Athugið: í dag er Ásta sem útspýtt hundsskinn. Sýnið aðgát. Var sífellt að vakna í nótt og þurfti þar að auki að díla við ansi ósléttar daumfarir. Smáatriðin eru dofnuð - sem er allt eins gott því fátt er jafn leiðinlegt og draumaþus í bloggum - en þó veit ég að ég var að reyna að leika í leiksýningu og gerði það illa. Þó tókst mér að dröslast í gegnum hlutverkið og fólk reyndi að segja mér að það hefði ekki verið svo slæmt. Sem er skref upp á við frá því fyrir nokkrum vikum þegar ég mig dreymdi svipaða draum nema þar gleymdi ég innkomum, lét fólk bíða eftir mér á meðan ég leitaði að handritinu baksviðs því ég var búin að gleyma textanum og stóð síðan fyrir miðju sviði og blaðaði í textanum án þess að finna rétta staðinn. Það var verra.

Nú spái ég í því hvers vegna undirmeðvitundin er markvisst að reyna að grafa undan sviðsöryggi mínu. Kannski er of langt um liðið síðan ég lék í einhverju - rúmt ár(Margt smátt telst varla með því það var framkvæmt með aðeins hálfri vitund) en líklegra er þó að þarna sé heilaófétið að beita hentugri og nærtækri táknmyndir með vísun í eitthvað allt annað. Sennilega leikstjórnina. Og bið ég það hér með pent um að hætta því hið snarasta. Leikstjórnin gengur vel - ég þarf bara að redda fullt af litlum smáatriðum og er hrædd um að gleyma einhverju mikilvægu. Líkurnar á því aukast bara ef ég þarf að muna eftir hlutum alvarlega svefnvana.

Og nú er ég farin til að brjótast inn í Þjóðleikhúskjallarann og mæla sviðið.

Ég er þreytt. 20 villtir hestar gætu ekki fengið mig til að endurskrifa allt það sem blogger var að enda við að glutra niðrum klofið á sér.

Í stuttu máli:

1. Heimasími óáreiðanlegur - best að hringja bara í gemsa

2. Setti ljós yfir vaskinn - minnka hættu á magakveisu

3. Fór í klippingu - heysáta horfin.

4. Hraun að rokka feitt. Feitar en flestir aðrir. Og hana nú.

Óverendát.

Óperunni er þá lokið og tókst bara með glæsibrag. Ennþá er smá frágangur eftir - koma búningum aftur á sína staði o.þ.h. - en að öðru leiti get ég loks snúið mér alfarið að öðrum hlutum. Ég ætla mér að leikstýra í fyrsta skipti og svo er kominn tími til að bretta upp ermar og taka almennilega rispu í klippingum. Bæði myndbanda- og hárslegs eðlis. Ég leyfði klippingum á Hugleiksleikritum að frestast fram yfir óperu og höfuð mitt var síðast rúið af einhverri fagmennsku í janúar síðastliðnum. Það er ekkert sem hindrar mig í setjast við tölvuna en hvað hárið varðar... ég veit bara ekki hvert ég á að fara til að fá almennilega klippingu. Og er ekki alveg tilbúin til að borga morðfjár fyrir slíkt. Veit einhver um ódýra og góða hársnyrtistofu? Er slíkt kannski oxymoron? Get ég allt eins brugðið skærum á mig sjálf yfir baðkarinu?

Vita ekki allir af Schubert óperunni sem ég er í - og ætla að mæta? Frumsýning er á morgun og generalprufa í kvöld og ég á ennþá eftir að klára einn kjól. Þetta væri svo miklu einfaldara ef ég þyrfti ekki að vinna eða mæta í skóla. Sem betur fer er mjög skynsamlegt sýningaplan á verkinu þar sem sýnt verður í þrjá daga samfleytt - frí í einn - og svo lokasýning á þriðjudag. Laugar- og sunnudagssýningarnar eru kl. 3 um daginn.

En myndir segja vonandi meira en orð:




Dr. Tóta smalar riddurum



Rannveig er greifynjan Ludmilla



Rakel, Anna Vala og Laufey



Já. Úff. Eftir að ég sá þessa mynd fór búningur Benedikts (Udolin) í yfirhalningu og Tinna (Isella) fékk nýjan kjól (eða fær þegar ég klára hann).

