eitthvað þess háttar. Maðurinn minn er ríkur, vinnan í sambandi við sjóinn eða nálægt sjónum. Á að taka E vítamín, magníum og kalsíum og fá nægan svefn.

Þetta er skuggalegt; ég fékk nægan svefn í nótt. Þá er bara að taka vítamínið sitt og skella sér niður á höfn. Kemur einhver með? ;)

Viðbót: Aðrar gersemar sem ég gróf upp úr skápnum voru annars vegar gamla snú-snú bandið mitt og Rubik's Cube anno 1982 (sennilega orðinn antík.) Nú verður gaman!

Mér líður eins og ég hafi ferðast aftur í tímann um 18 ár - og það án þess að yngjast hætishót (djö!) Fyrsti tónfræðitíminn minn afrekaði það að vera verri en ég átti von á. Og súrrealískari. Ég var búin að vera þarna í fimm mínútur þegar kennarinn hafði a) lesið alla upp, b) skammast yfir lélegri mætingu, c) skammað mig fyrir að vera ekki með rétt kennslugögn. Ég átti sennilega að finna á mér hvað ég átti að hafa með því þegar ég talaði við hann vikuna áður var mér bara sagt að "kíkja og svo sjáum við til." Ég er s.s. aftur komin í gagnfræðinám - a.m.k. er gagnfræðilykt af kennslunni - hjá afskaplega önugum kennara. Og ég þarf að ná restina af bekknum fyrir næsta tíma. Og klára heimavinnuna mína sem síðan verður farið yfir í tíma. Ætli maður fái gullstjörnu ef vel gengur?

Eftir þetta óþægilega tímaflakk var ég alveg búin á sál og líkama og lá í móki yfir sjónvarpinu til kl. 10 og fór þá að sofa. Ég hafði ætlað að pikka inn viðtalið sem ég tók fyrr um daginn en hafði gjörsamlega enga orku að sækja í fyrir það verkefni. Það var svo ekki fyrr en ég var komin upp í rúm að ég mundi eftir svolitlu sem hafði greinilega dottið út úr hausnum í tónfræðigeðshræringunni. Þegar ég var að leita að réttu skólastofunni fór ég fyrst inn í vitlaust hús og þar upp á fjórðu hæð. Ég gerði mér strax grein fyrir því að ég var á röngum stað en ákvað að rölta aðeins upp smá stiga sem fór upp á fimmtu hæð til að athuga hvort eitthvað væri þar. Svo reyndist ekki vera og þar sem ég trítla aftur niður tröppurnar missi ég undan mér fæturnar og renn niður stigann á mjóbakinu. Þetta var svona stigi með mjúkum dúk, rúnnuðum brúnum og augljóslega nýbónaður. Ferðin niður er ekki hin þægilegasta en ég óbrotin og skrönglast því á fætur, guðslifandifegin að enginn sá til. En það er ekki fyrr en þarna í rúminu sem ég geri mér grein fyrir hvað ég er aum um allan líkamann. Auðvitað tekur svona fall talsvert á og fyrr eða síðar mótmælir líkaminn hástöfum og heimtar hvíld. Sem hann fékk.

Nú á að senda mig í einhverja grunsamlega tónfræði og veit ég ekki hvernig mér á að finnast. Ég á að mæta í dag til skeptísks kennara sem heldur að ég muni skítfalla í öllu. Betta (söngkennari) er hins vegar bjartsýn sem sólin og fullviss þess að ég bara reddi þessi og karlinn viti ekkert í sinn haus. Nýtir hún í því samhengi þau vafasömu rök að ég sem fullorðin manneskja verði mun fljótari að ná þessu heldur en krakkar. Þetta er nefnilega einhver hraðferðar kúrs sem hefur staðið yfir frá því í haust og er nær eingöngu setinn af 15 ára krökkum. Gaman gaman. Eina huggunin er sú að ég er ekki sú eina sem er að dýfa sér með lokuð augun í djúpu laugina þessa dagana. Nakin.

