Ég ætla leggja þessa spurningu fyrir nefnd: Ætti ég að fá mér permanent?

Mér stendur það til boða að láta einhvern hárgreiðslunema eyðileggja hársrótina mína með ætandi efnum og breyta mér í ígildi lambs. Mér finnst hugmyndin soldið spennandi af því að:

a) ókeypis - allt er gott sem er ókeypis
b) ég var svoleiðis útlítandi öll mín menntaskóla ár og nostalgían segir til sín
c) þykir það ekki ennþá gasalega hallærislegt? Ég veit ekki um neinn sem gerir slíkt við hárið á sér í dag. Straujað og stælt er málið. Það býr alltaf lítill púki í mér sem sækir í að vera á móti tískunni. Hallærislegheitin lokka.

Það er bara spurning hvor að þrjár veikar ástæður gera saman eina stóra.

Á ég að skella mér út í óvissuna eða er hægt að bjarga mér frá tískuslysi aldarinnar og meðfylgjandi félaglegri útskúfun?

Ég finn að þetta er allt að mjakast í hljómfræðinni. Ég er farin að vera mun skemur en þessa fjóra-fimm klukkutíma sem hvert heimaverkefni tók í upphafi. Rúmur klukkutími nægir mér nú sem er mikill léttir. Munurinn felst í því að ég er orðin talsvert betri í að þekkja nótur og nótnasambönd án þessa að þurfa að hugsa mig um og samstíga fimmundir sjaldséðar núorðið. Hef ég fjandans tónheyrnina grunaða um að þessa auknu þjálfun í nótnaþekkingu og er mér eiginlega meinilla við að hún hafi öll þessi jákvæðu áhrif í mínu lífi.

Helgin hefur verið róleg að vanda. Ég kíkti á fjölskylduna á Eiðistorgi og lék við þau um stund og borðaði alls kyns nýbakaðar kræsingar. Lá annars bara í sófanum heima hjá mér og prjónaði af krafti. Trefillinn tilbúinn svo og húfan og einn vettlingur. Ég var svo upptekin af því að prjóna fyrir aðra í fyrra að ég gjörsamlega gleymdi sjálfir mér og er nú að bæta úr því svo um munar enda stefnir í snjó. Stebbi kíkti í heimsókn og pantaði húfu í stíl við vettlingana sem ég prjónaði handa honum í fyrra. Nú vantar mig bara meira af bleiku, gulu og hvítu garni – ef einhver skyldi eiga slíkt á glámbekk. Fór allt of seint að sofa og rumskaði ekki fyrr en á slaginu tólf þegar ég átti að vera mætt á æfingu. Æddi sem geðsjúk manneskja vestur í bæ og var mætt 15 mínútum eftir að ég vaknaði. Tók að mér að skrifa í æfingadagbók Hugleiks og geta áhugasamir lesið afraksturinn hér.

Sumir dagar (og helgar) enda sem lítið annað en upptalning.

Rafmagnið fór af Hreyfingu - og meirihluta Reykjavíkur - í gær og enginn kippti sér upp við það. Ég var stödd í einhvers konar orbitrek tæki þar sem ég bjó til mitt eigið rafmagn með krafti fóta minna. Það sama má segja um alla aðra sem voru ekki á hlaupabrettum. Held ég hafi séð þarna vísi að fullkomlega sjálfbærri líkamræktarstöð í náinni framtíð. Bara spurning um að opna vel glugga, kveikja á rómó kertum og tengja hvert tæki við nettan rafal. Öll orkan sem spanderast þarna á hverjum degi ætti hæglega að duga til að keyra áfram nokkur ljós, síma, græjur, tölvu og blandara (því massarnir þurfja jú prótíndrykkina sína.)

Ætti þá að vera kominn góður grundvöllur fyrir því að færa verð á þriggja mánaða kortum niður fyrir 20 þúsundin.

Þarf að gauka þessari hugmynd að henni Ágústu...

Ósköp getur maður verið smásálarlegur.

Ég er nefnilega að komast að því að ég hef næstum því jafn mikla ánægju af því að hatast út í eitthvað eins og að gleðjast yfir því. Hér sit ég og hlusta á útgáfu hljómsveitarinnar Toadies á Pixies slagaranum “Where is my mind” og uni vel þrátt fyrir allar mínar yfirlýsingar um almenna óbeit á hinni síðarnefndu hljómsveit. Mig er nefnilega farið að gruna að ég hati ekki beint Pixies – heldur fái ég eitthvert pervertískt kikk út úr því að lýsa yfir vanþóknun minni í hópi heitra aðdáenda (svo verð ég auðvitað sármóðguð ef einhver dirfist að rífa niður allt sem ég held upp á í lífinu.) Vellíðanin samfara þessu kikki er bara svo miklu meiri heldur en mögulega ánægja sem ég fæ út úr Pixies og þeirra tónlist. Ég vona bara að þetta þýði ekki að ég þurfi að endurskoða afstöðu mína til Oasis. Ég SKAL fara í gröfina með þá meiningu að Wonderwall sé versta lag allra tíma.

Svipað er uppi á teningnum þegar kemur að kvikmyndum og sjónvarpsþáttum. Ég hef sérstakt gaman af því að gera sem allra minnst úr bæði “Sex and the City” og “Desperate housewives” and verð víst að viðurkenna í hljóði að þetta eru ekki svo slæmir þættir. Ofmetnir já – en ekki slæmir. Og "The O.C."? Sæmilega vel gerð sápa sem hefur víst tilvistarrétt þótt ekki sé hún minn tebolli. Kannski er ég að meyrast óþarflega mikið í seinni tíð en maður vill nú ekki vera óþarflega ósanngjarn. Ekki í heimi sem býður upp á alheimsleiðindin “Invasion.”

Nú er ég víst komin út úr skápnum með það. Á það ekki að vera svo gott fyrir sálina?

Æfingar á Jólaævintýrinu eru hafnar og lofa að vera hin besta skemmtun. Ég efa að ég muni sjá eftir því að fórna kvöldunum mínum í sprell vestur á EyjaRslóð. Á að leika móður hennar Nönnu. Fyrir þá sem ekki vita er ég fjórum árum eldri en hún sem er skref í rétt átt þar sem síðast þegar ég lék hina móðurlegu týpu voru svo til öll mín börn leikin af mér eldri konum. Stefnir í fjörlega sýningu og nauðsynlegt að halda uppi dampi í ræktinni ef ég á að hafa einhverja orku í hana.

Svo á ég víst að fara að taka einhver próf í desember; hljómfræði II, tónheyrn og þriðja stigið í söng...

Ég er himin lifandi yfir því að hafa svona mikið að gera fram að jólum því það þýðir að tíminn mun þjóta áfram og nýja árið birtast fyrr en varir. Og þá fer að styttast í Ástralíuförina fyrirheitnu (jibbí!)

Vetrarstarfið segir til sín sem aldrei fyrr. Þarf að klára að vinna, fara yfir heimalærdóm, hengja þvott á snúrur, mæta í tveggja tíma hljómfræðitíma, borða, mæta á Hugleiksæfingu og læra fyrir tónheyrn. Því það eru víst próf í hverjum tíma. Af því bara smákrakkar læra tónheyrn. Grrr...

Eins gott að ég notaði helgina til að safna orku. Þeyttist reyndar um stórmarkaði borgarinna með Hebu á laugardaginn að finna hið fullkomna garn (það tókst! Ó fagri verðandi trefill/vettlingar /sokkar/húfa!) Og mætti í ræktina í gær og þóttist vera dugleg. Annars var Lost DVD pakkinn minn nýttur óspart og erlend dagskrá sömpluð af miklum móð. Nýjasti Battlestar Galactica þátturinn (2x10) fékk mig til að gnísta tönnum svo all svakalega að mér sárverkjaði í kjálkana og ég átti í mestum erfiðleikum með að brjóta ekki blýantinn, sem ég hélt á, í tvennt. Gróf kynferðisleg misnotkun vill hafa slík áhrif á sálartetrið. Mig langar ennþá til að brjóta hluti þegar ég hugsa um þessi atriði. Er ekki vön að þurfa áfallahjálp og af-reiðun eftir sjónvarpsgláp.

Þetta var því, eftir á að hyggja, ansi strembin helgi.

Það stefnir í ágætist dýragarð hjá mér.

Draumar mínir í nótt voru fullir af hvolpum. Stórum sætum St. Bernards hvolpum sem geymdir voru í búrum ásamt einhverjum hundategundum sem ég er ekki alveg viss um að hafi verið frá þessari plánetu. Og einum apa. Ég skil ekki alveg þetta dýrastreymi inn í undirmeðvitundina. Finnst yfrið nóg að tjónka við tvo ketti. Fyrir rest reyndust dýrin vera hættuleg - eitruð og mannýg jafnvel. Túlkiði nú.

Var á þeysingi allan eftirmiðdaginn og endaði úti á Granda á framhaldsaðalfundi Hugleiks. Var öll upptjúnuð þegar ég kom loksins heim kl. 11 og tókst ekki að sofna fyrr en klukkan var langt gengin í fjögur. Leikhúsumræður höfðu þó þau áhrif að í mér fæddist einþáttungur þar sem ég lá og bylti mér í hringi. Veit reyndar ekki hvort hann þolir dagsljósið. Enn sem komið er býr hann nú bara í heilaskúffu ásamt öðrum einmana hugmyndum.

Mér er sagt að draumar um köngulær sé bara af hinu góða, jafnvel fullt af peningu og í mínu sambandi ku þær tákna "þrautseigu þótt móti blási." Sem er allt í lagi. Ég treysti frekar skilaboðum sem segja mér að gefast ekki upp frekar en þeim sem lofa lottóvinningi.

Draumfarir mínar í nótt voru hins var þvert á venju fyrir daglátum. Mig dreymdi að ég væri með heiftarlegan hausverk og tæki pillur við. Svo vaknaði ég með þennan sama hausverk áður en klukkan hringdi. Spúkí!

Gúllaði í mig samtals þremur imigram og tveimur íbúfen sem kepptust við að hafa nákvæmlega engin áhrif og lá svo í rúminu fram að hádegi og beið eftir að hausverkurinn hyrfi. Sem hann gerði ekki. Hungur og einskær leiðindi ráku mig þá af stað í vinnuna og annað hvort hafa lyfin mín tekið sig saman og ákveðið að hafa áhrif í einni hendingu eða soðinn fiskur, hrísgrjón og karrísósa svo og tvö glös af vatni gera kraftaverk. Kannski bara allt þetta. Samstarfsmenn mínir voru á því að ég þyrfti bara að komast á gott fyllerí. Hmm...
Hausverkurinn ekki alveg farinn en er orðinn þolanlegur og ég sé aftur fyrir mér bjartari tíð með beljur í haga.

Mætti á samlestur á Jólaævintýri Hugleiks eins og svo margir. Það leikrit lofar að vera stórfyndið og vel mannað og get ég ekki fyrir nokkra muni fundið neikvæðan flöt á þeim fyrirætlunum öllum.

Í öðrum fréttum er ég búin að gera um hug minn varðandi tónheyrn og niðurstaðan er: oj bjakk og eintóm leiðindi. Ég mundi kvíða vetrinum ef það væri ekki svona mikið skemmtilegt að gerast inni á milli þeirra hörmungstíma.

Fyrir mörgum, mörgum tunglum var ég á leið heim úr útskrifarferð á Rhodos. Á flugvellinum keypti ég tímarit til að lesa í flugvélinni og þetta reyndist innihalda viðtal við Winonu Ryder. Ég hef sennilega lesið all blaðið á hinu þriggja tíma flugi til Kaupmannahafnar því ég man sérstaklega eftir að hafa lesið viðtalið. Svosem ekki mikið að frétta nema ein setning sem sló mig svo gott sem untanundir:

"...but otherwise Winona Ryder brims with self-confidence. "Insecure people," she says, wrinkling her nose, "don't fry my burger." Precocious enough to hold her own with adults, she radiates the qualities of a child who has always been encouraged: a chatty, optimistic disposition ... "

O.s.frv.

(ég er ekki svona svakalega minnug - fann þennan bút á netinu)

Óöruggt fólk steikir s.s. ekki hennar borgara. "Hey!" hugsaði ég. Nákvæmlega það. "Hey!" Mér sárnaði. Þannig að ef ég hitti Winonu í einhverju partýi mundi hún strax finna óöryggisstækjuna af mér og fitja upp á nefið. Ég var 19 ára þarna - sennilega ári yngri en Winona - og ekki beinlínis að springa úr sjálfsöryggi. "Þvílíkur hrokagikkur," hugsaði ég svo, "og mér sem fannst hún ágætis leikkona." Greinlega hafa þessi orð hennar komið við þvílíkan kaun að ég hef aldrei gleymt þessu annars frekar ómerkilega viðtali.

Líða nú nokkur ár. Mitt sjálfsöryggi hefur aðeins vaxið ásmeginn þótt enn sé langt í land. Kannski hugsaði ég innst inni að hún hefði rétt fyrir sér - að óöryggi væri tilgangslaus og óaðlaðandi eiginleiki, jafnvel fyrirlitlegur. Ég er ekki viss.

Svo er ég eitt kvöld að horfa á sjónvarpið - sennilega "The Tonight Show " með Jay Leno á meðan það var á CNBC í íslensku sjónvarpi - þarna er litla Winona að mæta í sinn fyrsta spjallþátt að því er hún segir sjálf (þetta var löngu fyrir stelsýkiævintýrið.) Og viti menn - hún skelfur eins og lauf í vindi og segist vera dauðhrædd við að koma fram.

Bíddu, bíddu, bíddu... ungfrúin sem vildi ekki leyfa mér að grilla borgarann sinn ... að míga á sig af óöryggi?! Jay klappaði henni á öxlina og reyndi að róa hana allan tímann en hún hætti samt aldrei að titra.