Ég dröslaði sjálfri mér í Salinn í Kópavogi í gærkvöldi og hlýddi þar á glænýja íslenska óperu. Skuggablóm eftir Helga Rafn í uppsetninu Söngskólans. Mjög flott verk sem var kannski ekki án allra hnökra (ég náði ekki mikilli tengingu við söguþráðinn og talkaflarnir sem voru stundum sungnir og stundum ekki stungu í stúf) en uppsetningin sjálf var glæsileg; mjög góð nýting á kórnum, tónlistin oft grípandi og það þarf ekki að taka það fram að allt var fantavel flutt. Og það skal alltaf gefa prik þegar farið er ótroðnar leiðir í óperugerð.

Nú fer að styttast í frumsýningu á óperunni hjá Tónó. Við förum mun hefðbundnari leið og setjum upp "Die Verschworenen" eftir Schubert. Verk sem er byggt á Lysiströtu eftir Aristófanes í kringum 19. aldar viðhorf til samskipta kynjanna. Í meðförum Schubert verður sagan frekar kjánaleg en tónlistin er margbreytileg, fjörug og skemmtileg. Og - hey! - þetta er frumsýning á verkinu á Íslandi. Sextán söngvarar - 8 konur og 8 karlar - og heil sinfóníuhljómsveit nemenda skólans ætla að flytja herlegheitin í Iðnó þarnæstu helgi (s.s. 2., 3., og 4. nóvember). Ég á örugglega eftir að auglýsa betur seinna. T.d. með myndum. En það verður lítið um þær þar til ég klára að klambra saman búningum. Ég er ekki að sauma þá alla - það væri geðveiki - og er búin að redda langflestu í búningageymslu Óperunnar - en það tekur þó sinn tíma að sauma 8 kyrtla á karlana og laga aðeins til búninga kvennanna. Ég er nokkuð stollt af því að enn sem komið er hefur útlagður búningakostnaður ekki farið yfir 5000 kr. Ég þarf bara að verða mér út um meiri tíma - sérstaklega ef ég ætla mér að vera búin að öllu fyrir næsta sunnudag. Langar einhvern til að hjálpa við að rumpa saman búningum? Þetta er svosem engin kúnst - bara klippa, lita og rumpa.

Inni á milli þarf ég svo að klára að læra fj. textann við lögin. Þetta komið svona ca. 95% en þar sem allt er á þýsku verð ég læra upp á páfagaukinn þar sem ég og þýska höfum aldrei verið miklir mátar. Læt fylgja með tvö tóndæmi úr óperunni - reyndar þau sem ég þarf að leggjast hvað mest yfir til að ná almennilega.

Fyrst höfum við kvennaskarann að samþykkja með semingi að fylgja greifynjunni út í kynlífsverkfallið:

'Ja, Wir Schworen' (No.4: Die Verschworenen)

Síðan hoppum við inn í seinni hlutann þar sem ráðagerð greifynjunnar virðist vera að fara út um þúfur:

'Kampf und Krieg' (No. 11: Finale)

Það þarf varla að taka það fram að þetta er ekki Tónó uppsetningin. Spilast ekki í browser (a.m.k. ekki mínum.)

Það lítur út fyrir að ég sé á leið til Danmerkur í annað skipti á árinu. Fjölskyldan er að spá í að hittast í Arhus yfir jól og áramót og hafa þar íslenskan hátíðleika í hávegum á danskri grund.

Það er hins vegar ekki fýsilegt fyrir okkur öll að leggjast inn á Halldór og Jóhönnu Ýr í tvær vikur og líklegt til að stýra öllum hlutaðeigendum í átt að geðveiki. Því ætla mamma og pabbi að finna sér gistingu. Spurningin er bara hvar. Það er fjandi dýrt að gista á hóteli á þessum tíma. Veit einhver um ódýra gistilausn á þessu svæði? Nú er yfirleitt allt morandi í Íslendingum í námi þarna - er ekki einhver sem býr í Arhus eða þar um kring sem ætlar að eyða jólum og áramótum á Íslandi og væri til í að leigja heimilið ráðsettum eldri hjónum?