Ég held ég skelli mér í sund eftir vinnu í dag - jólastirðleikinn farinn að segja til sín með harmkvælum. Fráfarandi helgi var alltof ljúf og afslappandi (þrátt fyrir hörkudjamm á laugardagskvöldið) og vinstri löpp mín farin að taka upp á því að sofna í hvert skipti sem ég sest niður í meira en 10 mínútur í senn. Það getur varla verið fyrirboði neins góðs. Ekki get ég farið í ræktina því það ku víst vera búið að loka henni - og ég sem átti 3 mánuði eftir á kortinu! En ég á ennþá sundkort og þótt ég geri ekkert annað en að busla í potti getur það varla verið til meina.

Leigjandinn minn lagði loksins fram tveggja mánaða leigu og er kominn af svarta listanum. Þrátt fyrir skuldirnar var hann þó ekki jafn ofarlega og hinn leigjandi sem fer alltaf meira og meira í taugarnar á mér sökum gengdarlauss hroka. Kannski er bara um eðlilegt háttalag 24 ára karlmanna að ræða - þar sem eini munurinn er íslenskt vs. bandarískt uppeldi? Minn leigjandi hefur a.m.k. aldrei verið neitt annað en ljúfur sem lamb og linur sem smör ef soldið seinn með leiguna. Það skal tekið fram hérmeð að mér er slétt sama hvort menn eru að ljúga eins og þeir eru langir og sleikja mig upp af yfirgengilegum falskhætti - svo lengi sem ég þarf ekki að hlusta á röflið í merkikertum sem halda að þau séu á einhvern hátt yfir mig hafin.

Svo ég skellti mér á áramótafagnað í gær. Fullt af fólki sem ég þekkti ekki neitt stóð fyrir alls herja partýi í flugskýli í Nauthólsvíkinni og hafði hóað í vini og vini vina sem áttu að mæta með grímu og glóandi og glasandi. Fullkomlega rökrétt túlkun á því þema var svo að vefja hárinu mínu saman við litla jólaseríu og mæta spræk. Sem ég gerði. Fékk búningaverðlaunin fyrir vikið - mína eigin freyðivínsflösku - sem ég mátti ekki við. Það verður reyndar að viðurkennast að samkeppnin var ekki ýkja hörð.

Er loksins að skríða saman á sál og líkama í þessum töluðu orðum. Hef gefist upp á því að koma bursta í gegnum hárið sem er ansi illa fyrir kallað eftir seríumeðferðina. Bíð eftir símtali frá bróður mínum sem ætlaði að draga mig með í 5 bíó (13 mínútur til stefnu - sé það ekki gerast). Íbúðin er skuggalega illa fyrir kölluð og ég finn hvergi afmælisumbúðarpappírinn sem ég veit að ég á lager af.

*andvarp*

Þetta er einfaldlega ekki sanngjarnt. Alltaf þarf allt skemmtilegt að gerast á nákvæmilega sama tíma. Nú þarf ég að ákveða mig - í þessari viku, helst í dag - hvernig mig langar að verja fyrri hluta júnímánaðar. Á ég að:

1. Fara á fræðilegt námskeið í mismunandi leikstílum hjá Rúnari Guðbrandssyni - ótrúlega spennandi
2. Fara á grunnnámskeið í leikritun hjá Bjarna Jónssyni - ótrúlega gagnlegt
3. Slá þessu upp í kæruleysi og skella mér með kór foreldranna í ævintýraför til New York að syngja Carmina Burana í Carnegie Hall? Það ku ekki vera óalgengt að kórum sé boðið að halda tónleika í húsinu en ætti að verða ótrúlega skemmtilegt engu að síður.

Ég er manneskja sem er haldin svakalegum valkvíða á góðum degi. Þessu sé ég ekki fram á að geta ráðið úr upp á eigin spýtur.

Einhvers staðar á ég Magic 8 ball...

Ég er soldið farin að sjá 13. desember í hillingum. Þá verður allt búið - leikhússstúss og skóli. Það sér reyndar fyrir endann á öllu stressi. Jólatónleikar Tónó voru síðasta mánudag og gengu bara sæmilega og litla óþekka verkið sem Hjárómur tók að sér fyrir Helgu Ragnar var flutt á miðvikudag við góðar undirtektir og kannski nokkrar undrandi augabrúnir. Jóladagskrá Hugleiks er í óða önn að klambrast saman og ekkert eftir í skólanum nema einn píanótími og einn söngtími.