Hver veit - kannski var hún að leika. Mér finnst það samt ólíklegt.

Það sem þessi upplifun (ef upplifun skyldi kalla) kenndi mér er að:

a)það bulla allir í viðtölum
b)sjálfsöryggi er af hinu góða - en óöryggi ber að sýna skilning
b)því yfirlætislegri sem yfirlýsendurnir eru þeim mun minni er skjálfandi hérinn sem þeir geyma án efa inni í sér.

Og hana nú.

Mér finnst vanta smá líf í þetta blogg. Hér eftir ætla ég að myndskreyta sem flestar færslur.



Ég var alltaf teiknandi þegar ég var krakki. Hversu margir vissu það um mig? Ég sótti slatta af myndlistarnámskeiðum og hafði mikið gaman af. Einhvers staðar á unglingsárunum ákvað ég víst að þar sem ég var augljóslega ekki efni í Kjarval þá hafði það ekkert upp á sig að vera að krota eitthvað. Og ég steinhætti því. Sem ég er í seinni tíð að uppgötva er frámunalega heimskulegt lífsviðhorf. Svo mikið er víst að ég græði ekkert á því að vera lélegri að teikna í dag heldur en þegar ég var krakki. Þar sem stóreflings endurvinnsla á nærri glötuðum hæfileikum er í gangi hér á bæ er ekki úr vegi að reyna að rifja upp eitthvað af teiknihæfileikunum sem mér hefur tekist að glutra niður síðust 15 árin.

Nú er bara spurningin: hvað skal teikna? Á mínum Barbí árum voru mér kökur mjög hugleiknar og setti ég gjarnan fram heil veisluborðin. Á hinum fyrstu táningsárum gætti eitthvað af portrait myndum - bæði sjálfsmyndir, annað fólk og ormétnar verur (sem ég hafði mikið dálæti á og sérlega gaman af að sjokkera fólk með.) Nú þegar ég bora í heilaafkimana eftir hugmyndum dettur mér helst í hug hlutir sem ég man að ég get gert nokkuð skammlaust. Epli - var ágæt í að teikna epli. Vasar og blóm af ýmsum gerðum. Augu og munnur. Tré. Frumleikinn ekki alveg að gera út af við mig. Þannig að við leitum á önnur mið.

Ætli það sé fyrir einhverju sérstöku að dreyma köngulær?

Venjulega eru allar mínar draumfarir frekar vandræðalegur grautur af hugsunum og upplifunum gærdagsins en þarna poppuðu upp köngulær eins og skrattinn úr sauðaleggnum. Ekki öfga stórar (en þó stærri en sjást vanalega hér á landi) en vissulega bæði ljótar og loðnar. Hvað segja bækurnar?

Annars var ég að fatta það að ég hef engann hitt fyrir utan vinnu og skóla alla vikuna. Ég virðist vera dottin inn í sérlega ófélagslega rútínu. Spurning hvort þetta er þróun í jákvæða átt.

Þegar ég fer yfir bækurnar kemur í ljós að ég drakk síðast áfengan vökva á Búrfells-endurfundinum á Selfossi fyrir tveimur vikum. Tveir bjórar. Þar áður var í kveðjupartýinu hans Snorra Hergils; 4-5 glös af hvítvíni. Já, það er af sem áður var.

Stjörnufræðingar klóra sér í höfuðið yfir hraðskreiðum stjörnum sem myndast hafa á tiltölulega stuttum tíma (200 milljón árum) á knöppu svæði (spannar 1 ljósár) í kringum svarthol í miðju Andromedu vetrarbrautarinnar. Hraðinn ku vera of mikill til að þyngarafl næði að mynda stjörnurnar en samt eru þær þarna.

Kannski Guð hafi verið of upptekinn við að bísnast út í forhúrðarstatus Móses og önnur brýn vandamál mið Austurlanda til að mega vera að því að láta eðlisfræðina ganga upp?

Suvivor Guatemala.

Þarna er þátturinn sem ég kannast við og elska. Enginn hinna 18 keppenda fer neitt sérstaklega í taugarnar á mér (ennþá) sem er ánægjuleg tilbreyting og það á svo sannarlega að láta þau vinna fyrir millunni. Ungu folarnir í Nakum (með Bobby Jon úr síðustu þáttaröð í broddi fylkingar) geystust í gegnum frumskóginn á testósteróinu einu saman og hlutu að launum betri híbýli en ella svo og alvarlega magakrampa sökum ofþurrks. Tapliðið Yaxha var mun kellingavænna (þau fengu Stephanie í sitt lið) enda voru þau öll við hestaheilsu þegar þau komu í mark - nokkrum mínútum á eftir hinu. Það var merkilega lítið um pirring og ofþanin egó en sennilega voru þau bara af þreytt. Þessi þrauta ganga var jú 17 km í gegnum hnausþykkan regskóg í 40 stiga hita og tók heilan sólarhring. Sennileg hafa svo veikindin komið Nakum í koll því þau töpuðu immunity keppninni og losuðu sig í kjölfarið við öldunginn með slitna upphandleggsvöðvann. Nú þurfa hóparnir bara góðan nætursvefn og þá ætti hið kunnuglega nag og nöldur að byrja í næstu viku.

Gaman, gaman.

Það var víst verið að klukka mig og nú þarf ég að finna 5 gagnslausar upplýsingar um mig.

Það ætti ekki að vera mikið vandamál.

1. Ég hef samtals brotið 4 tær - sumar oftar en einu sinni. Það er víst útséð með ballettnámið...

2. Ég get framkallað hljóð sem getur hæglega komið í stað dómaraflautu. Þegar ég hugsa málið má vera að ég hafi misst af eina starfsferlinum sem ég er sköpuð fyrir.

3. Nei ég hef aldrei drukkið kaffi og langar ekkert til þess. Ég hef heldur aldrei borðað apaheila og sé engan tilgang í því að byrja á því núna.

4. Ég er ekki ferðavæn manneskja. Á erfitt með að höndla það þegar plön fara út um þúfur. Það er eitthvað svo stressandi við tímaáætlanir. En er jafnframt fljót að jafna mig þegar málum hefur verið reddað.

5. Ég get ekki smellt fingrum með þumal og löngutöng. Verð að nota þumal og baugfingur sem veldur meira álagi á puttana en hitt fyrirkomulagið. Ég endist því ekki lengi í þeirri leikfimi (og þar fór leiklistarferillinn eins og hann leggur sig en hann byggist einmitt nær eingöngu á getu til að smella fingrum vel og lengi.)

Eru ekki allir mun upplýstari núna?

Ég verð svo víst að klukka einhverja fimm grunlausar hræður (þetta stendur allt einhvers staðar í bloggaralögunum): Auður klukk! Nanna klukk! Siggalára klukk! Skotta klukk! Þórunn Gréta klukk!

Mér líður soldið eins og ég hafi verið að lulla um á sunnudagsrúnti síðustu árin, í fyrsta gír, langt undir löglegum hraða, hálfsofandi undir stýri.

En er nú komin upp í þriðja gír og stefni á að taka þetta með trukki.

Skrifaði Ástráði bréf og innti eftir námsstatus mínum. Það var nefnilega í fréttum að besti vinur minn, hann GMB, hefði fengið að halda öllum sínum einingum úr háskólanáminu þótt komið væri yfir hinn hefðbundna 4 og 1/2 árs firningartíma og hann ekki búin með ritgerðina. Ekki frekar en ég. Nú heiti ég hvorki G, né M og er ekki B - hvað þá rétttengdur sjálstæðismaður en mig grunar að eitthvað af þessu eiginleikum séu nauðsynlegir til að fá slíkar undanþágur. En kannski er ekki sama hvort um stjórnmálafræði eða bókmenntafræði er að ræða? Þessi firningarelga var a.m.k. alveg ný fyrir mér og nú er bara að krossleggja fingur og tær og vona hið besta.

Fékk svar á meðan ég var að skrifa þetta - allt er í góðu - vissi alltaf að bókmenntafærðin væri mun vænlegri kostur en tíkin sem kennd er við pól :)

Mér finnst ég verða að þakka vinum mínum fyrir að vera í sífellu að flytja til framandi landa. Öðrum kosti hefði ég aldrei komið til Montpellier í Frakklandi og Manchester í Englandi. Og væri ekki á leið til Wollongong í Ástralíu. Mér líst ágætlega á þessa útflutningsstefnu og væri til í að sjá meira af henni svo ég hafi afsökun til að heimsækja fleiri staði úr alfaraleið. Hins vegar er algjörlega nauðsynlegt að þessir sömu vinir séu ekki að hanga þarna of lengi og komi örugglega til baka því ekki á maður endalausar birgðir af þeim.

Þessi þakkarræða kemur til af því að mér leiðist óumræðanlega á skrifstofunni í dag og hlakka sérlega mikið til að komast til sólríkra stranda Ástralíu. Aðeins 4 og 1/2 mánuður ... ég og Skippy...

Ég var ekki fyrr búin að vera með stórar yfirlýsingar um neikvæða tíðni bíóferða minna á blogginu hans Varríusar þegar hin frjóa fangor fékk mig til að koma með á Burton myndina í kvöld. Það er því aðallega mínu eigin framtaksleysi að kenna að ég fer aldrei bíó - eða öllu heldur ég fer ekki af eigin frumkvæði. Það er víst annað upp á teningnum þegar aðrir toga mig með. Hmm...

Eins og lesendur þessa bloggs vita kannski er ég sjónvarpsfíkill mikill. Skilst mér að ég sé ekki ein með þessa fíkn. Að einhverju leiti er ég hryllilegur elítist þegar að kemur að sjónvarpsefni – þættir fá gjarnan þumalinn upp eða niður hjá mér og lítið um millivegi. Þannig harðneita ég að horfa á The O.C., Smallville, One Tree Hill, Strong Medicine og álíka froðuþætti. Desperate housewives er reyndar undantekning – ég hef horft á þá hingað til en mér þykir þeir stefna hraðbyr í froðuflokkinn. Raunveruleikaþættir eru einnig undanþegnir þessari reglu að mestu leyti en þá er ég gjörn á að láta ýmislegt yfir mig ganga. Dreg þó markið við paraþætti (Bachelor, Paradise Hotel o.s.frv.) þar sem froðan og almennt tilgangsleysi er í algleymingi.

Venjulegt ástand á mínu heimili er að vera eilíft önugu út í sjónvarpsdagskrána og sækja ég því gjarnan í “mína” þætti eftir öðrum leiðum. Nú hyllir hins vegar í betri og blómlegir tíma á öldum ljósvakans. Skyndlega eru allir uppáhaldþættirnir komnir í sýningu og það á sama tíma. Öðruvísi ég áður hrökk í kút.

Lost – ég keypti DVD pakkann – held að það segi allt sem segja þarf
House – ég var orðin óttalega þreytt á sjúkrahúsþáttum en hef gaman af þessum. Hugh Laurie á kommbakk ársins.
Alias – ég hef haldið tryggð við þá en er samt eiginlega búin að fá nóg
Battlestar Galactica – stundum eiga þeir það til vera langdregnir og hugmyndasnauðir en taka svo snilldarlega kippi, verða æsispennandi og fara langt fram úr væntingum
America’s next top model – ég skil ekki ennþá af hverju ég elska þessa þættir. Ég bara geri það. Tyra Banks heldur í alvöru að áhorfendur hafi áhuga á módelbransanum.
Survivor – æi það er alltaf eitthvað svo heimilislegt við Survivor
Arrested development – stundum er fyndnin pínleg – en oftast er þetta fyndnasti þáttur í sjónvarpi.
Gray’s Anatomy – læknasápa.* Ég er búin að horfa á fyrstu seríuna og var orðin soldið þreytt á sápuelementunum en það er nógu mikið gott þarna til að ég vilji halda áfram.

Og nú síðast: Veronica Mars sem byrjar næsta þriðjudag í ríkissjónvarpinu mér til ómældrar ánægju (þótt ég sé reyndar búin að sjá alla þætti í fyrstu seríu.)

Klikkt er svo út með þessari nýstárlegu gæðastefnu með því að sýna næsta mánudag hina prýðilegu tveggja hluta sjónvarpsmynd; Second coming um endurkomu frelsarans á okkar tímum. Sem reynist vera verkamaður í Manchester leikinn af Christopher Eccleston.

Sem minnir mig á...

Hvar í fjandanum er Doctor Who? Er ekki alveg kominn tími til, eftir 40 ár, að íslenskir sjónvarpsáhorfendur fái að kynnast karlinum? Og allt í lagi að bæta einhverjum breskum þáttum í flóruna.

_______________________________
* Ath. ekki er sama hvort er sápa eða froða. Sápur er afþreyingarflokkur út af fyrir sig sem má gjarnan hafa gaman af ef vel er að verki staðið. Froða hins vegar er álíka innihaldsrík og efnið sem hún dregur nafn sitt af og ekki nærri því eins nytsamleg.

Sniðug þessi blogg. Ef rannsóknarlögreglan bankar einhvern tímann upp á og spyr hvað maður hafi nú verið að bardúsa kl. 11.30 þann 27. mars síðastliðinn þá er bara spurning um að fletta því upp.

Ég bíð spennt eftir þeim degi.