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega spennt fyrir Galdrakarlinu í Oz - hef t.d. aldrei lesið bækurnar - en þessi útgáfa er soldið forvitnileg:



Tin Man Trailer - video powered by Metacafe

Zooey Deschanel er liðtæk söngkona - það væri nú í takt við annað að poppa gamla góða regnbogaslagarann soldið dugleg upp. Ég bíð spennt.

Ég elska Mastercard. Þar vinnur fjarskalega gott fólk og örugglega forkunnarfagurt sem er tilbúið að leysa úr vandræðum og koma til móts við fjármálablint fólk.

Ég fæ þá ekki magasár ofan í allt annað í dag.

En sú stuðhelgi. Margt smátt fór örugglega vel fram þótt ég hafi ekki tekið mikið eftir því sökum þess hversu fókuseruð ég var á minn eigin nafla. Bókstaflega. Fékk að kynnast náið þeim krankleika - sem hefur þjáð hana fangor árum saman - frá því á föstudagseftirmiðdag. Og sem sér nú (vonandi) fyrir endann á. Eða svo segja læknarnir á Lansa. Ég lá s.s. með djöfullegar magakvalir alla helgina og barðist við að harka af mér sökum anna. Hef hugsað mér að skella skuldinni af öllum leikósigrum á veikindin. Ég er hundfúl yfir því að hafa misst af Margt smátt eftirpartýinu sem var víst hin besta skemmtun og er farið að finnast eftir ófarir síðustu vikna (lús+flensa+bakbólgur+blöðrur á eggjastokk) að alheimurinn skuldi mér þó ekki nema eitt gott djamm. Ég tek líka við peningum.

Mamma vendi sínu kvæði í kross og stakk af til útlanda með Clöru Waage í dag. Ætlar að sóla sig á Spáni í 3 vikur eins og ekkert væri. Er þá tala fjölskyldumeðlima á landinu í sögulegu lágmarki - aðeins ég og pabbi eftir. Kannski ég kíki til hans á næstunni og panti pizzu. Ég verð hvort eð er mikið á sveimi í vesturbænum þar sem leikstjórnarnámskeiðið byrjar af fullu trukki á ný í kvöld. Á ég ekki von á öðru en það verði jafn gaman og það verður strembið - líkt og fyrra námskeiðið. Ég ætla að sleppa að leikstýra fyrir nóvemberdagskrá Hugleiks - taka þátt í eins og einni óperu í staðinn - og einblína frekar á jóladagskrána. Ef einhver veit um velmeðfarið jólatré á þessum árstíma má hnippa í mig.

Fjársýslan hefur tilhneigingu til að koma þeim leiðréttingum sem við óskum eftir í gegn eftir dúk og disk. Var innihald samræðna sem við samstarfskona mín áttum fyrir stundu.

Af hverju "dúk og disk"? Hvað hafa dúkar og diskar með frestunaráráttu að gera?

Af hverju hef ég aldrei spáð í þessu áður? Maður tileinkar sér alls kyns fraseringar án þess að hafa minnsta grun um hvernig eða hvers vegna þær virka.

Ég verð hins vegar alltaf að vita hvernig hlutirnir virka - svona þegar ég vakna loks til meðvitundar um tilvist þeirra.

Hvað segja málfarsráðunautin?

Er ég rosalega kaldrifjuð að finnast það að læra til prests vera álíka gagnlegt og gullgerðarlist og stjörnuspeki? Guðfræði - og þá meina ég trúarbragðafræði - sem slík er áhugaverð stúdía en kirkjubatteríið sem fylgir í kjölfarið... æi. Ég sé ekki tilgagn í að halda lífinu í fræðum sem byggja á hindurvitnum og stórum og allt of langlífum grundvallar misskilningi.

Nú er ég búin að móðga ca. helming að fólki sem ég þekki - svo og kalla yfir mig reiði Almættisins - og ætla að finna mér eitthvað lystugt að borða. Mötuneytið er ekki að uppfylla þá skyldu í dag með brauðsúpu (ojjjjjjjjj) og "sjávarréttum í brauðkollu". Ég læt nú ekki bjóða mér hvað sem er.