Nú er mig soldið farið að langa til að sofa svefni hinna óstressuðu og setjast síðan niður í góðra vina hópi með stóóóóóóra hvítvínsflösku. Eða tvær.

Fjársýslan hefur tilhneigingu til að koma þeim leiðréttingum sem við óskum eftir í gegn eftir dúk og disk. Var innihald samræðna sem við samstarfskona mín áttum fyrit stundu.

Af hverju "dúk og disk"? Hvað hafa dúkar og diskar með frestunaráráttu að gera?

Af hverju hef ég aldrei spáð í þessu áður. Maður tileinkar sér alls kyns fraseringar án þess að hafa minnsta grun um hvernig þær virka.

Ég verð hins vegar alltaf að vita hvernig hlutirnir virka - svona þegar ég vakna loks til meðvitundar um tilvist þeirra.

Hvað segja málfarsráðunautin?

Stundum þykist ég geta prjónað. Tók til að mynda þá ákvörðun í nóvember að ég skyldi prjóna vettlinga á alla í jólagjöf. Það fór nú ekki alveg eins og ég ætlaði. Tókst að koma hvorki fleiri né færri en þremur pörum í pakka. Er með þrjú önnur í lokavinnslu. Framleiðnin er ekki meiri en þetta. En ég hef allt árið framundan til að æfa mig fyrir næstu jól og hver veit nema ég hefji leikinn upp á nýtt og ókannað plan. Ég held ég geti fullyrt það að engir aðrir muni finna annað eins í jólapakkanum að ári.

Það er auðvitað synd og skömm að jólin skuli bæði koma í veg fyrir tímanlegar kveðjur sökum annríkis og almennt skyggja á...

Þrjátíuogeins árs afmælið hennar Berglindar Rósar sem var í gær!

Til hamingju og hún lengi lifi!

Kíkti í gær í heimsókn til Svavars þar sem verið var að leggja loka hönd á hina epísku jólaplötu Hrauns (mark 2). Eftir að hafa fengið nasasjón af því sem í boði verður get ég með sanni sagt að þessi plata verður a) bráðskemmtileg, b) ólík öllum öðrum jólaplötum á markaðnum og c) með allt öðrum brag en platan í fyrra.

Mestur tíminn fór í að taka upp lagið hennar Nönnu (sem helti sér í verkefnið af mikilli innlifun þrátt fyrir afskaplega bágborna heilsu) - bæði stórgóðan söng hennar og sérstakan trompetleik Jóns Geirs. Síðan góluðum við Nanna nokkrar bakraddir við örfá lög. Alveg merkilegt hvað hægt er að koma miklu í verk á ekki lengri tíma en þetta (vorum svona 2 tíma.) Einhvern tímann var uppi sú hugmynd að ég léti ljós mitt skína á þessari plötu en bæði datt mér ekkert almennilegt lag í hug og svo hljóp tíminn frá öllum þannig að ekkert varð úr. Það var svo auðvitað ekki fyrr en ég var á leiðinni heim að mér datt loksins í hug hið fullkomna jólalag og verður það bara að fá að vera með næstu jólaplötu fyrir náð og miskunn.

Sko.

Fyrir næstu plötu finnst mér að Fúlhildur ætti að taka Santa baby með sinni geðþekku rödd - og eftir svona hálfa flösku af sherríi. Þetta lag hefur gjarnan verið framið með einhverri hálf pervertískri babydoll rödd af meyjum á borð við Madonnu. Þannig lifir það a.m.k. í minni minningu. Er ekki mál til komið að gera það almennilega og án vandræðalegrar tvíræðni? Sungið af sauðdrukkinni og drafandi miðaldra kerlingu. "Come and trim my Christmas tree" indeed.

Afmælisdagurinn var ánægjulegur ef lágstemmdur. Fór í dýrindis mat til bróður míns og mágkonu þar sem dramakóngur heimilisins (Gísli Hrafn) þóttist vera skyndilega logandi hræddur við mig og skemmti fólki með hljóðgjörningi þangað til maturinn byrjaði. Síðan brunaði ég heim og tók til í stofunna svona ef og mundi einhvern mundi kíkja. Auður kíkti til mín en aðrir voru forfallaðir og við fylgdumst með leiðinlegu fólki segja leiðinlega hluti í Survivor. Vinningshafinn hélt uppteknum lygahætti og gekk svo langt að gráta krókódílatárum við hvert tækifæri sem skilaði nettri milljón í vasann. Farið hefur fé betra.