Svo liggur það eins og mara á sál minni þessa dagana hvers vegna engum hefur ennþá dottið í hug að gera hefðbundnar fegurðarsamkeppnir að raunveruleikaþáttum? Ekki að ég sé neitt sérstaklega fylgjandi fegurðarsamkeppnum - í teoríu - en í ljósi þess að einhverjar skemmtilegustu gamanmyndir síðustu ára - Drop dead gorgeous og Í skóm drekans - fjölluðum um þann skrípaleiks sem er keppni í fastasta Colgate brosinu er ég hreinlega gáttuð á að ekki hafi tekist að hnoða í þó ekki nema vondan raunveruleikaþátt úr efniviðnum. Ekki get ég ímyndað mér að nokkur nenni lengur að horfa á tveggja tíma prógram af stífum og karakterlausum World Class klónum spássera upp og niður sviðið á Broadway aðeins til þess að falla í gleymsku daginn eftir hvort sem þau vinna eður ei. Í staðinn höfum við America's Next Top Model (sem er ekkert nema snilld) og The Swan (viðbjóður) sem komast nálægt fyrirmyndinni en samt ekki. Kannski er ekki lengi að bíða...

Þangað til reyni ég að humma hljómfræðiheimalærdóminn fram af mér svo og almenna tiltekt með gáfulegum athugasemdum og nýstárlegum hugmyndum.

Ég dró Emblu með mér á tónleika í gær og löngu kominn tími til. Upp úr dúrnum kom að hún hafði ekki gert sér ferð á slíka uppákomu frá því að hún sá Ice-T á tónleikum í Florida fyrir 13 árum. Hjá mér voru hins vegar liðnir 4 dagar.

Það tók Patti Smith til að lokka hana út úr þessi langlífa tónleikabindindi og var sjón að sjá okkur báðar þettar kvöld. Ég var riðandi af svima (og komin með blússandi kvefpest í dag) og hún kasólétt. Einhvern veginn hafði ég misskilið að það yrðu sæti á staðnum (NASA) en svo reyndist ekki vera nema í mjög takmörkuðu upplagi og allt löngu upptekið. Maður sníðir sér því stakk eftir vexti og við ekki á því að standa upp á annan endann allt kvöldið í okkar ásigkomulagi. Svo var ég heldur ekki nógu vel skóguð. Við spiluðum óléttuspjaldinu skammlaust og Embla fékk þenna fína stól úr fatahenginu. Vorum með plott um að skiptast á sitja í stólnum en svo fann Embla borð úti í horni á dansgólfinu þannig að fyrir rest stóð hún bara og gnæfði yfir mannfjöldann eins og rokkandi frjósemisgyðja á meðan ég nauðgaði stólnum þar sem ég skiptir á að standa á honum og sitja á bakinu. Við skemmtum okkur prýðilega og Patti sveik ekki.

Úff - einhvern veginn beit ég það í mig að hljómfræði II byrjaði ekki fyrr en í næstu viku en að sjálfsögðu er fyrsti tíminn í dag. Í fangi stundarbrjálæðis skráði ég mig svo líka í tónheyrn I. Takið eftir; þetta er dagurinn þar sem ég hætti að kvarta undan því að ég hafi ekkert að gera.

Já og varðandi tónlistarmenntun mína þá hef ég bara ákveðið að stunda hana bara samt og ekki spyrja kóng, prest eða Stefán Jón Hafstein um leyfi. Það er alveg hægt - eftir smá krókaleiðum og með aðeins meira fjármagni en ella.

Spakmæli dagsins eru: Stjórnmálamenn eru líka fólk.

Ég er hérmeð hætt að ætlast til nokkurs af stjórnmálamönnum og ber jafn mikið traust til þeirra og hvaða afgreiðsludömu í Vogue, tækniaðstoðarmanns hjá Og Vodafone svo og kerlingarinnar í Vestmanneyjum sem sér um bókhaldið fyrir iðnaðar-manninn sinn og heldur að ég beri ábyrgð á því að hún nái að borga virðisaukann.

Stundum skil ég ekki alveg dagskrárstefnu sjónvarpsstöðvanna. Er kl. 11 á föstudagskvöldi virkilega besti tíminn fyrir nýja sjónvarpsseríu - og það seríu sem hefur fengið mikið lof og áhorf erlendis og vísir er að muni kannski falla í kramið hér?

Battlestar galactica mun s.s. hefjast í kvöld á Skjá einum og ef þú, lesandi góður, hefur einhvern snefil af áhuga á vísindaskáldskap þá skaltu ekki láta þá þætti fram hjá þér fara. Það verður að vísu byrjað á að sýna mini-seríuna sem er gott því hún undirbýr allt sem koma skal þótt hún sé reyndar svolítið langdregin. Þættirnir sjálfir eru í hinu hefðbundna 45 mínútna formati sem hentar þeim mun betur og þá byrjar líka aðalfjörið.

Ekki halda að þetta sé Enterprise með öðru nafni - nú eða sama súpan og var framleidd árið 1978 og var víst geimsápa af basískustu gerð með körlum að gera karllega hluti og hjákátlegum róbótum. Þetta er pólitískt spennu drama af bestu gerð með góðum slatta af heimspekilegum vangaveltum ásamt bráðnauðsynlegum húmor og geimorustum inn á milli.

Til að gera langa sögu stutta: á einhverjum öðrum tíma hefur mannkynið dreift sér um vetrarbrautinu og misst samband við jörðina sem lifir aðeins í vitund þess sem ótrúverðug þjóðsaga. Að baki er langt og erfitt stríð við Cylonana - róbota sem mannkynið bjó til og snérist gegn þeim. Ekkert heyrist frá Cylonunum svo áratugum skiptir þar til einn góðan veðurdag þeir dúkka upp - í mjög endurbættu formi - og sprengja ótal kjarnorkusprengjur á öllum 12 plánetum mannkynsins. Þeir einu sem lifa af er fólkið sem var statt á geimskipunum þegar árásin var gerð - 40-50 þúsund manns. Nú hefst leit þeirra að nýjum heimkynnum - kannski jörðinni - á meðan Cylonarnir reyna að klárið verkið sem þeir byrjuðu á.

Það besta við þessa þætti er hversu venjulegt fólk fær að vera. Vandamálin sem þau glíma við eru oftar en ekki kunnugleg. Einhvers staðar verður að redda vatni. Alkóhólistar verða að spara áfengisbirgðirnar sínar. Stundum þarf að fórna fólki og það er alltaf ljótt. Allir geta gert mistök og gera þau gjarnan. Hetjurnar eru breiskar og þrívíðar og óvinirnir stundum mannlegri en þeir sem hafa "réttinn" sín megin. Sögusviðið er kannski framandlegt en fólk heldur alltaf áfram að vera fífl og það þýðir gott sjónvarp.

Ég vaknaði upp við vondan draum í morgun þar sem Gísli Marteinn var að mala um að "við Sjálfstæðismenn stöndum saman og keppum að bla bla bla..." Mér finnst ágætt að stilla vekjaraklukkuna þannig að hún kveikir á útvarpinu um leið og hún hringir. Þá get ég vaknað smám saman þangað til einhver í morgunþættinum segir eitthvað nógu heimskulegt til að knýgja mig til fullrar meðvitundar og slökkva á blaðrinu. Ég var 5 sekúntur að vakna í morgun.

Er ekki ennþá heil meðganga í kosningar? Þarf ég að vakna við þetta raus á hverjum morgni í allan vetur? Það verður kaldur dagur í helvíti þegar ég kýs Gísla Martein sem borgarstjóra yfir mig (að því gefnu að hann nái fyrsta sætinu.) Hvað mig og mitt litla atkvæði varðar er ég fullkomlega milli steins og sleggju í kosningamálunum:

Sjálfstæðisflokkur - ég segi nei takk við GMB
Samfylkingin - aldrei í lífinu skal ég kjósa hinn erkisvikahrapp Stefán Jón Hafstein
Vinstri Græni - vænissjúkir
Framsókn - fyrir fólk sem þorir ekki að kjósa sjálfstæðið
Frjálslyndir - plebbar

Í fyrsta skipti í minni 15 ára kosninasögu neyðist ég til að skila inn auðu. Nema auðvitað eitthvað hresst lið stofni bara nýja flokk. Er ekki hægt að kljúfa sjálfstæðar konur frá sínum mönnum? Eða eru þær kannski of uppteknar við bakstur?

Fyrir þá sem nenna ekki inn á hitt bloggið...

Nýja fína píanóið mitt (ok, lánspíanóið - í 3 ár) sem ég braut nærri bak við að flytja við fjórða mann upp tröppurnar heima hjá mér (og þurfti fyrir vikið bara að borga 12 þúsund):





Sigrún Ýr frumflutti að því tilefni framúrstefnuverkið sitt "Lemja lykla. Fast."

Núna langar mig til að nota tækifærið og klappa sjálfri mér aðeins á bakið.

*klapp, klapp*

Síðustu tvær vikur hef ég mætt sjö sinnum í ræktina. Þrisvar síðustu tvær vikur og einu sinni það sem af er þessari. Og - hvort sem þið trúið því eða ekki - þá langar mig til að mæta í dag (en mun ekki gera því í dag er hinn mikli píanóflutningadagur.) Ég skil ekki almennilega hvaðan þessi atorkusemi og hreyfingaráhugi kemur en tek honum fagnandi. Það sem mig grunar að geri gæfumuninn er að hafa niðurneglt plan. Þriðjudaga og fimmtudaga mæti ég strax eftir vinnu, fer í 20 mínútur á bretti og álíki tól og síðan í lyftitækin. Á sunnudögum mæti ég um tvö í æfingafötunum og er 40-60 mínútur á bretti/hjóli og fer svo beint heim í sturtu (það lokar í Hreyfingu kl. 3 á sunnudögum.) Kosturinn við skipuleggja sig svona er að það eyðir allri hugsun að "nú ætti maður að fara að drífa sig" og "kannski ég fari á morgun eða hinn" og "æji ég er búin að mæta tvisvar, það hlýtur að vera nóg." Nú fer ég bara þessa daga og á þessum tímum og hina 4 daga vikunnar slepp ég alveg við að hafa samviskubit. Húrra!

Ef þú átt Sony Ericsson síma - sérstaklega 700 og 750 týpurnar - er ég með glaðning handa þér. Hérna er pakki með 70 leikjum sem þú getur hent inn á símann þinn og síðan gert ekkert annað næstu vikurnar en að leika þér í pool, tetris, kapli, yatzee, Prince of Persia og undarlegum Kingdom of Heaven leik þar sem þú átt að bjarga pílagrímum frá heiðingjum eða eitthvað álíka - ásamt 65 öðrum sem ég hef ekki haft tök á ennþá að skoða.

Og lengra verður bloggið ekki í dag. Ég var 3 tíma í ræktinni í dag og er nær dauða en lífi af þreytu. Góða nótt (sagt í besta Sigurðar H. Richter mæðutón.)

Siggalára reið á vaðið og skrifaði langa og ljúfan reiðilestur yfir fordildinni í Stefáni Jóni Hafsteini varðandi aldurstakmarkanir í tónlistarskóla. Svo ég endursegir í stuttu máli (en hvet samt fólk til að lesa frumtextann í öllum sínum dásamlega pirringi) þá hefur SJH töglin og höldin hvað varðar menntamál í borginni og þar sem allir peningar eru búnir úr sjóðskassanum sökum ... tja ... hvert fóru eiginlega peningarnir? ... lagði hann á og mældi um að enginn yfir 25 (í sumum tilfellum 27) ára aldri mætti læra nokkuð á músík. Tónlistarskólum sem hafa sín inntökupróf er því víst ekki treystandi fyrir eigin dómgreind. Ég hef litlu við hið ágæta rant að bæta annað en það að mig langaði til að láta fylgja viðeigandi bút úr þessum hörmungar lögum sem ég fann á heimasíðu FÍH og var full langur fyrir kommentkerfið hennar (mín komment eru í svigum):

Menntaráð tekur ákvörðun um fjölda skóla sem hljóta styrk hverju sinni. (Þ.e. SJH ræður)
Heildarframlög til skólanna ráðast af fjárhagsramma Menntasviðs hvers árs og geta þjónustukaup af skólunum því orðið meiri eða minni en kemur fram hér að neðan. (Þ.e. ef SJH er í vondu skapi. T.d ef skólastjórar eru eitthvað að ybba sig í fjölmiðlum?)

Við úthlutun fjármagns til tónlistarskóla skal tekið tillit til gildandi úthlutunar, en framlög verða þó aldrei hærri en raunverulegur fjöldi nemenda með lögheimili í Reykjavík og kennslumagn vegna þeirra gefur tilefni til.

Þegar þjónustukaup eru reiknuð á grundvelli gildandi úthlutunar skal miða við að skólar geti fengið 95% af áður samþykktum nemendafjölda, en 5% verði úthlutað með hliðsjón af eftirspurn í hvern skóla (sjá þó grein 10).

Þjónustukaup miðast við forskólanám, grunnnám, miðnám og framhaldsnám. Gert er ráð fyrir að menntamálaráðuneytið greiði hluta kostnaðar við nemendur í tónlistarvali eða á tónlistarbrautum framhaldsskólanna skv. nánara samkomulagi milli ráðuneytisins og sveitarfélaga. (Þýðir það ég get stundað tónlistarnám ef ég skrái mig í menntaskóla? Aldrei hélt ég að stúdentsprófið kæmi mér í koll.)

Þjónustukaup Reykjavíkurborgar miðast við að nemandi sé á aldrinum 4 - 25 ára, en söngnemendur upp að 27 ára aldri. Þetta ákvæði tekur ekki gildi gagnvart nemendum sem stunda tónlistarskólanám skólaárið 2004/05 fyrr en haustið 2007. (Þ.e. ef þú ert þegar skráður í nám. Ég er búin að taka 2. stig í söng en var aldrei formlega skráð í skóla og kem því alltof mörgum árum of seint.)

Menntaráð getur veitt undanþágu frá þessum aldursmörkum við sérstakar aðstæður vegna einstakra nemenda að undangengnu áliti fagnefndar. (Ég sé það ekki gerast í mínu tilfelli. Einnig; SJH ræður.)