Embla er búin að eignast sitt fjórða barn - það sjöunda sem hjónin eiga saman. Það varð stúlka sem heitir Theresa Rós. Held að allt sé í lukkunar velstandi þar á bæ.

Sjálf er ég búin að eignast hjól og er hæstánægð með. Ég þarf að vísu að láta skipta um hnakk á því en er að öðru leyti nokkuð sátt með 12 þús. króna lítið notaðann gripinn. Nú bíð ég eftir mannsæmandi veðri svo ég get ætt um götur bæjarins á tryllitækinu.

Ég ætti að vera orðin nokkuð vel lúsalaus núna - það kemur a.m.k. ekkert úr kambinum - en ætla að klára jukkið um helgina til að vera alveg viss. Pestarógeðið sem ég bætti á mig í kjölfarið virðist í rénum og ég get vonandi farið að mæta á þær alltof mörgu æfingar sem ég hef þurft að slaufa upp á síðkastið - að maður tali nú ekki um félagslífið þótt sennilega sé skynsamlegt að hafa hægt um sig a.m.k. fram að næstu helgi.

Annars hef ég verið svo gífurlega uppteking af eigin armæðu svo og leikstjóranámskeiðinu að fátt annað hefur komist að. Til dæmis almennt heimilishald og endrubætur á sameign. Nágrannakonan lærði loks að bretta upp á ermar og hefur farið eins og stromsveipur um húsið og málað allt - hátt og lágt. Ég hef ekkert gert nema skammast mín. Nú bíð ég bara eftir að fá nóga heilsu/tíma til að sýna smá lit.

Ég er að hugsa um að kaupa mér hjól. Er það ekki skynsamlegt svona fyrir veturinn?

Á dauða mínum átti ég von.

En lús á gamals aldri hefði mig aldrei grunað.

Ég hef ekki hugmynd um hvar ég gæti hafa krælt mér í hana. Kötturinn er hafinn yfir allan grun því ófénaðurinn þrífst víst bara á mannablóði. Nú er það svo að hún smitast bara frá hári til hárs. Ég man ekki hvenær ég var síðast í návígi við annarra manna hár (sem er kannski eins gott því þá eru líkurnar á að ég hafi smitað aðra frekar litlar). Mér dettur helst í huga að einhvern hafi klæjað í hausinn á Kofanum um þarsíðustu helgi. Þar voru allir hoppandi og skoppandi og aldrei að vita hvaða ferðaleg þessi kvikindi hafa farið í.

Eftir að hafa fríkað út eftir miðnætti í nótt og farið í fýluför dágóðan bíltúr um Reykjavík í leit að opnu apóteki er ég miklu rólegri og með plan í höndum. Er búin að þaulgreiða mér og maka ólyfjan í allt hárið og vefja kyrfilega inn í klút. Skal það gerjast til kl. 11 í kvöld. Föt, teppi, púðar komnir í poka eða þvottavél og lús hérmeð gerð brottræk úr mínu lífi.

Mér finnst soldið skondið að ég skuli vera að segja alþjóð frá þessu þegar ég kinkaði bljúg kolli í morgun þar sem apótekarakonan var að útskýra fyrir mér að ég þyrfti að fjarlægja alla bangsa frá barninu.

En svona upplýsingum má maður víst ekki halda út af fyrir sig.

Vei!! Allir Bloggarar að ná í Semagic - virkar svo miklu betur heldur en þessi drasl w.Blogger og er ekki lengur bara fyrir Live Journal. Eftir að ég fór í Blogger andlistlyftinguna vildi sá síðarnefni ekki virka fyrir mig (fyrir ringlaða: þetta eru lítil forrit sem maður notar til að blogga - mun þægilegra heldur en að dröslast í gegnum margar vafrarasíður).