Annars hefur afmælið mitt gjarnar þjónað þeim tilgangi í lífi mínu að minna á að jólin eru að bresta á en einhverra hluta vegna gengur mér ill að muna eftir þeim þessa dagana. Kannski einmitt vegna þess að ég er búin með öll jólagjafainnkaup og hef þau ekki til að stressast yfir. Það eina sem er eftir er að klára nokkra vettlinga, þvo þvott og draga upp gamla gervijólatréð hennar ömmu sem ég fann óvænt í geymslunni síðastliðið sumar.

Og jólalag Baggalúts er víst komið út. Sem þýðir að það er ekki flóafriður í vinnunni þar sem einn starfsmaður er með lagið á repeat og fullu blasti og vei þeim sem reynir að hlusta á eitthvað annað. Þannig að - "The Final Countdown" í íslenskum, jólalegum búning - aftur og aftur og aftur. Baggalútur hefur gert mörg skemmtileg jólalög í gegnum tíðina en af hverju þarf að gera mér þetta? Europe ... *hrollur*

Jæja árinu eldri og aldurskomplexar næstum því hættir að segja til sín. Eftir að hafa fylgst með Snorra Hergli verða þrítugur með látum um helgina rifjaðist upp mín eigin örvænting yfir þeim merku tímamótum. Sem virka ekki svo merk lengur. Þá var ég ung og vitlaus og hélt að tíminn hefði bitið á mér í síðasta skipti. Eitthvað í þá veru. En ég varð samt bæði þrjátíuogeins og þrjátíuogtveggja og verð að öllum líkinum þrjátíuogþriggja að ári. Mál komið að sætta sig við þróunina.

Þannig að - fyrst að þetta kallast nú afmælisdagurinn er ekki úr vegi að heiðra hann sem slíkann. Halldór og Jóhanna hafa boðið mér í mat í kvöld en svo ætla ég bara að vera heima hjá mér og ef fólk vill heilsa upp á mig er það velkomið. Formlegheit, hins vegar, verða nákvæmlega engin þó mögulega verði hægt að plata mig til að hella upp á kaffi.

Komin heim frá Bretlandseyjum og langar aldrei til að ferðast aftur. Ekki að þetta hafi verið á nokkurn hátt leiðinleg ferð; þvert á móti. Ég þrammaði um Manchester þvera og endilanga á hverjum degi (þó mest um miðbæinn) og dvaldi í afskaplegu góðu yfirlæti Skottu. En 12 tíma ferðalög eru meira en ég hef úthald og andlega heilsu í. Lest + neðanjarðarlest + rúta + flug + rúta + leigubíll * 30 kílóa taska = löngun til að loka mig inni á heimili mínu um ókomna ævi. Samt - þrátt fyrir smá hnökra á ferðalaginu (ég er þannig að ferðalög verða að vera fullkomlega hnökralaus ef ég á ekki að tapa geði) gekk nú allt upp. Þegar illu lestarmennirnir í London vildu ekki hleypa mér í lestina sem fór til Manchester vegna þess að miðinn minn var eitthvað vitlaust merktur fann ég yndæla miðasölukonu sem reddaði mér í næstu lest (við það tækifæri var tekin sú allar sorglegasta, úldnasta og grátbólgnasta passamynd sem um getur.) Eins þegar ég var á leiðinni heim og sá fram á að vera með alltof mikla yfirvigt gat ég fengið manninn sem stóð fyrir aftan mig í röðinni og var farangurslaus með öllu til að tékka sig inn um leið og ég og bjarga mér frá himinháum gjöldum. Semsagt - allt hið besta mál.

Það sem gerðist svo á milli miklu landaflutninganna var fullkomlega stresslaus yndælistími. Ég vona bara að ég hafi ekki truflað Skottu of mikið við lærdóminn. Ég gekk að reyndar af mér báða fótleggi - a.m.k. þangað til ég fann almennilega strigaskó - en hafði það af að klára jólgjafainnkaupin með öllu. Get nú bara tjillað með bækurnar mínar og prjónana og DVD-ið út mánuðinn og fyrir utan hin hefðbundnu jólatrjáainnkaup sem við pabbi förum alltaf í þarf ég aldrei aftur að hætta mér út í jólaörtröðina. Jibbí jei!