Við útreikning á eftirspurn eftir skólavist í tónlistarskóla eru aðeins teknir með þeir nemendur sem eru á aldrinum 4 – 25 ára, en söngnemendur upp að 27 aldri. (Og hvers vegna? Eru miðaldra kerlingar sem halda að þær séu efnilegir sópranar að taka pláss frá Ragnheiðum Gröndulum framtíðarinnar?)

Ef tónlistarskólar hætta eða nemendum fækkar í ákveðnum skólum verður úthlutað samsvarandi nemendafjölda til annarra skóla með hliðsjón af eftirspurn. (Nema eftirspurnin komi frá einhverju pakki eldra en 25 ára)

Framlag til skólanna reiknast á samræmdan hátt skv. reiknilíkani.

Úthlutun miðast við að tónlistarskólanemandi í fullu námi fái 32 klukkustundir á ári í aðalnámsgrein, auk hliðargreina. Skóli getur kennt aðalnámsgrein í smá hópum sbr. 2. grein þessara reglna. (Þarna vantar mig upplýsingar um hvað það kallar á mikla peninga.)

Reykjavíkurborg áskilur sér rétt til að hafna styrkumsókn frá tónlistarskóla á grundvelli 3. greinar laga nr. 75/1985. Ef efasemdir vakna um að skóli standist kröfur er hægt að fara fram á endurstaðfestingu menntamálaráðuneytis. (Þ.e. SJH ræður)

Nú þykast einhverjar kellingar sem greinilega leiðist í vinnunni hafa fundið upp nýja skilgreiningu á karlmanninum: úbersexual. Metrósexúal maðurinn þótti víst ekki nógu spennandi þegar til lengdar leit:

(Úbersexúal] eru karlmenn sem eru mjög aðlaðandi, kraftmiklir og eru þeir sem bera af meðal jafnaldra sinna. Þeir hafa sjálfstraust án þess að vera hrokafullir, karlmannlegir, bera skynbragð á tísku og gæðum á öllum sviðum. Úbersexúal-karlmaðurinn leggur meiri áherslu á sambönd en metrómaðurinn en er jafn spenntur fyrir innkaupaferðum og hann. Áherslan er þó á ákveðna hluti en ekki verslunaræði verslunaræðisins vegna.

Bestu vinir úbersexúal-karlsins eru karlar en konur eru aldrei félagar hans. Lykilatriði hjá úbersexúarl-karlinum, segir þríeykið sem fann um metrómanninn, eru hefðbundin karlmennskugildi eins og kraftur, heiður og skapgerð í blandi við jákvæð kvenleg gildi eins og umönnun, samskipti og samvinnu.

Ég er hreinlega gáttuð. Í kjölfar þessa spánýja uppspuna ku metrómaðurinn víst vera dauður. Því það má víst aðeins vera til ein klisjukennd og ímynduð týpa! Var ég kannski eitthvað að misskilja: ég hélt að metrómaðurinn væri lýsing á týpu sem væri til - hvernig getur þessi bara allt í einu komið í staðinn? Ég leyfi´mér að efast um að metrómenn allra landa hafi hrokkið upp með andfælum einn daginn og ákveðið sem einn að snúa baki við metrólegum hegðunum. Var metrómaðurinn kannski aldrei til? Eru þær að halda því fram að úbermaðurinn komi í staðinn? Því hann er allt öðruvísi. Mér finns líka grunsamlegt hvernig hann á að bera af meðal jafnaldra sinna. Sem þýðir að hann er í miklu minnihluta. Enda ekki skrítið því ég fæ ekki betur séð en hér sé einungis um uppskrift af ástmögrinum í rauðu seríunni að ræða. Ég legg til að þessar manneskju leggi frá sér kiljurnar og fari að svipast um í kringum sig og kannski rýna í hina rauðverulegu karla. Nú eða bara hætta að draga fólk í yfirborðskennda dilka. Allar kventýpur eru orðnar langþreyttar og ómerkar - því skyldu karlarnir að þurfa að lúta sömu meðferð?

Þetta er allt í áttina...

* Svo ég gæti hætt að tjá mig um leigandamál: það er allt í rjóma og sóma á þeim vígstöðvum. Ég er komin með peningana mína og stelpan á leið í herbergið. Allir eru sáttir og hamingjan lekur af veggjum hússins.
* Ég er hef verið gasalega dugleg í ræktinni þessa vikuna. Finnst mér. Ójá - ég mætti á sunnudag og mánudag, get hreyft hvorki legg né lið fyrir þreytu þriðjudag og miðvikudag en mætti galvösk í gær. Ætla að fara aftur eftir vinnu í dag og hef þá fullnýtt þennan 6 daga passa eftir bestu getu. Næsta skref er að frjáfest í mánaðarkorti og reyna að fullnýta það líka. Spræk sem læk í september skal verða mitt viðurnefni.
* Ég baðst undan ferðalagi í kringum landið á rúmum sólarhring. Auðvitað er alltaf gaman að mæta á Hraunball en að hossast 700 km í bíl til þess eins - og það tvisvar á jafnmörgum dögum - finnst mér fulllangt gengið. Í staðinn mum ég heilsa upp á fjölskylduna og njóta andaslitra sumarsins í Reykjavík.

Ég veit ekki hvað skal halda...

* Það bólar ekkert á leigjendanum, hvorki hvað innflutning né peninga varðar.
* Lísa skilaði sér loksins heim. Ég fann hana í felum í kjallaraherberginu í gær. Hún er sármóðguð yfir meðferðinni og gengur um síkvartandi. Gabríel er farinn í epíska fýlu.
* Fólk hlýtur að vera fætt með gjörólíka bragðlauka frá manni til manns. Það er það eina sem útskýrir ananas og brauðsúpu. Og salatið sem ég bjó til í gær. Mér var sagt að eftirfarandi samsetning væri ólýsanlega gómsæt: tómatar, rauðlaukur, ferskur kóriander, lime-safi. Ég kom niður tveimur bitum og henti restinni. Það var kóriander stybba af puttunum í heila eilífð á eftir. Blah.
* Það er bara ágætt að vera mætt aftur til vinnu.

Hér eru sviftingar þessa dagana:

* Ég er komin með glansandi fína leigjendastelpu sem lítur ekki út fyrir að vera týpan sem laðar að sér dópista og handrukkara
* Fríið er búið í bili og vinna hefst í fyrramálið
* Kisa litla er týnd og, að því er virðist, tröllum gefin. Hún sást síðast á miðvikudaginn flýja undan mér bak við horn. Ég ætla að hafa samband Kattholt á morgun. Gabríel er himinn lifandi.
* Í dag brúkaði ég 6 daga passann í Hreyfingu sem ég fékk hjá Jóni Geir. Ætla að gera slíkt hið sama næstu 5 daga og sjá hvort ég hef ekki nennu í að kaupa heilt kort.
* Ég fann loksins Leiðarvís í ástarmálum eftir Ingimund Gamla og Madömu Tobbu eftir mikla leit. Þessi eðal leiðarvísir frá árinu 1922 hverfur regulega á mínu heimili og birtist aftur aðeins þegar hann vill láta finna sig. Þarna er um að ræða sérlega nytsama og hjálplega bók og þótt eitthvað af leiðbeiningunum standist ekki hörðustu feminísta staðla ("Sú kona, sem elskar manninn sinn, leitast aldrei við að kasta skugga á húsbóndstöðu hans á heimilinu. Þvert á móti. Henni er ánægja að því að draga sig í hlé, ef kostir hans koma frekar í ljós við það. Jafnvel þótt hún sé meiri gáfum gædd en eiginmaður hennar, gætir hún þess af auðæfum elsku sinnar, að láta sem minnst á því bera") og sumar séu blátt áfram barnalegar ("Það er afarljótt, þegar konur reykja og neyta áfengis á samkvæmum eða á veitingahúsum og það ættir þú aldrei að gera") er bókin rituð af svo fordæmalausri íslenskri skynsemi að erfitt er að finna að flestum ráðunum. Því hvorugt kynið er undanþegið hollráðunum: "Þér er eigi nóg að nota skoðanir Morgunblaðsins og Alþýðublaðsins - sem breytast stundum daglega -, heldur verður þú af eigin dómgreind að gera mun á réttu og röngu. Þú verður að temja þér rökrétta hugsun, því að djarfur hugsunarháttur er mikils virði í augum kvenfólks." Eins og áður sagði er bókin ritið árið 1922 (og mýmörg dæmi um biðlanir skötuhjúanna til íslenskra ungmenna um að bursta tennurnar og fara í bað bera með sér) og því væntanlegt ýmislegt í henni sem þurfti að segja kyrfilega undir rós eða bara alls ekki. Einum degi eftir gay pride er svolítið freistandi að lesa þessa klausu í nýju samhengi: "Sumar konur virðast fæddar með þeirri hamingu að vera pilta-gull, en eigi eru þær að fremur meiri mannkostum búnar en hinar, enda eru þess mörg dæmi, að bestu kvenkostirnir sitja auðum höndum á akri ástarinnar og fá eigi aðhafst - af ýmsum ástæðum."

Hmm...

Nýja tengingin er voða fín þegar kemur að alls kyns niðurhali en er soldið treg við að hleypa mér um vafrarana. Því kallar það á sérstaka viðburði að ég nenni að troða mér inn á blogger til að segja frá. Oftar en ekki er miklu einfaldara að blaðra í hina lifandi dagbók. En nú er viðburður - eða öllu heldur tilkynningaskylda:

Mig langar til að læra á gítar.

Einnig: Nornabúðin sem samnornir Eyrún og Eva* opnuðu kl. 2 í dag á Vesturgötu 12. Þori ég að fullyrða að aldrei hefur sést hennar líki í okkar samfélagi og sjaldan hefur nokkur búð verið jafn vel réttnefnd. Þar er gjörsamlega allt að finna sem hægt er að hugsa sér í tengslum við galdur og talsvert sem ekki er hægt að hugsa sér þar að auki. Og að sjálfsögðu allt borið fram á vægu verði ásamt kaffi og meððí eins og hæfir í hinu opinbera musteri mammons. Vil ég óska þeim ógrynni af farsæld og sandhólum af seðlum.


* Hefur reyndar gleymst að gera Evu að formlegri Naflalóarnorn en það kann varla nokkrum að dyljast að hún er það nú bara samt.

Það hafa allir séð nýju útgáfuna af Hlemmi ekki satt? Fyrst hélt ég að ég væri ofboðslega glöð að sjá Laugarveginn loksins kominn í sinn rétta farveg - þrátt fyrir hálf ruglingslegt gatnamótasystem. En svo fór ég að hugsa mig um og á mig renna nokkrar grímur. Því ég get ekki betur séð en um tapaða kynjabaráttu sé að ræða.

Einhverra hluta vegna er Laugarvegurinn fastur í mínum huga sem karllegur; hann er aðalgatan, liggur ofar en Hverfisgata, þar eru allir peningarnir og straumurinn liggur aðeins í eina óhaggaða átt. Hverfisgatan hins vegar er hálfgert gettó, búðirnar fáar og raka litlu inn, umferðin þrvöngvar sér í báðar áttir um mjóan veginn. Þar er afþreyingin; leikhús, bíó, pool. Amma bjó þar síðustu áratugi ævi sinnar og mamma ólst þar upp. S.s. Mér hefur alltaf þótt gatan hafa kvenlega eiginleika - sérstaklega við hliðina á hinum "æðri" partner sem Laugarvegurinn er. Nöfnin á götunum hjálpa svo auðvitað við að styrkja þessa ímynd (vegur - kk., gata - kvk.) Það sem bjargaði Hverfisgötunni frá algjörri hliðrun var sú staðreynd að á endasprettinum skákaði hún Laugarveginum og tók af honum bæði nafnið og almennilegan endapunkt í glæsilegum gatnamótum. Gamli Laugarvegurinn sem byrjaði með svo miklu stæl upp úr Bankastrætinu endaði í frekar sorlegu bílastæði og fékk ekki einu sinni ljós til að marka leiðarendann. Hverfisgata fékk ekki bara ljós - hún brunaði með sína farþega beint inn í Laugarveginn og skilaði þeim síðan í hendurnar á Suðurlandsbraut (annarrar kerlingar) skömmu síðar. Og þarna sat broddurinn á Laugarveginum, steingeldur á milli soldið sjabbí en glaðhlakkandi kerlingarbrauta.

Auðvitað mátti ekki svo við una.

Nú er búið að laga kynjaruglinginn. Bílastæðislíkinu hefur verið útrýmt þar sem núverandi Laugarvegur brunar beint í gegnum það og endurheimtir restina af sér. Fær nú óslitna braut og glæsileg ljós í lokin. Hverfisgatan hins vegar endar einhvern veginn í engu þar sem ljósin eru farin og aðeins strætó má aka síðasta spölin. Þar sem Laugarvegurinn tók áður við Hverfisgötunni er nú mjó einstefnugata sem liggur niður úr Laugarveginum, meðfram lögreglustöðinni og inn í Hverfisgötuna. Þvert á upphaflega einstefnuleið. Þannig að nú er Laugarvegurinn ekki aðeins búinn að loka fyrir allt flæði og uppstokkanir heldur er hann byrjaður að þröngva sér leið inn í hina áður óspjölluðu en frökku götu.

En týpískt.

Mmm... búin að vera í fríi alla þessa viku og er rétt svo núna að komast upp á lagið. Ég þarf alltaf smá aðlögunartíma þegar ég fer í frí. Get ekki bara hrokkið úr einum í gír annan. Eða öllu heldur: úr fjórða gír og í park úti á kanti með slökkt á vélinni og tvö dekk úti í móa.