Mér tókst að taka bakið nokkuð föstum tökum og ligg núna daglega á hitapoka til að fyrirbyggja allt sem hægt er. Helgin fór aðallega í leikritasamlestur en einnig smá árshátíð á Domo og bíóferð á Astrópíu. Sem sagt; hin menningarlegasta. Maturinn var guðdómlegur og myndi mikil og góð skemmtun. Það var að vísu uppselt á hana þegar ég mætti á svæðið en Auður var þegar mætt og búin að kaupa sér miða. Litlu miðasölustúlkurnar þorðu greinilega ekki í okkur og létu mig bara samt hafa miða og þótt eitthvað af krökkum hafi víst þurft að sitja í stólum til hliðana sat ég frekjulega í mestu makindu í mínu þægilega bíósæti og kunni ekki að skammast mín.

Leikstjórnarnámskeiðið byrjaði í gær og ætlar að verða mjög fróðlegt og skemmtilegt. Það er afskaplega kvenmiðað því það urðu talsverð karlaafföll á síðustu stundu. Sem er reyndar fínt því þá er fólk ekki alltaf að eltast við að láta fólk leika bara samkvæmt kynum. Neyðin kennir naktri konu að spinna.

Hó boj... aaaaaaaalltof langt síðan ég hef farið í sund. Bakið mótmælir hástöfum, er búið að pakka ofan í sundtösku og komið hálfa leiðina í Laugardalinn.

Enda ekki vitlaust þegar framundan eru maraþon leikleistrarstundir þar sem fjöldinn allur af fantagóðum leikritum hefur verið lagður fram sem væntanlegt vetrarverkefni Hugleiks. Ég öfunda ekki sjálfa mig af því að þurfa að velja á milli. Ég þarf líka að sitja í vinnunni - og í samsöng, og á óperuæfingum - en standa í söngtímum og undirleikstímum sem er heldur ekki gott. S.s. ég er á leiðinni í hönk og nú er ráð til að taka í tíma.

Tók að vísu smá ráð um síðustu helgi í fimmtugsafmæli Önnu Beggu og Andreu þar sem veislugestir voru sendir á vergang fyrsta klukkutímann um neðri Þingholtin að leita að illfinnanlegum leiðbeiningum og fara eftir ruglingslegum kortum. Þar kom Júróvisjónþekking sér einstaklega vel ellegar væru við sennilega þarna ennþá, þrammandi um öngstræti. Partýið sjálft reyndist síðan mikið og gott og entist fram eftir öllu og endaði á öldurhúsi og það var áfengi, dans og hvaðeina. Hið besta mál.

En nú er ég farin. Þið getið fundið mig marinerandi í pottinum í Laugardalslaug upp úr 12:10.

Á sjónvarpsstöðinni Sirkus í kvöld - samkvæmt dagskrá:

20:10 Skins (1:9)
Átakanleg bresk sería um hóp unglinga sem reynir að takast á við daglegt líf í skugga átröskunar, eiturlyfjaneyslu og fleiri vandamála sem steðja að unglingum í dag. 2006.

Huh. Ég er ekki vön að horfa á unglingaþætti en ég hafði mjög gaman af þessum. Og "átakanleg" er ekki beint orðið sem ég mundi nota til að lýsa Skins. Kannski fjörug? Gráglettin? Beinskeitt? Raunsæ? Kjánaleg? Barnaleg? Óraunsæ? Allt af þessu. Fyrst og fremst skemmtileg. A.m.k. kannaðist mitt aldna hjarta við margt sem átti sér stað þarna - þótt það hafi oftast verið úr fjarlægð - og hafði gaman af. Ef fullorðið fólk hefur það fyrir prinsip að horfa ekki á neitt sem fjallar um fólk undir tvítugu þá ætti það sennilega að láta þessa þætti frjamhjá sér fara - en ef ekki þá mæli ég hiklaust með þeim.

Ég skellti Ástríki í smá andlitslyftingu - enda löngu kominn tími til. Hönnunin á síðunni síðast uppfærð árið 2000. Hún var svona - en er orðin svona. Endilega kíkið og segið mér hvað hún er ógisslega fín :)

Skellti mér í heimsókn til Nönnu í gær og missti allt tímaskyn yfir Carcassonne. Kom ekki heim fyrr en um hálf tvö og þurfti þá að klára bók áður en ég gat farið að sofa. Augnlokin gera sitt besta við að sleikja hnéskeljarnar í dag og heilinn nennir ekki taka þátt í þessari bloggvitleysu.