Úff - er ég að leggjast í bloggleti? Nú væri afskaplega hentugt að skella skuldinni á skammdegið og firra sig allri ábyrgð. Hins vegar vill til að ég er ekkert sérstaklega illa fyrir kölluð þessa dagana og því verður þetta háttalag eingöngu skrifað á leti og hugmyndasnauði.

Þrír daga þangað til ég fer út. Ég er ekki frá því að ég kvíði hálfpartinn fyrir því. Ver umheimsfælnari og heimóttalegri með hverju árinu sem líður hér bjargföst á klakanum. Fyrst og fremst finnst mér leiðinlegt að ferðast. Að þurfa að flækjast á milli staða og tala við útlendinga og rata ekki og þekkja ekki á kerfið - mér finnst það bara minna en ekkert spennandi. Og samt ætla ég. Gerir það að verkum að ég missi af jólatónleikum Hrauns sem verða á meðan ég verð úti en í staðinn geri ég eitthvað dásamlega skemmtilegt með Skottu.

Planið eins og það lítur í dag er sem sagt þannig ég fer út næstkomandi fimmtudag kl. 14:50 og lendi á Stansted um sexleytið. Þarf síðan að koma mér með lest eða rútu til London þar sem ég á bókað hótelherbergi um nóttina. Síðan daginn eftir þarf ég að finna út úr lestastöðvunum og koma mér til Manchester. Einhvern tímann áður en ég fer þyrfti ég líka að panta mér lestarmiða en ég hef ekki hugmynd hvernig ég á að fara að því og get ekki fyrir mitt litla líf fundið rétta síðu fyrir slíkt.

Já og mig vantar far á völlinn. Anyone?

Ég var með einhverjar yfirlýsingar um að ég treysti mér ekki strax til að segja skoðun mína á Memento Mori strax sem þýðir víst að ég verð að gera það einhvern tímann. Í sem allra stystu orðum: þrátt fyrir nokkra byggingagalla á sýningunni og úrlausn sem kom of fljótt og virkaði ekki nógu vel á mig var þetta mjög flott sýning. Afskaplega vel leikin, skrifuð og sérstaklega leikstýrt. Ég get lofað því að engum mun leiðast og hefði sýningin notið sín enn betur hefði hún verið lengri. En hún ku víst vera þetta stutt (rúmur klukkutími) af ásettu ráði.

Hvað hefur annars á daga mína drifið? Lítið annað en sjónvarp og prjónaskapur. Kíkti í fajitas og setu yfir Skjá einum hjá Siggu Láru á mánudaginn. Í gær var svo hið alræmda bíókvöld okkar Auðar sem byrjar yfirleitt á "Amazing race" og hverfist svo yfir í gláp á einhverri kvikmynd eftir fyrirframákveðnu þema. Stundum villist bjór eða léttvín inn í dæmið en ekki oft og sjaldan í miklum magni *hóst*. Þemað þessa dagana er "heimsendir" og eins og í síðustu viku var hörgull á slíkum myndum á heimilinu og enginn nennti út í vídeóleigu. Í stundarbrjálæði rámaði mig í að bókin Slapstick: Or Lonesome No More eftir Kurt Vonnegut innihéldi slíkar pælingar og vildi svo skemmtilega til að ég átti mynd sem gerð var eftir henni árið 1982 í fórum mínum, mynd sem ég hafði verið að humma fram af mér að horfa á því mig grunaði að hún væri það vond. En hún var ekki vond. Það verður aldrei sagt að Slapstick (of another kind) sé bara vond. Þetta var vondasta, versta og illasta mynd sem gerð hefur verið nokkurn tímann ever. Við gáfumst upp eftir svona tuttugu mínútur og þá af einskærum leiðindum. Fyrir rest tókst að halda heiðri þemans á lofti með glápi á In the mouth of madness - sem er kannski aðeins of póstmódernísk fyrir árið 2004 en alltaf soldið krípí.