Framkvæmdagleðin hefur eitthvað staðið á sér og kenni ég öllu um sem er ekki ég. Var í allan gærdag að slá garðinn og raka. Var í mest basli við að koma slátturvélinni í gang og þurfti að taka mér langa og góða pásu eftir að hafa slegið garðinn áður en ég gat rakað. Ekki skil ég hvernig maður plægði í gegnum heilu hektarana í unglingavinnunni í den og það fyrir hádegi. Annars hef ég verið að hanga soldið með honum bróðursyni mínum. Við skelltum okkur í Kringluleiðangur og sund á mánudaginn og fórum og fengum okkur ís ásamt eldri systur hans í dag. Á morgun er planið að gera eitthvað skemmtilegt líka.

En þegar ég er ekki að passa börn og fara hamförum við viðhald heimilisins er ég fullkomlega laus og liðug og til í hvað sem er (ef einhver skyldi lesa þetta sem er ekki staddur/stödd úti á landi, erlendis eða í barnabasli.)

Ég rakst á söngkennarann síðustu helgi uppi bústaðnum hennar (öll fjölskyldan fór á flakk um innsveitir suðurlands og endaði þar.) Hún tilkynnti mér að ég gæti fengið píanó að láni næstu þrjú árin þar sem einhver nemandi hennar er að fara úr landi. Pabbi verður örugglega feginn að fá hljómborðið sitt til baka þótt ég verði víst að viðurkenna að ég er ekkert ofboðslega dugleg að pota í það. Því veldur sennilega sami kvilli og kom í veg fyrir að ég æfði mig heima þegar pabbi hans Lofts reyndi eftir bestu getu að kenna mér á píanó í barnæsku. Reyndar á ég frekar erfitt með að æfa lögin sem söngkennarinn lét mig hafa einmitt vegna þess að hvað píanógetu mína varðar sökka ég feitt!

Svo ég sletti.

Kann að hitta á réttar nótur og þekkja mismunandi dúra og molla og lengra nær það ekki. Lýsi hérmeð eftir undirleikara - eða bara einhverjum sem kanna að spila með báðum höndum í einum - sem er til í fara yfir lögin ca. einu sinni svo ég nái laglínunni. Öðrum kosti held ég áfram að nota það sem afsökun. Ahemm...

Ég ætlaði að fara að barma mér yfir því að þurfa að kúldrast inni í vinnunni á svona sólríkum sumardegi en mundi þá að ég er svo gott sem minn eigin herra þessa dagana og get bara tekið frí ef mér sýnist.

Þannig að; adios! Ég ætla í sund.

Þá vitum við það.
Hér eftir tekur því ekki að fara í ræktina og stunda holla lífshætti.
Hætta að drekka/reykja/dópa/éta/dánlóda/spara/slúðra/svindla undan skatti. Aðeins eitt ár til að velja einhverjar æðrir vættir í eitt skipti fyrir öll og trúa af öllum lífs og sálar kröftum. Gamli karlinn með skiltið sem heldur sig samviskusamlega á horni Langholtsvegar og Holtavegar hafði rétt fyrir sér. Heimsendir er víst virkilega í nánd.

Ég tek það fram að ég er aðeins að koma skilaboðunum á framfæri þótt augljóslega hafi ég fundið þetta á mér eins og sést á titli þessa bloggs.

Ritað á vegg á Rauðarárstíg:

Tel mig hafa bjargða uppfærslu Vesturports á Woyzeck eftir Georg Buchner svo og leikárinu eins og það leggur sig þegar ég stal ekki handriti sem einn leikari sýningarinnar skildi eftir á borði við Serrano í Kringlunni. Í staðinn lét ég starfsmann hafa það ásamt glæsilegum bíllyklum sem lágu þarna líka og bað að geyma. Handritið sjálft var kyrfileg merkt "trúnaðarmál" og þótt ég skilji ekki alveg hvernig þýtt leikrit geti talist trúnaðarmál finnst mér líklegt að DV hefði borgar fúlgur fyrir bara vegna merkingarinnar.

Mér finnst fullmikið að ætlast til einhvers konar verðlauna afhendingar og mundi alveg sætta mig við boðskort á frumsýningu.

Ég er *svona* nálægt því að geyma bara alla peningana mína undir koddanum. Það er ekki hægt að treysta fyrirtækjum fyrir fjármálum. Hér væri alveg kjörið tækifæri fyrir mig að ranta soldið um samskipti mín við KB banka* en staðreyndin er sú að þegar fjármál fara til fjandans á svo stórbrotin hátt eru alla jafnan mörg fyrirtæki sem koma að verki. T.d. bankinn sem var seinn að biðja launagreiðendur að leggja inn á nýjan reikning, launagreiðendur sem gera ekki eins og þeim er sagt, búðareigendurnir sem renna kortum í gegn og biðja aldrei um heimild og svo við sauðirnir með plastmiðana okkar sem höfum ekki hugmynd um hvernig allt virkar.

Spunkhildur stakk upp á vöruskiptum og sjálfsþurftabúskap og sýnist mér það framtíðin. Hef hugsað mér að rækta kartöflur, rabbabara og sólber í bakgarðinum og bjóða á hagstæðum kjörum þeim lánadrottnum sem banka upp á.

______________________
* Launin mín voru ekki lögð inn á nýja reikninginn en debit kortið virkaði samt í viku á engri innistæðu og hvarflaði ekki að mér að þau væru einhvers staðar annars staðar þar sem fyrrnefndur Kb banki var búinn að taka af mér gamla debit kortið.

Talaði reyndar við bankann eftir að ég skrifaði þessa færslu og það er búið að redda fjármálunum þannig að ekki get ég kvartað undan þjónustunni.

Víííí!

Hróðmar prófdómari (sem ég er mikið að spá í að giftast og fæða börn) skildi eftir skilaboð á talhólfinu mínu og sagði að ég hefði fengið átta. Ég náði fjandans hljómfræði prófinu!! Reyndar bara rétt svo og hann sagði að ég væri með "um átta" sem ég veit ekki alveg hvað þýðir.* Ætli endanlega tala fari ekki eftir lundarfari prófdómara? Ég veit bara að klukkan hálf ellefu í gærkvöldi - þegar ég hafði setið sveitt í prófinu í samtals fjóra og hálfan tíma voru nóturnar farnar að synda fyrir augunum á mér og þótt Hróðmar gerðist svo elskulegur að líta á prófið mitt og gefa í skyn að þar væri eitthvað sem ég gæti lagað var ekki séns að ég kæmi auga á það á þeim tímapunkti. Stundum borgar sig heldur ekki að laga einhverjar smávægilegar vitleysur því þá er maður líklegur til búa til nýjar og miklu verri.

Eníhú - ég ætla að kíkja á prófið á fimmtudaginn og sjá hvað fór úrskeyðis. Mig grunar að hann vilji sjá að ég skilji villurnar áður en hann neglir niður einkunnina.

_______________________
* Maður þarf að fá átta til ná. Mér skilst að það sé ekki hægt að fá 10 og þú ert dreginn niður um hálfan fyrir hverja vitleysu.

Jæja - hljómfræðipróf á morgun og ég búin að bretta upp ermar og tekin til við lærdóminn.

Fyrst þurfti ég auðvitað að vera útsofin og skreið því ekki fram úr rúmi fyrr en kl. 1.

Svo gat ég ekki einbeitt mér að lærdómnum fyrr en ég hafði kíkt aðeins á netið og vaskað upp og tekið til í eldhúsinu.

Fór út með ruslið og lagaði til tréð sem sat ansi hallandi í alltof stórum blómapotti við útitröppurnar með því að setja steina í pottinn.

Þurfti því næst að þrífa stofugólfið því Lísa var víst eitthvað að mótmæla því að ég gleymdi að kaupa kattasand í gær og vökvaði einn sófafótinn.

Ég byrjaði síðan að lesa en eftir einn kafla saknaði ég tónlistar og náði því í spilarann minn og stakk í samband bak við sjónvarpið. Tók þá eftir því að ég átti eftir að stinga DVD spilaranum í samband sem á nú að vera nokkurra sekúnta verkefni og ágætt að klára fyrst ég var að bifast þarna á bak við til að byrja með. En fjandans sjónvarpið vildi ekki birta mynd af því sem spilarinn var í góðri trú að spila og eftir að hafa rifið í hár mitt og prófað öll skart tengi hússins í öllum möglegum götum gafst ég upp.

Þreif rykið af sjónvarpinu í staðinn.

Eftir alla þessa geðshræringu og erfiðsvinnu þurfti ég nauðsynlega að setjast niður og blogga smá. Er alveg eftir mig eftir allt þetta vesen og er að spá í taka mér pásu frá lærdómnum. Ég var búin að gleyma hvílík hörkuvinna það er að vera í skóla.

Komin aftur í bæinn - búin að standa í stífu fríi alla síðustu viku. Held ég noti helgina í að jafna mig.

Vaknaði snemma í morgun og byrjaði að taka saman allt í bústaðnum og þrífa. Tókst að komu öllu draslinu í bílinn og að skila lyklunum á slaginu 12. Brunaði síðan í bæinn og beint í vinnuna. Mjólkin - og það sem verra er; bjórinn - er hægt og rólega að hitna úti bíl.

Ég þurfti að mæta tvisvar í hljómfræði tíma í vikunni (á mánudag og miðvikudag) og þar sem ég var hvort eð er stödd í bænum var ég að vinna á þriðjudaginn og fór á fyllerí á miðvikudaginn. Ég hef samtals, á einni viku, keyrt leiðina á milli Reykjavíkur og Brekkuskógs - rúmlega 100 km - sex sinnum. Nær alltaf í grenjandi rigningu. Það var reyndar alveg ágætt og ég hlustaði á einhverjar bækur á spólum leiðinni en nú langar mig soldið til að vera bæði kjur og þurr.

Og sjá War of the Worlds. Syndaflóðsstemning síðustu daga hefur gert það að verkum að ég er ákkúrat rétt stemmd til að sjá geimverur rústa jörðinni.

Myndablogg

Yikes! Hver pantadi 12 tonn af rigningu?

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Myndablogg

Loksins :) En eg held eg bidi adeins med pottinn...

Myndina sendi ég

Powered by Hexia

Þá eru bara nokkrir klukkutímar þar til ég held út í faðm náttúrunnar og gíflegrar afslöppunnar. Bústaður og pottur. Er til nokkuð betra? Að vísu finnst mér ég vera að veikjast og veðrið er ekki upp á marga fiska (spáð rigningasudda) en fríska loftið og heitt vatnið skal gera kraftaverk. Hver hefur svo ekki buslað í pottum í 10 stiga frosti? Þetta er ekkert.

Nú þarf ég bara að þrauka næstu 3 tíma í vinnunni - þar sem venju samkvæmt mér hefur einhvern veginn tekist að verða ómissandi daginn áður en ég ætla taka mér frí og sé mér því ekki fært að fara heim núna. Blah.

Kæri herra almáttugi drottnari (og frú).

Elsku besti láttu mig vakna einn morguninn (helst í vikunni) með þann hæfileika að kunna alla tóna og Dúr og mollstiga aftur á bak og áfram. Það er óþarfi að kenna mér þá - vitneskjan er þarna en ef hægt væri að auka vinnsluminnið um slatta mikið af megabætum væri ég afskaplega þakklát og ætti jafnvel séns á að ná hljómfræðiprófinu efir tæpar tvær vikur. Eins og staðan er á ég nokkuð auðvelt með að temja mér nýjar reglur en framleiðni hljómaraða gengur hryllilega hægt fyrir sig sökum þjálfunarleysis í að kenna fyrrnefnda tóna og tónstiga. G-lykillinn er að vísu á nokkuð góðu róli en það er verrar með F. Ef ég er 5 tíma að berja saman tvær hljómaraðir heima hjá mér er hætt við að ég þurfi örlítið lengri tíma en þær þrjár stundir sem prófið á taka.

Með von um skjót viðbrögð
Ásta

Gleðilega þjóðhátíðardag nær og fjær.

Ég skellti mér niður í bæ í góða veðrinu og seldi blöðrur og sleikjósnuð á uppsprengdu verði handa krakkaormum til kl. 6 í Hugleikstjaldinu. Hitin niður í bæ var slíkur að maður prísaði sig sælan að vera bara inni í tjaldi og fá smá skugga á sig. Svona líkt og hefði verið dembi rigning. Þá er líka gott að geta sótt í skjólið. Í raun skiptir það engu máli fyrir tjaldsölumenn hvernig viðrar - bara að eiga nógu mikið helíum.

Þetta var fínt en nú er ég búin með þjóðhátíðarskammtinn. Ég heyri í hljómsveitunum sem spila við Arnarhól heim til mín (Írafár var að spila Allt sem ég sé rétt áðan) og sé engen tilgang í því að gera mér einhverja ferð út úr húsi til að hlíða á tónleika.

Í tilefni dagsins ákvað ég að klæða bloggið sumarfötunum. Einnig var Varríus að barma sér yfir því að geta ekki lesið þetta blogg og þótt ég hafi ekki fengið fleiri kvartanir veit maður aldrei. Vonandi virkar þetta betur. Og til hamingju, Ljótu Hálfvitar, með Grímuna ef þið skylduð lesa þetta einhvern tímann.

Tæki og tól halda áfram að svíkja mig. Ef einhver sem les þetta skyldi slysast framhjá Háteigsveginu vil ég að það komi skýrt fram að ástæðan fyrir því að garðurinn minn er aðeins hálfsleginn er sú að bannsett slátturvélin koxaði á steini sem hún reyndi að slá. Nú situr hún skömmustuleg og ansi lemstruð úti í garði og verður að vera á hvolfi til að forða því að allt leki niðrum hana. Mín annars umtalsverða leti kom ekki við sögu hér - bara svo það sé á hreinu.

Annars olli vélin mér meiri ama en að bregðast þeim skyldum sínum að færa mér fallegan garð. Nú hef ég ekki afsökun fyrir því að vera úti í góða veðrinu og verð að halda áfram með viðtölin sem ég ætlaði víst að klára í dag. Grr...