Þessi kona á skilið Thule

Ég er með framkvæmdahiksta. Ekki veiki, ekki maníu, ekki áráttu - bara smá hiksta sem lýsir sér litlum framkvæmdarhvellum sem eru svo yfirstaðnir um leið og dágóður tími í þann næsta. Ég geri mikið af því að bretta upp og niður ermar þessa dagana.

Mér varð ekkert úr verki í gær en ákvað að "gera eitthvað í þessu" núna í kvöld og koma upp hillunum sem ég keypti í svefnherbergið. Til þess þurfti ég að bora. Ekkert mál - ég hef svosem borað áður - boraði saman allt garðshliði. Pabbi hafði látið mig fá forláta borvél - risastóra, illvíga og svarta á lit með aukahandfangi til að styðja sig á í gegnum mestu brestina og ekkert helvítis batterí bara beint í innstungu. Ég átti ekki von öðru en að þetta yrði létt verk.

Ég skipti um skoðun þegar skrímslið liðaðist í sundur í höndunum á mér á fullri ferð. Steinninn í veggjunum sem svo svakalega harður að ég kom bornum aðeins sentimetra inn í vegginn með venjulegum þrýstingi. Þannig að ég lagðist á hana og gaf í. Úff. Handfangið losnaði frá svo og borinn úr vélinni og einhver stykki flugu eitthvert og ég henti henni frá mér til að forða slysi. Gerist á ca. tveimur sekúntum.

Það fyrsta sem ég hugsa er: "Sjitt - ég er kvenmaður. Kvenmaður sem kann ekki að bora."

Ég leita út um allt að stykkinu sem hvarf (og hefur þá fúnksjón að festa borinn við borvélina) en finn ekki. Sé mig nauðbeygða til að hringja í pabba og segja farir mínar frekar ósléttar. Hann er ekki hissa - en ekki á minni vanhæfni! Borvélin sem hann gaf mér var víst eldgömul, ódýr og frekar vafasöm að uppruna. Hann var að vonast til þess að hún mundi "duga". Hah! Húsið mitt var byggt árið 1938 - á meðan menn kunnu enn að blanda sement og munaði ekki um að skella í terrazzo gólf á göngunum - ólíkt hripleku og útsprungnu bónushjöllunum sem voru steyptir á áttunda áratugnum og flestir miðaldra foreldrar þessa lands búa í. Ég fæ almennilega vél lánaða á morgun og nú fé ég mér bjór. Því ég á það svo sannarlega skilið.

Skál.

Með honum ætla ég svo að horfa á þáttinn sem segir frá því þegar menn voru alvöru menn með áfengissýki og lungnaþembu og konur voru klipnar í rassinn og skríktu af ánægju.

Þetta er sniðug búð. Ég er þegar byrjuð að eyða (litlum) pening þar.

Sjálfstæðismenn í borginni eru farnir að sýna sinn rétta lit og henda tónlistarnemendum aftur út í horn. Þeir fussuðu og sveiuðu nóg í kosningunum yfir meðferð R-listans og byrjuðu stjórnartíðina með stæl með því að hleypa elliheimilsmat á borð við mig inn í skólana. En þeir vilja ekki borga undir þetta pakk í strætó.

GMB hummar alla gagnrýni fram af sér í Fréttablaðinu í morgun og ýjar að því að tónlistanám sé ekki alvöru nám og einhvers staðar verði að draga mörkin ef ekki eigi að steypa borginni í skuldafen. For ðe rekkord þá býður LHÍ (rekið af ríkin) upp á alvöru nám ólíkt Tónó og FÍH (rekið af borg). Ég veit ekki hvort borgin ætlar að byrja aftur á gömlu tuggunni um að hún reki barasta ekki skóla á framhaldsstigi. Eitthvað segir mér að þarna sé peningastreymi á milli stofnana að spila inn í.

Sjálf hef ég ekki tekið strætó af neinu viti frá því um aldamótin en er fullkomlega miðsboðið fyrir hönd samnemenda minna.