Til hamingju með afmælið Svandís og ektamaður. Hvernig væri nú að kíkja í heimsókn bráðlega svo hægt sé að halda almennilega upp á afmælið?

Úff - hvað er að gerast? Mér finnst eins og ég hafi hrokkið úr gír þessa fyrstu viku í júní. Sennilega er bara fyrir löngu kominn tími á frí. Hef ekki tekið mér svoleiðis síðan ég fór til Manchester í nóvember síðastliðnum. Upphaflega stóð til að vera litla bróður innan handar með soninn á meðan konan fór í rannsóknarleiðangur til Vestmannaeyja en nú er hún hætt við það og ég skyndilega laus og liðug þessa næstu viku. Eða þannig. Þarf reyndar að skrifa tvö viðtöl og mæta í skóla. Og spá fyrir fóstrum í óvissuferð í Elliðarárdalnum á morgun. Svosem nóg að gera.

Sá lokaþáttinn af CSI (þ.e. alvöru lokaþáttinn - ekki það sem Skjár Einn kallar lokaþátt en þýðir í raun að þeir hætti sýningum í miðri seríu.) Nú er ég ekki mikill aðdáandi þessara þátta - jú jú ágætis afþreying svona við og við - og þá helst þessir upprunalegu - ég hef lítið nennt að fylgjast með afsprengjunum í Miami og New York. En þeir líða fyrir það að vera fyrirsjáanlegir og formúlukenndir með eindæmum: Alltaf skal sagt frá tveimur málum - alltaf skal Grissom kom með kaldhæðið komment áður en titillagið byrjar - alltaf skal sökudólgurinn játa - alltaf skal vera hægt að skýra vídeóupptöku með því að ýta á einn takka þótt í reynd sé það ómögulegt - alltaf skulu aðalpersónurnar tala niður til sökudólgana með hroka og yfirlæti - aldrei skal sjást sviti eða hár úr skorðum á fólki sem hefur verið að gramsa í ruslagámi í 12 tíma.

Því var nokkuð forvitnilegt að sjá hvað Quentin Tarantino myndi gera við formatið en hann bæði skrifaði og leikstýrði þessum lokaþætti.

Vá.

Þetta var ekki sami þátturinn. Þetta var pimpaða útgáfan með dvd spilara í loftinu og læk í skottinu. Plottið var einfalt - einhver rænir Nick Stokes og kviksetur. Samtarfsmenn hans þurfa að keppa við tímann og finna hann áður en hann deyr. En þátturinn bauð bara upp á svo miklu meira. Skyndilega urðu persónunar lifandi og raunverulegar. Leikararnir voru ekki lengur á autopilot og höfðu úr einhverju að moða. Leikstjóri reyndi augljóslega að fara aðrar leiðir með leikarana og með litlum breytingum hér og þar tókst að ná fram alvöru persónusköpun. Sarah varð yfirspennt, Warrick taugaveiklaður, Catherine biðjandi, Nick viti sínu fjær af hræðslu. Lítil aukaatriði krydduðu söguþráðinn; Ecklie varð manneskjulegur og ráðlagði undirmönnum sínum, pabbi Catherine rifjar upp gömlu góðu dagana í spilavítinu ásamt Tony Curtis, litli skrítni kúrekalögræðingurinn sem hafði aldrei fengið jafn stórt mál og fór yfirum í ráðleggingum, töffarasaga Warrick, draumaatriði Nick og svo mætti lengi telja. Aldrei þessu vant voru löggurnar þreyttar og úttaugaðar, komust ekkert áfram með rannsókn málsins, þurftu aldrei að skýra vídeóupptöku til að ná bílnúmeri, gerðu heimskuleg mistök og - það sem kom mest á óvart - voru aldrei pirrandi eða yfirlætisfullar. Þetta er CSI eins og það ætti að vera. Sorglegt að vita til þess að allt muni fara í sama farið næsta haust.

Það skiptast á skin og skúrir í mínu sálarlífi. Nýjasta drama? Hátalarnir á tölvunni sem ég nota nú í vinnunni (sumarstarfskrafturinn er með mína) vilja ekki virka. Sem þýðir að hér ríkir alger þögn og enn og aftur get ég ekki hlusta á nýja diskinn minn. Í sjötta skipti á einum sólarhring. Ahemm.

Já ég á bágt. Blóm og kransar vel þegnir.

Annars er ég nú bara að venjast nýjum aðstæðum - líkt og nýja stelpan. Svona til að bjóða hana velkomna í ríkisbatteríið bankaði upp á hjá okkur fyrir hádegi eldri kona sem ég hef grun um að hafi komið hingað áður. Hún virtist vera að leita að Lyfjastofnun en brátt varð ljóst að allar hennar fyrirætlanir voru algjört aukaatriði því þessari ágætu konu var það til lista lagt að geta sett heilann sinn algjörleg á random. Það er ekki hver sem er sem getur spannað ein 7 umræðuefni í einni setningu og það án þess að anda. Þegar ekki leit út fyrir að hún ætlaði sér nokkurn tímann að fara þóttumst við Katrín skyndilega vera önnum kafnar og ég opnaði fyrir hana hurðina. Þurfti reyndar að gera nokkrar tilraunin því aumingja konan var sífellt að stoppa í hurðinni og segja okkur skoðanir sínar á Indverjum, landrofi, háskólamenntun, ríkisrekstri, sjómennsku og fleira skemmtilegu.

Bætti við link á hann Guðmund Erlingsson sem ég þekki að vísu ekki neitt en hef stolið svo grimmt af honum tónlist (og ber hann einnig ábyrgð á nýjust plötukaupum mínum) að annað er varla sæmandi.

Átti einstaklega ljúfa kvöldstund í gær þar sem ég sat við stofuborðið mitt í þrjá og hálfan tíma og gerði hljómfræðiverkefnin mín. Hlustaði bara á góða tónlist (sjá ofar í færslu) og dundaði mér við að gera hljómkort og fleira gáfulegt sem ég kann ekki að útskýra. Var að vísu soldið lengi að átta mig á hvað sneri upp og hvað niður og var alltaf að byrja á vitlausum verkefnum en þetta hafðist. Og var bara alls ekki leiðinlegt. Einhvern veginn á ég ekki von á því að sú upplifun nái að endurtaka sig.

Þessi færsla fer að verða jafn random og kerlingargreyið (þarf endilega að spyrja hana að nafni næst þegar hún kemur - sem verður samkvæmt útreikningum mínum í byrjun september 2006.)

Jamm.

Ég skellti mér í heilsubótargöngutúr í hádeginu í dag og kom aftur til baka þó nokkrum krónum fátækari. Gönguferðir eru með dýrari líkamsrækt sem ég get stundað. Ferð upp og niður Laugarveginn kostaði mig:

1 jójó (200 kr. í Tiger)
Heathers á dvd (400 kr. í Tiger)
1 pulsa + kók (300 kr. í sjoppu)
Yann Tiersen - Les Retrouvailles (2990 kr. geisladiskur + dvd)

Samtals 3890 kr. Margborgar sig að skipta við líkamræktarstöðvar.

Ég s.s. viltist inn á blogg sem Siggalára linkar á, fann þar einhver lög sem mér leist svo ágætlega á að ég keypti diskinn í snarhasti. Er nú farin að sjá eftir því. Fjandans diskurinn vill ekki spilast í tölvunni! Og ég sem á ekki geislaspilara. Það kemur jú einhver ósköp ljúf teiknuð stuttmynd þegar ég set diskinn í en það er það eina sem finnst. Mér finnst þetta ansi dýr stuttmynd. Það fylgir annar diskur með þessari (deluxe) útgáfu; dvd af einhverri mynd sem ég veit ekkert um og finnst það bara spennandi. Kostaði fyrir vikið 1000 kr. meira en bara geisladiskurinn - þeir sem þekkja mig vita að ég get ekki látið svoleiðis vera. En það átti að vera bónusinn - ekki allur pakkinn! *humph!*

Hin sorglega staðreynd er sú að það hefði verið miklu einfaldara fyrir mig að finna og dánlóda lögunum fullkomlega ólöglega af netinu. Og talsvert ódýrara.

Ok ég er kannski pínu ponsu taugaveikluð. WinAmp neitar að spila diskinn en Windows Media Player er alveg geim. Allt í góðu.

Ég gerði það loksins! Ég pantaði bústað á vegum stéttafélagsins. Þann 24. júní næstkomandi verður hægt að finna mig uppi í Biskupstungum að sleikja sólina ofan í rúmgóðum potti með bjór við hönd. Ætla að lifa letilífi þar í viku. Gestir velkomnir (á meðan pottapláss leyfir.)

Góður nætursvefn gerir kraftaverk. Eftir afar ruglingslegar draumfarir um söngnám, Eurovision og geimverur vaknaði ég endurnærð í morgun hafandi látið undirmeðvitundina alfarið um að greiða úr geðshræringu gærdagsins. Talaði svo við kennarann minn áðan sem er rasandi yfir þessu hneyksli sem borgin skellti á alla tónlistaskóla núna nýlega. Já bara núna í þessari viku held ég. Tónó er víst ekki eini skólinn sem er að lenda í þessari vitleysu (Siggalára – Árni ætti endilega að tékka á Söngskólanum og athuga stöðuna.) Á meðan er ég orðin pollróleg á ný; ætla að taka námskeið í hljómfræði í júní og almennt að sníða mér stakk eftir vexti. Miðað við það fjaðrafok sem þessi ákvörðun borgarinnar virðist hafa valdið er aldrei að vita nema einhverjar breytingar verði gerðar. Maður ætti kannski að reyna að troða þessu í blöðin? Reyna að róta soldið í málinu?

Nú þarf ég bara að fá tölvuna mína á ný svo ég geti farið að skrifa allar þær greinar sem við Auður erum að plotta. Það verður ekkert elsku mamma get ég sagt ykkur ... Muahahaha! ;)

Ég er ekki í skapi til að fara út í einhverja ítarlega sálma. Hér er einfalda útgáfan: borgin breytti lögum um skóla. Nú þarftu að vera 25 ára ef þú vilt fara í söngnám í Tónlistarskóla Reykjavíkur (veit ekki með aðrar deildir.) Sem þýðir að mér er sparkað út áður en ég kemst inn. Og þannig er það :(

Júróvisjón smjúróvisjón. Eins og ég hef nú gaman af uppákomunni og allri vitleysunni í kringum hana er ekki laust við að ég sé alltaf með soldið vont bragð í munninum eftir hverja keppni. Sérstaklega ef ómerkileg lög vinna. En það er allt í lagi. Ég verð búin að gleyma öllum slíkum smáatriðum að ári og eftir lifir aðeins minningin um partýið. Sem tókst með miklum ágætum. Við hittumst 10 heima hjá Nönnu og Jóni Geir, gáfum lögum stig eftir brjóstaskorum og partýgildi, drukkum bollu og súpu, stóðum sem klettur með Noregi og Moldavíu, lýstum yfir almennu frati á tónlistarsmekk Evrópu og heltum okkur út í Singstarkeppni. Það verður ekki frá honum tekið að sannur sigurvegar kvöldins var Gummi gítar fyrir ógleymanlegan flutning á Franz Ferdinand slagaranum "Take me out." Ég hef sjaldan verið jafn nálægt því að pissa á mig. Það skal tekið fram að Gummi hafði aldrei heyrt þetta lag áður. Eftir tvær umferði var setið og spjallað í smá stund og svo haldið heim á leið. Síðustu þrjú Eurovision kvöld hef ég afrekað það að sneiða algjörlega framhjá miðbænum. Er að spá í að gera það að hefð.

Var óvenju atorkusöm í gær - svo mjög að mér leist varla á blikuna. Sló allan garðinn, rakaði og tók saman. Gekk síðan niður í bæ, náði í bílinn og brunaði í mat til foreldranna. Þrátt fyrir lokkandi boð Nönnu að koma og spila Carcassonne ákvað ég að hanga heima og slappa af (enda þreytt eftir átökin) en fékk þá þá flugu í hausinn að hengja upp gluggatjöld. Sem ég þurfti fyrst að falda. Tókst að detta niður af stól á meðan ég var að vesenast við brautirnar og lenda utan í borðkanti á leið niður. Er með myndarlegan marblett á vinstri mjöðm og vott af bólgu. Sem er í raun hið besta mál því það kallast á við bólguna sem er ennþá á þeirri hægri og gerir mig vonandi bara symmetrískari. Eða hugsanlega hólóttari. Þannig að á miðnætti var stofuglugginn minn aftur orðinn blóðrauður og fólk getur hætt að villast á leið í heimsókn.

Whee - fyrstu fimm mínúturnar af League of Gentlemen's Apocalypse :)

Maður þarf kannski að vera rétt stemndur fyrir þessa vitleysu, ég veit það ekki. Voru þættirnir ekki sýndir hérna einhvern tímann?

Ææ - útskúfuð frá úrslitakeppninni. Og Blaðið í dag stútfullt af girnilegum Júrótilboðum (sko ef Selma vinnur.) Ekkert við því að gera annað en að skemmta sér ærlega annað kvöld.

Ég kíkti heim til mágkonunnar í grill í gær. Halldór var ekki heima framan af þannig að við reyndum að tjónka við krakkana og grillið eftir bestu getu þar til vel var liðið á keppnina og við gátum sest til borðs (eða öllu heldur Jóhanna Ýr grillaði og ég sat í sófanum með bjór.) Þá var litli bróðir mættur og dýrindins matur snæddur. Gísli Hrafn stefnir í prýðis Júróspeking og var Noregur í miklu uppáhaldi hjá honum (og ... Rúmenía? Moldavía?) Hann hafði í öllu falli betra skynbragð á því hvaða lög voru líklega til að ná til fjöldans heldur en við hin. Sá ekki hvað honum fannst um íslenska lagið því Sigrún Ýr sá ástæðu til að reyna að keppa við Selmu og gólaði svo kröftulega með að ekki var nokkur leið að heyra í laginu nema með því að taka barnið upp og veit því smá athygli á meðan. Annars var aðalfókusinn á hatta og önnur höfuðdjásn og mikið spáð og spekúleraða í hárteyjur, spennur með stórum blómum (fylgir því að eiga 13 ára systur) og fyrrnefnda hatta:



Við mágkonurnar (+ Auður í öðru bæjarfélagi) sammælgdumst um að kjósa Slóveníu og síðan var brunað á tónleika með Hrauni á Rósenberg. Þar var sveitin að halda upp á útgáfu á partýdiskinum Partý! og tókst af stakri prýði að spila 3 tíma prógram af eingöngu frumsömdu efni. Ég kom alltof seint heim og þrátt fyrir sáralitla áfengisneyslu líður eins og ég sé þunn. Sennilega svefnleysi að kenna. Nema ég sé ennþá að reyna að jafna mig á atriðinu frá Hvíta-Rússlandi.

Já ég held það bara:

You scored as Existentialist. Existentialism emphasizes human capability. There is no greater power interfering with life and thus it is up to us to make things happen. Sometimes considered a negative and depressing world view, your optimism towards human accomplishment is immense. Mankind is condemned to be free and must accept the responsibility. Cultural Creative 81% Existentialist 81% Postmodernist 81% Modernist 63% Materialist 56% Romanticist 56% Idealist 31% Fundamentalist 25% What is Your World View? (corrected...hopefully) created with QuizFarm.com

Átti afskaplega afslappaða helgi - þrátt fyrir ófá bílavandamál. Spilaði skuggalega mikið af Carcassonne í boði Nönnu og Jóns Geirs og almennt jók á kynni mín við dvd safnið mitt. Fór í sakleysislegan göngutúr niður götuna mína í góða veðrinu á Hvítasunnunni í því skyni að ná í eina bók og endaði í kaffiboði úti í garði á Eyrarbakka. Í kjölfarið var rúllað yfir á Stokkseyri og heilsað upp á safn búklausra dýra.

Eftir því sem síast meira sumar í loftið langar mig meira og meira í frí. Ég væri jafnvel til í að gera eitthvað í garðinum. Ég er fallin frá öllum ráðagerðum um sumarbústaðaferðir (inn- sem erlendis) sökum áhugaleysis enda getur bara verið fínt að dóla sér í laugum og gönguferðum um borgina og dagsferðum um nærliggjandi sveitir. Það er a.m.k. planið í dag. Ég er hæstánægð með það og er bara farin að hlakka til.

Mér er alveg hætt að lítast á blikuna. Allt sem ég á – allt sem ég nota – virðist vera að detta í sundur. Þau tæki sem ég kemst í nágrenni við gefa upp öndina í grunsamlega miklum mæli:

Tölva – biluð í bráðum fjórar vikur
Úr – datt í sundur
Bíll – vatnskassi dó
Vídeótæki – étur spólur af áfergju
Ristavél – kveikti í innstungu, sprengdi öryggi og dó

Allt hefur þetta gerst á innan við mánuði. Sími, sjónvarp og dvd spilari virka ennþá en ég er orðin nokkuð áhyggjufull. Ætli ég sé farin að gefa af mér einhverjar rafsegulbylgjur sem, tja, bræða málma og pilla plasthlífar af úrum? Ég er greinilega stórhættuleg og ætti að halda mig vandlega frá öllum iðnvæddum svæðum ef ég vil ekki valda stórslysi. Helst hefði ég vilja fara í bústað um helgina en mér finnst ekki líklegt að eitthvað losni úr þessu og svo fer ég ekki langt á biluðum bílnum. Þannig að; hvítasunnuhelginni verður eytt í eins miklu tækni-, tækja og tólaleysi og hægt verður að komast af með. Kannski bara uppi í rúmi með góða bók?

P.S. Þeir sem eru ekki búnir að því ennþá eru hérmeð beðnir fallega um að gjörasvovel að taka prófið um mig.

Vera með:

Ég útbjó þartilgert próf um sjálfa mig! Hvað veistu í raun mikið? Hérna geturðu svo tékkað á stigunum.


Það er svo helst í fréttum að ég fjárfesti í karókí disk í Bónus á 889 kr. Ykkur er hollast að óttast heimsóknir til mín í nánustu framtíð. "I will always love you" er þarna á.

Ekki veit ég hvað er að koma fyrir erlenda dagskrárgerð hjá ríkissjónvarpinu en það er allt af hinum góða. Ekki nóg með að óvenju mikið magna af gæðaþáttum hefur dúkkað upp í dagskránni upp á síðkastið heldur virðast það ætla að venda kvæði í óvæntan kross og endursýna erlenda þætti! Á dauða mínum átti ég von. Í kvöld verða fyrstu þrír þættirnir af Lost endursýndir í einni bunu og ef einhverjir hafa verið að barma sér fyrir að hafa misst af þessum mikilvægu fyrstu þáttum er nú gulluð tækifæri til að komast inn í þá.

Ég er hins vegar ekki að standa mig í sjónvarpsgeiranum. Sennilega hefur tölvuleysi undanfarnar þrjár vikur gert það að verkum að ég man ekki lengur eftir sjónvarpinu. Hef misst af bæði Survivor og America's Next Top Model tvær vikur í röð (og sá endursýninguna af Suvivor í gær fyrir einskæra tilviljun.) En það sem allra verst er, er að ég steingleymdi hinum bráðskemmtilega samnorræna Eurovision þætti síðasta laugardag. Fór bara allt í einu að spá í þessu í dag og til allra hamingju er hann endursýndur kl. 16:05 í dag (þrefalt húrra fyrir endursýningarstefnu ríkissjónvarpsins!) Sem þýðir að ég fer heim á slaginu 16:00. Get ekki beðið eftir að verða ósammála þeim öllum.

Ég bætti við link hérna til hægri. The Loa - mitt alter ego. Ég byrjaði á þessu live journal kroti fyrir tæpum tveimur árum og var pælingin sú að láta sem fæsta vita svo ég gæti verið nokkuð hreinskilnari þar heldur en hér. Þróunin hefur nú samt orðið sú að ég læt nokkurn veginn sams konar hluti flakka á báðum stöðum (þó aldrei alveg það sama) og virðist hálf kjánalegt að vera eitthvað að halda þessu leyndu. S.s. ég er með annað blogg (sem útskýrir að einhverju leyti af hverju þetta er svona rýrt) og er eini munurinn á því og þessu sá að ég skrifa þar eingöngu á ensku.

Vissu þetta kannski allir?

Prófin afstaðin - einkunnir komnar í hús og ekkert hægt að gera í niðurstöðunum að svo máli komnu. Enda engin ástæða til. Fékk 8 fyrir stigsprófið sem er víst alveg ágætt og 9,75 fyrir tónfræðiprófið sem er, að ég held, barasta dúx. Alltaf gaman að slíku.

Held áfram að reyna að endurvinna framtíðarplön og það nýjasta á dagskrá er að við Auður ætlum að stofna einkaspæjarabissness (þá getum við njósnað um fólk án þess að þurfa að skrifa um það áhugaverðar og upplognar greinar) og við Nanna ætlum að stofna hljómsveit (upphitunarband fyrir Hraun! sem samanstendur eingöngu af grúppíum og spilar bara tvö lög.) Ef mér leiðist ekki tek ég kannski ekki eftir tilgangsleysi lífs míns.

Þegar ég var lítil stúlka og bjó á Búrfellsvirkjun áttum við krakkarnir það gjarnan til að koma sama og búa til leiki. Ég man sérstaklega eftir að hafa setið löngum stundum upp á þaki Þjóðveldisbæjarins ásamt Ninnu, Herdísi, Hafrúnu, Kollu, Ara og hinum krökkunum að skipulega heilu sápuóperurnar með afskaplega flóknum plottum sem fólu m.a. í sér að Kolla og Ari (sem voru sennlega 8 ára) voru uppfinningamanneskjur að búa til alls kyns flóknar græjur. Sú staðreynd að allt sem við vorum að skipuleggja var ekki fyrir fullorðna manneskju að framkvæma - hvað þá nokkra krakkaorma sitjandi úti í sveit uppi á grasþaki - skipti nákvæmlega engu máli. Það var nóg að njóta þess að leyfa ímyndunaraflinu að fara á almennilegt flug því þegar leikurinn hafði verið skipulagður út í ystur æsar vorum við hvort eð er búin að fá leið á honum og sennilega kominn drekkutími.

Mér líður pínulítið þannig núna. Stundum getur verið svo gaman að skipuleggja að framkvæmdin nær aldrei að uppfylla væntingarnar sem gerðar hafa verið. Stundum er það bara allt í lagi.

Ég er að gera heiðarlega tilraun til að plana sumarfríðið mitt. Hefur gjarnan verðið lítið verk og létt því ég á sjaldan pening til að gera nokkurn skapaðan hlut. Er farin að horfa löngunaraugum á sumarbústaði – sérstaklega þennan í Þýskalandi sem ég get fengið í viku annað hvort um mánaðamóti júní/júlí eða júlí/ágúst (Verslunarmannahelgin.) Þetta er ekki slæmur díll – 32. þúsund fyrir 6 manns íbúð í eina viku. Ef ég get fengið 5 manns með mér er þetta gjafaverð. Hvað segiði? Er einhver áhugasamur? Það þyrfti að græja þetta frekar fljótt – sérstaklega upp á að fá flug á góðu verði. Þessi íbúð er í Bremen – sem er norðarlega í Þýskaland – ekki svo langt frá Hamburg. Eða Hollandi. Gæti þetta ekki bara orðið soldið gaman? Það er smá séns að mér takist að snúa upp á handleggina á Auði og Ragga, þá vantar bara þrjá...

Að öðru: tölvan mín er farin í læknismeðferð hjá Steina. Málið er ennþá á greiningarstiginu og á ég eftir að heyra í honum um hversu alvarlegt það er. Ætla ekki að stressa mig á því - það fer nú bara eins og það fer. Allar heilunarhugsanir fara beinustu leið til fangor þessa dagana.

Ég stóð við stóru orðin; verð orðin vel tengd eftir helgi hjá Hringiðunni og dásemdin hún Heiða Skúla ætlar að hjálpa mér að halda fjármálum mínum frá óreiðu. Svo er ég að fá nýjan leigjanda þessi mánaðamót. Hann verður að vísu bara í þrjá mánuði en nýir leigjendur eru alltaf boðberar batnandi hags. Ef ég get svo bara haldið heimili mínu flóalausu og komið tölvunni í lag verð ég kát sem lifrarpylsa.

Söngprófið ógurlega gekk svona og svona. Ég er ekki fyllilega dómbær á það sjálf en veit þó að ég var alltof stressuð. Sennilega vegna þess að ég var í aðstæðum sem ég hef aldrei verið í áður. Síðasta lagið mitt (Blítt er undir björkunum) var víst ágætt. Magadanssýningin var hins vegar ekkert stressandi og leið mér eins og blómi í eggi þarna uppi á sviði með mjaðmahnykki. Sýningin fór fram í Tjarnabíó sem ég þekki nú alveg ágætlega og kannast vel við mig uppi á sviðinu. Það hjálpaðist því allt að; mér leið eins og heima hjá mér, það var enginn í salnum sem ég þekkti, ég var ein af 12 dönsurum og hverfandi líkur á að einhver væri að fókusa á mig og mín mistök, við vorum byrjendahópur svo væntingarnar voru mjög lágar og svo var mér bara hjartanlega sama. Ég er enginn dansari og hef enga þörf fyrir að sanna mig á því sviði.

Ég væri aftur á móti alveg til í fá þetta annað stig...

Hætt. Farin. Stend ekki í þessari vitleysu lengur. Er ekki sérlega vond manneskja og finnst ég ekki eiga þetta skilið.

Heiða, ég ætla að flytja öll mín bankaviðskipti til þín frá Íslandsbanka.

Halldór, gamli vinnuveitandinn þinn má hirða alla ADSL þjónustu af OgVondafón.

Ég bið ekki um mikið – bara að ég fái þá lágmarksþjónustu sem ég er að borga fyrir og engar endalausar helvítis þrætur. Bæði fyrirtæki reyndu fyrir svona hálftíma síðan að sannfæra mig um að ég hafi aldrei reynt að færa ADSL gjöldin yfir í greiðsluþjónustuna. En ég fór að leita og fann þetta. Ha! Gripin glóðvolg! Hvar væri maður eiginlega án bloggsins?

Auður er loksins að koma aftur til norðurhvelsins á morgun. Ég hef greinlega blendnar tilfinningar varðandi heimkomu hennar því mig dreymdi í alla nótt að við værum í einhverjum mega innkaupaleiðangri í verslunarmiðstöð dauðans og ég var í sífellu að týna eigum mínum; úrum, fötum og, það sem var allra sárast, töskunni sem hvarf algjörlega fyrir rest. Auður hins vegar æddi ótrauð áfram í kaupbríma og hafði hvorki tíma né þolinmæði til að sinna þessari ringluðu vinkonu sinni. Á einum tímapunkti vippaði hún út einhverri græju sem var kannski og kannski ekki sími en gat stækkað ca. tífalt, stoppaði túrista með vídeóupptökuvél, þreif hana af honum og plöggaði sína græju inn í hans í því skyni að komast á netið og gera eitthvað gasalega sniðugt. Ég stóð bara og gapti og skildi ekki neitt í neinu. Túristinn var álíka gáttaður. Auður hins vegar virtist alveg vita hvað hún var að gera.
Undir lokin var hún sennilega orðin þreytt á töskudramanu mínu því rétt áður en ég vaknaði var ég ein ráfandi um ganga og búðir í örvæntingafullri leit að eigum mínum.

Sumir mundu kannski túlka þennan draum á þann veg að ég sé að deyja úr öfund yfir öllu því æðislega sem hún er búin að upplifa í Ástralíu síðasta mánuðinn á meðan ég hef velkst um í hversdagsleikanum og daglega baslinu hérna heima í grámyglunni og sjái aðeins fram á meira slíkt.

En ekki ég. Það er deginu ljósara að einhverjar æðri vættir eru að vara mig við tælandi aðdráttarafli kapítalismans og hverfuleika veraldlegra eigna. Þetta er fyrsti kommúníski draumurinn sem mig hefur nokkurn tímann dreymt. Ég veit hins vegar ekki alvega hvernig Auður spilar inn þessa aldagömlu togstreitu. Við þurfum að setjast niður og ræða málin þegar hún kemur heim.

Enn ein helgin horfin í tilgangsleysið. Og þó - kannski ekki tilgangsleysi. Ég kom einu og öðru í verk; fór í söngtíma á laugardaginn, tók þátt í magadagnssýningu seinna um daginn og bjó til sushi um kvöldið. Á sunnudaginn var löng söngæfing með píanóundirleik og svo sundferð. Þvoði þvottinn sem gleymdist blautur í þvottavélinni í viku tvisvar sinnum og hengdi út á snúru. Má kannski vera þokkalega sátt með dagsverkin.

Byrjaði nýja vinnuviku vel útsofin og hafa vinnuveitendur mínir væntanlega séð einhverja nauðsyn í því líka því enginn hringdi í mig til að vekja mig. Fyrir vikið mætti ég um ellefuleytið til vinnu og hafði enginn hérna vit á að skamma mig eða svo mikið sem sem lyfta annarri augnbrún. Annars eru sviftingar í vændum á vinnusviðinu. Er að fara að taka að mér umtals meiri ábyrgð og flóknari verkefni - reyndar tímabundið en kannski fæ ég nokkrar auka krónur út úr því og það er nú það sem skiptir máli.

Söngpróf á morgun. Anda djúpt og rólega. Þarf bara að geta sungið lögin lýtalaust með hárréttum framburði (hvort sem er ítalskur, þýskur eða íslenskur), réttum takti, áherslum og alls, alls ekki ruglast á texta. Já og syngja a cappella eftir nótum. Og án nótna. Og örugglega eitthvað fleira sem ég hef ekki hugmynd um! Anda ... anda ...

Er tölvulega illa fyrir kölluð heima hjá mér þessa daga. Skrapatólið hefur ekki virkað í viku og þarf væntanlega að skipta um móðurborð í því. Þetta þýðir engin netsamskipti við mig fyrir utan vinnutíma og engir erlendir sjónvarpsþættir sem ég get glápið á í tíma og ótíma.

Já og litla Heiða Rachel Wilkins Svandísardóttir er dásamlega fagurt barn :)

Og hausinn er eitthvað illa áskrúfaður eftir Danmerkurdvölin...


Til hamingju með afmælið Skotta!

Því miður hef ég enga gjöf í fórum mínum eins og stendur en vonandi mun þetta auka á ánægjustuðul dagsins ;)

Nú er runninn upp próftími - í fyrsta skipti í alltof langan tíma. Ég er að fara í tónfræðipróf næsta miðvikudag og söngpróf eftir slétta viku. Öll aðstoð væri gríðarlega vel þegin og er ég tilbúin að bjóða bjór, nudd, hina ýmsustu sjónvarpsþætti + ævaranlegt þakklæti að launum. Þið fáið hvergi betri díl.

Og svo það fari nú örugglega ekki á milli mála þá er mér fúlasta alvara. Ég þarf hjálp!

Jæja - komin fersk og sæl heim frá baunalandi þar sem ég drakk meiri bjór en ég hef nokkurn tímann áður á ævinni - samanlagt. Sif og Grímur - vinafólk Jóhönnu Ýr - voru ótrúlega gestirisin og komið fram við okkur mágkonunar sem höfðingja. Dýrindis matur öll kvöldin og almenn athygli og skemmtun hjálpuðust til við að gera þetta ferðalag eins vel heppnað og hægt var að hugsa sé. Svo æfðist maður í dönskunni þar sem prinsinn á heimilinu (fjögurra ára) talaði ekkert annað þótt hann skildi íslenskuna. Ég kúgvendi kvæði mínu í kross og keypti ekkert af DVD og álíka óþarfa en fann í staðinn búð á Strikinu (Indiska) sem virtist sérhönnuð með mig í huga og týndi mér í fata og prjálkaupum aldrei þessu vant. Annars var þetta nokkuð týpist Kaupmannahafnarför. Það var að sjálfsögðu haldið á Strikið, kíkt í Tívolí og drukkið óheyrilega mikið magn af bjór. Föstudagur var flöskudagur að íslenskum sið og sátum við langt fram eftir nóttu heima við og hlustuðum á hið myndarlega 80's safn sem skötuhjúin áttu á vínil (Ultravox rokkar!) Gátum því miður ekkert dansað því nálin hoppaði svo svakalega á fóninu ef fæti var stigið eðilega niður á viðargólfið. Því vorum við tiplandi þarna í góðum fíling til svona 3-4 og kíktum þá loksins niður í bæ og á djammmenninguna. Við vorum þó ekki mjög lengi og þegar við komum til baka fóru Jóhanna Ýr og Grímur að stúderuðu lágmenninguna á Amager fram undir morgun á meðan við Sif fórum bara að sofa.

Semsagt; batteríin vel hlaðin og ég tilbúin að takast við grámyglu hversdagsins með bros á vör. Svo fæ ég nýjan leigjanda - liggaliggalá!

Að merkari atburðum: til hamingju Svandís með dótturina sem fæddist í gærkvöldi! Nú viljum við sjá myndir af henni fyrir utan móðurkvið.

Það er óttalegur mánudagur í mér í dag. Ég virðist hálf fúl út í lífið og tilverunar sem er hvorki lífinu né tilverunni að kenna - sennilega of litlum svefni. Þannig að - ef ég hljóma eitthvað leiðinleg og afundin í dag er ekki neinu öðru um að kenna heldur en fýlulegu lundarfari.

Planið er að drekka nóg mikla vökva og skella sér í ærlegan Bollywood hristing seinni partinn. Síðan er hægt að taka alla geðvonsku út á hálfvitunum í Survivor og í kjölfarið gleðjast yfir því að hafa ekki lent í flugslysi nýlega. Ef ég á svo að fara í full Pollyönnu-herklæði má taka það fram að kvefið er svotil farið, ég er farin að geta æft mig fyrir söngtíma á ný (ekki seinna að vænna) og það eru 80% líkur á að ég sé komin með nýjan leigjanda (en það eru reyndar 90% líkur á að sú tala sé ofreiknuð.)

Það er víst eðlilegt að eftir leiðinlega flensulegu fari mann að iða í skinninu eftir hreyfinu og félagsskap. Við Nanna höfum ákveðið að slá tvær flugur í einu rothöggi og eru búnar að skrá okkur á námskeið í magadansi og Bollywood og bara öllum þeim námskeiðum sem okkur dettur í hug að mæta á. Byrjum í kvöld og munum aukast á mjaðmaþokka og kvenlegum fínhreyfinum út mánuðinn. Ef grey mjöðmin mín (sem er orðin svo fyrirferðamikil í mínu lífi sem sjálfstæð vera að ég er að hugsa um að finna á hana nafn) hefur ekki gott af þessu er fokið í flest skjól. Svo eru tímarnir í Skipholti – gætu ekki verið í betra göngufæri. Sem er eins gott því bíllinn minn gafst upp fyrir kuldanum í morgun. Harðneitaði að fara í gang og þegar ég reyndi að pressa eitthvað á hann byrjaði hann pípa í örvæntingu og hunsaði tilraunir til að slökkva á hávaðanum. Pabbi kom og náði í mig og rafgeyminn og ef allt gengur eftir get ég náð í hann vel mettan í kvöld (uh... þ.e.a.s. rafgeyminn.)

Í heimsfréttum: sennilega best að forðast Flórída eins vítisloga helvítis næstu árin.

Þá er maður loksins að skríða upp úr eymdinni. Mikil lifandi ósköp er þetta nú ekki gaman. En ... mesti óþverrinn að baki og betri heilsa í sjónmáli. Gerði ekki mikið af viti í gær – enda á fullu að láta mér batna – en tókst þó að draga nágrannakonuna inn í syndsamlegt líferni ólöglegs niðurhals. Hún var kampakát yfir þessari nýfengnu þekkingu og er örugglega að misnota tenginguna sína sem mest hún má í þessum skrifuðu orðum. Eftirfarandi lærdóm má draga af þessu: Ef ég fer niður tek ég alla með mér! Kaupmannahafnarreisan okkar Jóhönnu Ýr vindur upp á sig og ætlar núna ein vinkona hennar að fá að koma með. Ég þekki hana nú ekkert að ráði en þetta verður örugglega bara gaman.

Vil hérmeð óska Sigguláru til hamingju með að vera formlega stiginn inn á fertugsaldurinn í dag og Stebba með að hafa nálgast hina gullnu (blikkandi) tölu enn frekar síðastliðinn laugardag.

Annars er mig farið að gruna að dagskrárdeild ríkissjónvarpsins lesið bloggið mitt. Allir þeir þættir sem ég hef eitthvað tjáð mig um hafa verið – eða munu verða - teknir til sýningar á RÚV. Desperate Housewives byrjaði fyrir nokkru, fyrsti þátturinn af Lost er í kvöld (allir að horfa – RÚV er ekki með endursýningar!) og ég gat ekki betur séð á auglýsingunum en að Little Britain hefjist bráðlega. Þá er bara að vona að holskefla breskra lögguþátta sé í rénum – þetta var orðið soldið þreytt. Þótt það sé vissulega freistandi að nota þessi nýuppgötvuðu krafta mína til ills (skrifa lofsamlega dóma um Tru Calling og sjá hvað gerist) finnst mér talsvert brýnna að minnast á þrjá þætti sem ég hef nýlega uppgötvað mér til mikillar ánægju.

Veronica Mars – aka Nancy Drew á nýrri öld. Fjallar um hina 17 ára Veronicu sem var áður ein vinsælasta stelpan í skólanum en féll í ónáð eftir að besta vinkona hennar var hrottalega myrt og lögreglustjórinn faðir hennar sakaði forríkan föður stúlkunnar um morðið. Já og Veronicu var byrlað eitur, henni nauðgað og móðir hennar hvarf. Nú vinnur hún á einkaspæjaraskrifstofu föður síns, hjálpar honum og skólasystkinum sínum með mál og reynir að leysa gátuna um morð vinkonu sinnar. Vel skrifaðir þættir með fullt af húmor. Hefur verið líkt við Buffy mínus allt hið yfirnáttúrulega.

Numb3rs. Nokkuð lunkinn sakamálaþáttur úr smiðju Ridley Scott um alríkislögreglumann sem fær stærðfræðisénið hann bróður sinn til að hjálpa við lausn mála. Talsvert meira í þættina spunnið en þessi lýsing segir til um.

House – aka ef Sherlock Holmes hefði verið læknir. Þetta er allt annað en ER eftirherma. Hérna eru sjúkdómar settir upp sem sakamál og hinn mannfælni og illúðlegi Dr. House keppist við að finna lausnina. Er með nokkra velviljaða unglækna á sínum snærum sem hann getur pískað eins og hann vill. Þessi læknir (leikinn af Hugh Laurie) á ekki svo lítið sameiginlegt með hinum fræga spæjara þar sem aðferðafræði þeirra er mjög svipuð svo og ást þeirra á vanabindandi lyfjum. Fullt af húmor og póltískri ranghugsun.

Nú bíð ég bara spent eftir því að sjá hvað poppar upp á dagskrá RÚV næstu mánuðina. Því það hlýtur að vera nokkuð ljóst núna að ég hef alltaf rétt fyrir mér um svona mál.

Ekki veit ég hvar ég finn þessar flensur. Þetta eru ekki einu sinni almennilegar flensur; enginn hiti t.d. Bara svakalega mikið af hósta, hori og hausverk. Árshátíð fyrirtækisins er í kvöld. Það var hringt í mig í hádeginu til að tékka á því hvort ég mundi ekki örugglega mæta. Þráin eftir bata fékk mig til að segja já en ég er ekki viss um að ég hafi svo gott af því að hanga á Broadway klukkutímum saman. Á hinn bóginn er mér farið að leiðast óskaplega. Ég er búin að horfa óheyrilega mikið á sjónvarp undanfarna daga (House eru ekki svo vitlausir þættir - en ekki kannski ákjósanlegir fyrir manneskju með ógreinileg sjúkdómseinkenni) milli þess sem ég legg mig í svona klukkutíma í senn. Og nú snjóar að því er virðist af einskærri íróníu. Páskarnir nýbúnir og svona.

Ég get þó a.m.k. hlakkað til Kaupmannahafnarferðalagsins sem við Jóhanna Ýr ætlum að leggja í eftir tvær vikur. Helgarferð til Köben í algjöru tilgangsleysi. Mér líst vel á það.

Ugh - mér sýnist að ég þurfi að hætta mér út fyrir hússins dyr bráðlega til að ná í brauð og meira dóp Íbúfen. Hmm.. er ekki hægt að panta allt á netinu nú til dags og fá heimsent?

Fjarans pest. Eg nenni omogulega ad standa i thessu. Var rett svo buin ad jafna mig a theirri sidustu. Svo eg vitni i spekingana: sveiattan!

Myndina sendi ég

Powered by Hexia